Περνάει το δικό μου
Από Γιαακόβ Λίντερ
Μία μητέρα με ρώτησε πρόσφατα, «Αν έλεγα ‘Όχι’ στο παιδί μου για κάτι που ήθελε και μετά άλλαζα γνώμη, θα το θεωρούσε αδυναμία από την πλευρά μου;».
Της εξήγησα πως αν το παιδί προβάλλει επιπλέον επιχειρήματα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τους γονείς αν πουν, «Με αυτά που μου είπες μόλις τώρα ...» ή «αφού άλλαξαν τα δεδομένα, θα το ξανασκεφτώ και θα πάρω τη σωστή απόφαση». Δεν έχει καμία σχέση αν η απάντηση θα είναι καταφατική ή αρνητική. Είναι πολύ σημαντικό μάθημα για το παιδί, η ύπαρξη μιας σχετικής ελαστικότητας από το γονιό που δεν επιβάλλει πάντα το δικό του.
Αυτό μου θυμίζει μια ιστορία που άκουσα για έναν Χασσιδιστή Ραβίνο. Οι άνθρωποι έπρεπε να περιμένουν εβδομάδες μέχρι να μπορέσουν να τον δουν και να πάρουν τη συμβουλή και την ευλογία του. Κάθε φορά, είκοσι άνθρωποι έμπαιναν στο δωμάτιο και στη συνέχεια ο καθένας μόνος του πήγαινε στο Ραβίνο. Μια φορά, κάποιος που δεν ήταν στη σειρά, έσπρωξε τη γραμματέα του και μπήκε στο δωμάτιο. Μόλις ήρθε η σειρά του να τον δει, ο Ραβίνος του είπε: «Σας είδα πως σπρώχνατε στην πόρτα για να μπείτε μέσα. Σαν δάσκαλό σας, έχω ένα πολύ σοβαρό μάθημα να σας δώσω. Δεν πρέπει να γίνεται πάντα το δικό σας. Τώρα σας παρακαλώ, βγείτε από το δωμάτιο, μπείτε στη σειρά σας και περιμένετε να με δείτε». Ο άνθρωπος που είχε ένα επείγον ζήτημα να συζητήσει με το Ραβίνο στενοχωρέθηκε πολύ γιατί ήξερε πως χρειαζόταν αρκετές εβδομάδες για να τον συναντήσει ξανά.
Καθώς έβγαινε από την πόρτα, ο Ραβίνος τον φώναξε πάλι και του είπε: «Έλα πίσω παιδί μου, τώρα θα σε ακούσω. Διότι υπάρχει κάτι ακόμα πιο σημαντικό που θέλω να σου διδάξω... Ούτε κι εγώ, ο δάσκαλός σου, πρέπει να κάνω πάντα το δικό μου».
Δεν μπορούμε να διδάσκουμε στα παιδιά πως δεν πρέπει να κάνουν πάντα το δικό τους, επιμένοντας να κάνουμε πάντα το δικό μας.