Τρία ψωμάκια και ένα κουλούρι
Του Γιαακόβ Λίντερ
Δύο γονείς μου έλεγαν μια μέρα για κάτι που είχε συμβεί στο σπίτι τους το προηγούμενο βράδυ. Ο οχτάχρονος γιος τους ζήτησε από τη μητέρα του να τον βοηθήσει με ένα πρόβλημα στην αριθμητική. Αν και η μητέρα προσπάθησε τρεις φορές, το παιδί δεν μπορούσε να καταλάβει. Ο πατέρας τότε προσπάθησε να το εξηγήσει από μια διαφορετική σκοπιά και το παιδί τελικά «το ‘πιασε». Τότε, η απογοητευμένη μητέρα είπε στο γιο της, «την άλλη φορά να πηγαίνεις κατευθείαν στον πατέρα σου – και θα βρίσκει αμέσως τη λύση που ζητάς».
Τους είπα τότε την ιστορία του Τζόνι με τα τρία ψωμάκια. Ο Τζόνι πεινούσε πολύ και έφαγε το ένα ψωμάκι. Έφαγε και το δεύτερο και μετά έφαγε και το τρίτο αλλά πεινούσε ακόμα. Έφαγε τελικά και ένα κουλούρι. Χορτασμένος λοιπόν είπε στον εαυτό του: «Τι χαζός που είμαι! Την άλλη φορά θα φάω κατευθείαν το κουλούρι».
Όταν εξηγώ στον κόσμο τη σημασία της ανάγνωσης βιβλίων για γονείς και τη συμμετοχή σε εκπαιδευτικές συζητήσεις, τακτικά, μερικές φορές η απάντηση που μου δίνουν είναι: «Διάβασα τόσα βιβλία, άκουσα τόσες συζητήσεις αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Ποιος ο λόγος λοιπόν να συνεχίσω να κάνω πράγματα χωρίς αποτέλεσμα;».
Από την άλλη πλευρά ακούω συχνά από αναγνώστες της στήλης μου, «Αυτά που έγραψες άλλαξαν τη ζωή μου. Κατάλαβα πολλά πράγματα και έπαψα να κρίνω συνεχώς τα παιδιά μου, περνώντας περισσότερο ουσιαστικό χρόνο με την οικογένειά μου». Σε αυτούς απαντώ, «Αυτά που γράφω δεν είναι επιστημονική φαντασία, αλλά κοινή λογική - πράγματα που έχει κανείς ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν. Ο λόγος που μετά από τόσες φορές αυτά τον επηρεάζουν τη δεδομένη στιγμή, είναι πως τότε ακριβώς είναι έτοιμος να τα δεχτεί».
Το ίδιο συμβαίνει και με την ανατροφή του παιδιού μας. Δεν πρέπει να αποθαρρύνεστε αν δεν βλέπετε άμεσα αποτελέσματα. Μην διανοηθείτε να σκεφτείτε πως «είναι χάσιμο χρόνου». Ίσως χρειαστεί να δοκιμάσετε μια διαφορετική προσέγγιση (όπως η διαφορετική σκοπιά του πατέρα στο πρόβλημα της αριθμητικής), ο κάθε θετικός λόγος, ωστόσο, ή οι ενέργειές σας θα έχουν κάποιο αποτέλεσμα.
Ο Ράμπι του Λούμπαβιτς συνήθιζε να λέει: Υπάρχουν πολλά στάδια στην καλλιέργεια της γης: σκάψιμο, όργωμα, φύτεμα, πότισμα, βοτάνισμα και συγκομιδή – όλα στο σωστό χρόνο. Δεν μπορούν όλα τα εδάφη και όλα τα φυτά να δώσουν το ίδιο αποτέλεσμα με τον ίδιο ρυθμό, αλλά μόνο με αδιάκοπη εργασία μπορεί να επιτευχθεί η πρόοδος.
Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε σίγουρα σε ποιο στάδιο βρίσκεται το παιδί μας, κάθε στιγμή της ζωής του. Ένα μπορεί να βρίσκεται στο στάδιο της σποράς ενώ κάποιο άλλο μπορεί να έχει προχωρήσει πιο πέρα, στο στάδιο όπου φαίνεται το τελικό αποτέλεσμα. Συνεπώς, δεν γνωρίζουμε ποτέ την επιρροή των ενθαρρυντικών μας λόγων ή τη διαφορά που κάνουν, διότι δεν γνωρίζουμε σε ποιο στάδιο βρίσκεται το παιδί μας.
Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στην ανατροφή από τους γονείς αλλά σε όλες τις μορφές της εκπαίδευσης – οι προσπάθειές μας να επηρεάζουμε θετικά τους άλλους, είτε αυτοί είναι μαθητές, είτε ο σύντροφος ή ένας φίλος ή η κοινότητα ως σύνολο.
Ένα είναι σίγουρο: λόγια από την καρδιά φτάνουν στην καρδιά. Αργά ή γρήγορα η επιρροή θα γίνει εμφανής κι εμείς θα νιώθουμε άξιοι που παίξαμε το ρόλο μας στη βελτίωση της ποιότητας ζωής κάποιου.
Δράστε κάνοντας τη διαφορά. Ίσως υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας για τους οποίους έχετε σταματήσει να προσπαθείτε να κάνετε τη διαφορά. Προσπαθήστε πάλι, χωρίς αυτή τη φορά να περιμένετε θεαματικά αποτελέσματα. Μπορεί να είστε το πρώτο ή το δεύτερο ψωμάκι τους και κάποιος άλλος να τους δώσει το κουλούρι. Εσείς μπορεί να φυτέψετε ένα σπόρο και πολλά χρόνια μετά το άτομο αυτό να αναλάβει μόνο του το πότισμα και το βοτάνισμα που κρίνει απαραίτητο. Η θετική σας επιρροή είναι ένα βασικό βήμα για το τελικό αποτέλεσμα.