Γιατί δεν συμβαίνουν θαύματα σήμερα;

Από τον Ααρόν Μος

Ερώτηση:

Γιατί δε βλέπουμε σήμερα θαύματα όπως είδαν οι πρόγονοί μας στην ιστορία του Χανουκά; Και μη μου πείτε πως η κάθε μέρα είναι ένα θαύμα, η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα θαύμα και η ανατολή του ηλίου ένα ακόμα. Μιλάω για το διαχωρισμό των υδάτων, για νεκρούς που ανασταίνονται, για φωνές από τον ουρανό και για χέρια που γράφουν μόνα τους στον τοίχο. Αλήθεια τι απέγινε το υπερφυσικό; Γιατί οι άνθρωποι στη Βίβλο είδαν όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα και εμείς όχι; Μήπως ο Θ-ός πήρε σύνταξη;

Απάντηση:

Ευχηθήκατε ποτέ να ξαναγινόσασταν παιδί;

Τα παιδιά τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Οι γονείς τους κάνουν τα πάντα για εκείνα. Το παιδί πεινάει και ως εκ θαύματος, το φαγητό εμφανίζεται μπροστά του. Χτυπάει κάπου και ο γονιός είναι εκεί για να το φιλήσει και να γίνει καλύτερα. Το βάζουν απαλά το βράδυ για ύπνο και το σηκώνουν με στοργή το πρωί. Πράγματι, πρόκειται για μια άνετη και ασφαλής μορφή ύπαρξης που όμως δεν διαρκεί για πάντα.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται, οι γονείς αποσύρονται σιγά-σιγά. Το βρέφος γίνεται νήπιο: μπορεί να περπατά στα δικά του πόδια, να τρώει μόνο του και να φροντίζει για κάποιες από τις ανάγκες του. Μετά θα εξελιχθεί σε νέο παιδί που θα μπορεί να βγαίνει έξω από το σπίτι του χωρίς τους γονείς του και να πηγαίνει στο σχολείο. Στη συνέχεια γίνεται έφηβος ο οποίος διεκδικεί ακόμα περισσότερο την ανεξαρτησία του. Αντιδρά στη συμβουλή των γονιών του διότι πρέπει να βρει το δρόμο του, νομίζοντας ότι ξέρει το καλύτερο. Όσο δύσκολο και αν είναι, οι γονείς πρέπει να δεχτούν όλο αυτό ως μέρος της διαδικασίας ωρίμανσης και συνεπώς να αφήνουν τον έφηβο να πέφτει σε ορισμένα ανόητα λάθη, αλλιώς δεν θα μεγαλώσει ποτέ.

Οι γονείς πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να φεύγουν γιατί μόνο τότε θα μεγαλώσουν κάποια στιγμή και θα γίνουν ενήλικες. Στη συνέχεια, ως τέτοιοι, θα μπορούν να σχετίζονται μαζί τους με σεβασμό και κατανόηση. Δεν θα τους χρειάζονται πια για να τους ντύνουν ή να τους ταΐζουν αλλά θα απολαμβάνουν μία σχέση ακόμα πιο βαθιά και ουσιαστική, διότι ως ενήλικες, είναι σε θέση να εκτιμήσουν όσα έκαναν οι γονείς τους για εκείνους, συνειδητοποιώντας πως αυτό που είναι το οφείλουν στην αγάπη και την αφοσίωσή τους.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ανθρωπότητα. Στις πρώτες της μέρες, ο Θ-ός έμοιαζε με φιλεύσπλαχνο γονιό ο Οποίος μας φρόντιζε για ευνόητους λόγους: Μας μιλούσε για να μας δώσει κατευθύνσεις και παρενέβαινε με θαύματα για να σώσει τα τέκνα Του από την καταστροφή. Οι κακοί τιμωρούνταν αμέσως και οι καλοί ανταμείβονταν. Εκείνη την εποχή η ανθρωπότητα βρισκόταν στη βρεφική ηλικία. Έπρεπε να αναπτύξει πνευματικά εργαλεία για να συνδεθεί με το Θ-ό με οποιοδήποτε εκλεπτυσμένο και ανώτερο τρόπο, γι’ αυτό και Εκείνος μας έτρεφε με ορατά θαύματα.

Όσο η ανθρωπότητα μεγάλωνε πνευματικά, τόσο ο Θ-ός απέσυρε τις ανοιχτές Του εκδηλώσεις στη ζωή μας. Όπως ένας γονιός δίνει στο παιδί του όλο και περισσότερη ελευθερία έτσι και ο Θ-ός έπαυε να παρεμβαίνει στις κοσμικές υποθέσεις. Βέβαια, οι γονείς μπορεί να μην παρεμβαίνουν, αλλά ποτέ δεν αποσύρουν την αγάπη και την προσοχή τους. Επιβλέπουν κάθε βήμα του παιδιού τους που μεγαλώνει και επηρεάζουν ανεπαίσθητα τη κατεύθυνση που θα πάρει στη ζωή του, όμως από απόσταση. Παρομοίως, όσο προχωρά ο χρόνος, ο Θ-ός εξακολουθεί να είναι Παρόν όπως και πριν, κινώντας τα νήματα της ανθρώπινης ιστορίας και μοίρας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αλλά όχι πια με τόσο προφανή και ηχηρά μέσα, όπως το θαύμα. Κρύβεται πίσω από τις συμπτώσεις και τα καθημερινά συμβάντα που εξωτερικά φαίνονται φυσιολογικά, αλλά στο βάθος δεν είναι – πίσω τους βρίσκεται ξεκάθαρα το χέρι του Θ-ού.

Τους τελευταίους δύο αιώνες, η ανθρωπότητα πέρασε στην επαναστατική φάση της εφηβείας. Αποτινάξαμε το ζυγό του Ουράνιου Πατέρα και ζητήσαμε ανεξαρτησία. Η πίστη στο Θ-ό άρχισε να θεωρείται ως παιδιάστικο δεκανίκι και ανώριμο παραμυθάκι. Η γενιά μας όμως, έχοντας μάθει από τα εφηβικά λάθη της σύγχρονης ιστορίας, αρχίζει να ωριμάζει. Συνειδητοποιούμε ότι οι αξίες του Ουράνιου Πατέρα δεν είναι τελικά και τόσο κακές και ψάχνουμε να επανασυνδεθούμε μαζί Του καθώς και με την αληθινή πνευματικότητα – όχι όμως ως παιδιά που χρειαζόμαστε θαύματα για να πειστούμε, αλλά ως πνευματικοί ενήλικες που μπορούν να διακρίνουν τη μαγεία πίσω από την καθημερινότητα και το Θεϊκό μέσα στο εγκόσμιο. Αρχίζουμε τελικά να μεγαλώνουμε.

Ίσως αυτή η νέα δίψα για το Θ-ό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα από όλα.

Ο Ραβίνος  Άαρον Μος διδάσκει Καμπάλα, Ταλμούδ και Ιουδαϊσμός στο Σύδνεϋ, Αυστραλία