Ανταποκριθείτε στις ευθύνες σας
του Ιακώβ Λίντερ
Υπάρχουν ορισμένες ακλόνητες αρχές που δεν αλλάζουν με τα χρόνια. Αντιθέτως, όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε πιο καθαρά πόσο σχετικές είναι.
Στην Τορά, παίρνουμε την εντολή από το Θ-ό να τιμάμε και να σεβόμαστε τους γονείς μας. Οι Σοφοί μας δίνουν κάποια παραδείγματα για τη έννοια του «σεβόμαστε»: να μην καθόμαστε στη θέση τους, να μην τους διακόπτουμε όταν μιλούν ή να μην τους αντικρούουμε και άλλα πολλά.
Μερικοί γονείς πιστεύουν ότι στη σύγχρονη εποχή, είναι καλύτερο για τα παιδιά να τους φωνάζουν με το μικρό τους όνομα ή να εκφράζονται απέναντί τους όπως θέλουν: «Απομακρύνοντας τις δικλίδες που υπάρχουν ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς, τα παιδιά θα εμπιστεύονται και θα αγαπούν περισσότερο» λένε.
Οι ψυχολόγοι και οι εκπαιδευτές υποστηρίζουν πως το σωστό είναι ακριβώς το αντίθετο. Τα παιδιά θέλουν να μπαίνουν υπό την προστασία των γονιών διότι έτσι νιώθουν ασφάλεια. Έχουν ανάγκη από οδηγίες και κατευθύνσεις, αναλαμβάνοντας και πρωτοβουλίες όταν είναι απαραίτητο.
Ένα παιδί θέλει να ξέρει πως η οικογένειά του διευθύνεται από ώριμους ενήλικες – που ξέρουν πως να ανταποκρίνονται των ευθυνών – και όχι από εκείνο. Τα παιδιά θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους, αλλά με το σωστό και σεβαστικό τρόπο ενώ τελικά, ο γονιός είναι αυτός που αποφασίζει.
Ένας αγρότης θα μπορούσε να περιγράψει την κατάσταση κάπως έτσι:
Όταν ένα κοπάδι αγελάδες οδηγηθούν για βοσκή σε ένα καινούργιο χώρο με φράχτη ολόγυρα, ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν τα ζώα είναι να πάνε στην περίφραξη και να ελέγξουν αν είναι συμπαγής ή αν υπάρχουν σημεία όπου μπορούν να βγούν έξω. Εάν βρουν άνοιγμα θα φύγουν με αποτέλεσμα να χαθούν. Σε αντίθετη περίπτωση όπου ο φράχτης είναι γερός και αδιαπέραστος, θα βοσκήσουν ήσυχα μέσα στον καινούργιο χώρο.
Το ίδο συμβαίνει και με τα παιδιά. Από καιρό σε καιρό ελέγχουν τα όρια. Θα προσπαθήσουν να κάνουν ή να πουν κάτι που ως τότε ήταν απαγορευμένο, παρακολουθώντας την αντίδραση των γονιών τους. Όταν ανακαλύψουν ότι τα παλιά, καλά όρια είναι ακόμα σε ισχύ, θα νιώσουν την ίδια ασφάλεια. Σε άλλη περίπτωση θα νιώσουν χαμένες ψυχές σε έναν άγριο και απέραντο κόσμο.
Όταν προκύπτει μια διαφωνία, αυτό που θέλει το παιδί από εμάς, πραγματικά, δεν είναι να «ενδώσουμε» στις απαιτήσεις του, αλλά να το βεβαιώσουμε ακόμα μια φορά πως τοαγαπάμε και ενεργούμε για το καλό του, ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από εκείνο.
Ένας έφηβος θα είναι σε θέση να αντισταθεί στην πίεση της παρέας που πιθανόν τον οδηγήσει στα λάθος μέρη με τα λάθος άτομα, δηλώνοντας απλά, «Στην οικογένειά μου, οι γονείς μου έχουν τον τελευταίο λόγο, είναι αυστηροί και λένε, Όχι!». Ένας έφηβος που μπορεί να πει κάτι τέτοιο γιατί το εννοεί, έχει μια καλή δικαιολογία να μην υποκύψει στην πίεση της παρέας, διατηρώντας άθικτες τις φιλίες του. Κάντε λοιπόν μια χάρη στα παιδιά σας: Ανταποκριθείτε στις ευθύνες σας!