Πύργος Ελέγχου
Από τον Γιαακόβ Λίντερ
Κάποτε άκουσα έναν σοφό άντρα να λέει, «Προσπαθούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας όλα όσα δεν πήραμε από τους γονείς μας, αλλά στην πορεία ξεχνάμε μερικές φορές να τους δώσουμε τα καλά που λάβαμε από αυτούς».
Συχνά, ο τρόπος που ανατρέφουμε τα παιδιά μας πηγαίνει σε ένα από τα δύο άκρα. Είτε προσπαθούμε να κάνουμε όλα τα αντίθετα από αυτά που έκαναν οι γονείς μας, δίνοντας στα παιδιά μας ότι δεν πήραμε εμείς ή τα μεγαλώνουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μεγαλώσαμε κι εμείς.
Υπάρχουν γονείς οι οποίοι έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν την πειθαρχία στο σπιτικό τους, με ξεκάθαρους κανόνες και όρια σχετικά με το τι επιτρέπεται και τι όχι. Παρόλα αυτά, μπορεί να είναι αδύναμοι να δώσουν αγάπη και στοργή άνευ όρων, την κάθε στιγμή, εφόσον μέσα τους κυριαρχεί το χαρακτηριστικό της τάξης και του νόμου.
Όταν τα παιδιά τους θα γίνουν γονείς, πιθανότατα θα διαλέξουν να δώσουν στα παιδιά τους όλα όσα δεν πήραν εκείνα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αγάπη και στοργή άνευ όρων. Η επιμονή σε οποιοδήποτε είδος πειθαρχίας ισοδυναμεί γι’ αυτά – ίσως και ασυνείδητα – με έλλειψη αγάπης.
Όταν αυτά τα παιδιά με τη σειρά τους (3η γενιά) γίνουν γονείς, ενδέχεται να δώσουν στα δικά τους παιδιά (4η γενιά) όλα όσα δεν πήραν, δηλαδή πειθαρχία και αγάπη υπό όρους. Θα φέρονται όπως ο παππούς και η γιαγιά τους, κάτι το οποίο πιθανόν εξηγεί γιατί τα εγγόνια έχουν τόσο καλή σχέση με τους παππούδες και τις γιαγιάδες.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν γονείς που απλά επαναλαμβάνουν τις μεθόδους των γονιών τους, διότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος ανατροφής που γνωρίζουν.
Εδώ θέλω να αναφέρω μια ιστορία για ένα μικρό κορίτσι που ήταν πολύ ανυπάκουο προς τη μητέρα της η οποία συνήθιζε να της λέει: «Για τιμωρία σου, η κόρη σου θα είναι πολύ ανυπάκουη απέναντί σου». Και η κόρη απαντούσε, «αν είναι έτσι, μπορώ να φανταστώ πόσο ανυπάκουη ήσουν εσύ απέναντι στη μητέρα σου».
Η ανατροφή των παιδιών με επιθυμητά αποτελέσματα απαιτεί, όπως και όλα στη ζωή, μια ισορροπία. Χρειάζεται τόσο η αγάπη όσο και η πειθαρχία. Το ένα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το άλλο.
Η επίτευξη μιας τέτοιας ισορροπίας δεν είναι στόχος αλλά μάλλον ταξίδι όπου διαρκώς μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε και προσαρμοζόμαστε στην πορεία.
Μπορούμε να το παρομοιάσουμε με ένα αεροπορικό ταξίδι από το Σίδνεϋ στη Μελβούρνη. Είναι πιθανόν να χρειάζονται συνεχείς προσαρμογές στον αεροδιάδρομο λόγω εξωτερικών παραγόντων, όπως οι καιρικές συνθήκες και ο αέρας. Ενώ ο πύργος ελέγχου καλεί τον πιλότο να προβεί σε διάφορες αλλαγές, ο προορισμός παραμένει σταθερός.
Το ίδιο μπορεί να εφαρμοστεί και στην ανατροφή των παιδιών, κρίνοντας αναγκαία την ύπαρξη ενός τρίτου μέρους το οποίο θα ενεργεί σαν το πύργο ελέγχου. Αυτός μπορεί να είναι ένας ραβίνος, ένας ψυχολόγος ή ένας στενός φίλος που θα μας βοηθήσει να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες προσαρμογές για να επιτύχουμε την ισορροπία ανάμεσα στην αγάπη και την πειθαρχία.
Οι σοφοί μας λένε, «Ποιος είναι σοφός; Αυτός που διδάσκεται από τον κάθε άνθρωπο». Υπάρχει κάτι καλό που μπορούμε να μάθουμε από κάθε γονέα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οφείλουμε να υιοθετούμε όλες τις μεθόδους που εκείνος ακολουθεί.
Εάν αφιερώσουμε προσπάθεια και χρόνο για να αναβαθμίσουμε τις γονεϊκές μας ικανότητες, είναι βέβαιο πως θα δούμε αποτελέσματα που θα μας δώσουν ιδιαίτερη χαρά στο μέλλον.