The Task of Rosh Hashanah
 Το Καθήκον του Ροσς Ασσανά

του Μπινγιομίν Άντιλμαν

Ποιο είναι το καθήκον του Ροσς Ασσανά; Πως πρέπει να συμπεριφερθεί κάποιος το Ροσς Ασσανά;

Ρίχνοντας μια ματιά σε διάφορες πηγές θα δούμε μια αντίθεση. Από τη μία ξέρουμε ότι το Ροσς Ασσανά είναι η μέρα της Κρίσης. Η ζυγαριά είναι έτοιμη. Ο καθένας κρίνεται σύμφωνα με τις πράξεις του (ή την έλλειψή τους). Οι τσαντικίμ (δίκαιοι) υπογράφονται και σφραγίζονται αμέσως για μια καλή ζωή τον επόμενο χρόνο. Οι κακοί εγγράφονται και σφραγίζονται για έναν άμεσο θάνατο τον επόμενο χρόνο. Αυτοί που δεν έγειραν την ζυγαριά σε καμία πλευρά λαμβάνουν μια καταδίκη με αναστολή και έχουν χρόνο μέχρι το Γιόμ Κιπούρ (ή μέχρι το Ροσς Ασσανά) για να επανορθώσουν τους τρόπους τους.

Δείτε επίσης μερικές περικοπές από τις προσευχές του Ροσς Ασσανά: «Είναι μια καρποφόρα και καταπληκτική μέρα. Ολόκληρη η Πλάση και οι πράξεις της έρχονται για έλεγχο μπροστά στον [Θ-ό]». Σ’ αυτό βρίσκεται μια από τις βάσεις της Εβραικής πίστης ότι ο Πλάστης απαιτεί τιμωρία για εκείνους που αψηφούν την θέλησή του και είναι ευεργετικός σε εκείνους που κρατάνε τις μιτσβότ. (Δείτε τις 13 Αρχές της Πίστης του Ράμμπαμ #11)

Ο ιερός Άρι είπε ότι με όλα αυτά στο μυαλό αν κάποιος δεν καταφέρνει να χύσει μερικά δάκρυα κατά την διάρκεια αυτών των Ημερών του Δέους είναι καθαρό σημάδι ότι λείπει κάτι από την ψυχή του.

Από την άλλη έχουμε τους στίχους στο Κεφάλαιο 8 του βιβλίου του Προφήτη Νεεμία. Το Ροσς Ασσανά, οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Ιερουσαλήμ κι ο Έζρα ο γραφέας διάβασε σε αυτούς από την Τορά και τους εξήγησε το νόημά τους. Όταν οι άνθρωποι άκουσαν και κατάλαβαν ότι ήταν τόσο αμελείς στις λειτουργίες τους άρχισαν να κλαίνε και να θρηνούν. Ο Νεεμία τους είπε, «διότι σήμερα είναι Ιερή μέρα στον Θ-ό σας. Μην θρηνείτε και μην κλαίτε... πηγαίνετε σπίτι, φάτε καλά φαγητά και πιείτε γλυκό κρασί και στείλτε μερίδες σε εκείνους που δεν ετοίμασαν τίποτα. Σήμερα είναι ιερή μέρα για τον Θ-ό μας και η χαρά του Θ-ού είναι η δύναμή σας». (Νεεμία 9:10).

Το Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, στον τόμο του Ροσς Ασσανά αναφέρει κατά λέξη αυτόν τον στίχο, «Υπάρχει άλλο έθνος, όσο μεγάλο και αν είναι αυτό, που να έχει τόσο δίκαιους νόμους και εντολές όπως ολόκληρος αυτός ο νόμος που σας δίνω εγώ σήμερα;» (Δευτερονόμιο 4:8).

Το Ταλμούδ μετά συνεχίζει να εξηγεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, αν εμπλέκονταν σε μια δικαστική υπόθεση που αφορούσε την ζωή τους θα ντυνόντουσαν στα μαύρα και θα περπατούσαν στενοχωρημένα. Αλλά οι Εβραίοι δεν είναι έτσι. Φορούν λευκά, γιορτινά ρούχα, πλένονται, κόβουν τα μαλλιά τους, τρώνε, πίνουν και χαίρονται γνωρίζοντας ότι ο Θ-ός θα κάνει ένα θαύμα γι αυτούς.

Από εδώ βλέπουμε ότι απομακρύνουν όλες τις στενοχώριες της επικείμενης κρίσης και αντ’ αυτού δίνουν την εμπιστοσύνη τους εντελώς στον Θ-ό σίγουροι για την επικείμενη ετυμηγορία.

Ο Ραβίνος του Λεχίβιτζερ συνήθιζε να εξηγεί: «...και η χαρά του Θ-ού είναι η δύναμή μας», η χαρά του Θ-ού είναι ότι τοποθετείς ολόκληρη την εμπιστοσύνη σου επάνω Του. Αυτή είναι η δύναμή σου.

Επιπλέον φέρεται στην εργασία Τοράτ Αβότ από τον Ραβίνο Κόμπρινερ ότι ο μήνας Ελούλ είναι ο κατάλληλος χρόνος για την μετάνοια και την διόρθωση του εαυτού που χρειάζεται να κάνει κάποιος. Όταν έρχεται ο μήνας Τισσρί ο σκοπός είναι διαφορετικώς. Ο σκοπός του Τισσρί και του Ροσς Ασσανά είναι να δηλώσουμε την εθνική κυριαρχία του Θ-ού επάνω μας, να Του βάλουμε ξανά το στέμμα του Βασιλιά και να μηδενίσουμε την θέλησή μας μπροστά στη δικιά Του.

Τώρα, με τις παραπάνω ιδέες μπορούμε να λύσουμε την προφανή αντίθεση στη φύση του σκοπού του Ροσς Ασσανά.

Το Ροσς Ασσανά οι άνθρωποι έκλαιγαν όταν αντιλήφθηκαν πόσο ελλιπής ήταν η τήρησή της Τορά εκ μέρους τους. Ο Νεεμία τους είπε, «Όχι, το κλάμμα δεν βοηθάει. Η Θ-ική Παρουσία δεν μπορεί να μένει σε ένα μέρος όπου υπάρχει λύπη. Μπορούμε μόνο να συνδεθούμε με τον Θ-ό μέσω χαράς. Η απελπισία μόνο οδηγεί μακριά την Θ-ία Παρουσία. Επομένως, «μην κλαίτε... πηγαίνετε σπίτι, φάτε καλό φαγητό και πιείτε γλυκό κρασί». Τότε θα είσαστε χαρούμενοι και τότε θα μπορείτε να πλησιάσετε τον Δημιουργό. Επειδή αυτός είναι ο σκοπός του Ροσς Ασσανά, να έρθουμε κοντά στον Θ-ό με προσκόλληση.

Αν πρόκειται να πάμε σπίτι να χαρούμε αντί να κλαίμε τι εννούσε ο Άρι όταν είπε ότι αυτός που δεν χύνει ένα δάκρυ τις Ημέρες του Δέους έχει μια έλλειψη στην ψυχή του; Που υπάρχει ένα μέρος για δάκρυ;

Ο Άρι δεν μιλούσε για κλάμματα λύπης. Αναφερόταν μάλλον στα δάκρυα λαχτάρας κι επιθυμίας για εγγύτητα στον Θ-ό. Κάποιος που δεν χύνει αυτά τα δάκρυα είναι σίγουρα ύποπτος.

Παρόλα αυτά είναι δύσκολο να αλλάξουμε τόσο εύκολα αφήνοντας πίσω το παρελθόν. Χωρίς χαρά να μας ωθήσει προς τα εμπρός δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να καταφέρουμε κανένα επίπεδο ή να καταφέρουμε κάποιο επίπεδο προσκόλλησης με το Θ-ίο.

Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε με μια παραβολή: Σε κάποιον στρατιώτη δόθηκε να φυλάξει κάποια συγκεκριμένη γέφυρα πάνω από την οποία ο Βασιλιάς της χώρας του θα περνούσε και θα τον χαιρετούσε καθώς περνούσε. Ο στρατιώτης περίμενε και ξαναπερίμενε να περάσει ο Βασιλιάς, αλλά εκείνος δεν εμφανιζόταν. Εφόσον ο Βασιλιάς δεν εμφανιζόταν, αποφάσισε να κάνει μια σύντομη βουτιά στα νερά του ποταμού από κάτω. Ξαφνικά, όταν ήταν στο νερό κι εντελώς γυμνός έφτασε η συνοδεία του Βασιλιά. Ο στρατιώτης δεν ήταν στη θέση του. Ήταν σε δίλημμα. Δεδομένης της τωρινής του κατάστασης θάπρεπε να κρυφτεί από τον Βασιλιά και να μην ομολογήσει την παρουσία του ή να εμφανιστεί μπροστά Του να προσφέρει τον χαιρετισμό του ακόμα όπως ήταν χωρίς ρούχα;

Σε μια στιγμή αποφάσισε. Πως γινόταν να είναι εκεί ο αγαπημένος του Βασιλιάς και να μην τον χαιρετήσει ούτε να τον τιμήσει; Επομένως, στάθηκε όπως ακριβώς ήταν μπροστά στον Βασιλιά με πλήρη προσοχή και τον χαιρέτησε. Ο Βασιλιάς που ήταν σοφός και καλόκαρδος αμέσως κατάλαβε τι είχε γίνει. Ο στρατιώτης έλαβε το Μετάλιο της Τιμής για την αυτοθυσία του υπηρετώντας τον Βασιλιά.

Η έννοια της παραβολής είναι καθαρή. Ένας Εβραίος όταν πρέπει να εμφανιστεί μπροστά στον Θ-ό μπορεί απόλυτα να είναι εντελώς γυμνός, χωρίς οφέλη. Παρόλα αυτά, πως πρέπει να εμφανίζεται ένας Εβραίος μπροστά στον Βασιλιά του; Δεν υπάρχει επιλογή παρά να αναγνωρίσουμε την ιερότητα της ημέρας, να υψώσουμε την φωνή μας σε χαρούμενη προσευχή και να επαναπαυθούμε στην ευγένεια και την καλοσύνη του Βασιλιά, επικαλούμενοι για Θ-ίο οίκτο παρά την πνευματική μας γύμνια.