Printed from Chabad.gr

Γλωσσάριο

Γλωσσάριο

 Email

Γλωσσάριο

Αγκαντά - Αλαχά - Αμοραΐμ - Γκεονίμ - Μισσνά - ΝτρασσάΠροφορικός Νόμος - Σαβοραΐμ - Σοφρίμ - Ταναΐμ

Αγκαντά: το μέρος της προφορικής διδασκα­λίας που δεν ασχολείται με την Αλαχά, αλλά με το σύνολο των ζωτικών ζητημάτων (τον Δημιουργό και την Δημιουργία, τον κόσμο και τον άνθρωπο, τον λαό του Ισραήλ και τους άλλους λαούς, ιδέες και γνώμες, ηθική και τρόπο ζωής). Αγκαδά ση­μαίνει ρητό, μια διήγηση που έρχεται ελκύσει την ανθρώπινη καρδιά, για να την οδηγήσει και να την εκ­παιδεύ­σει στα μονοπάτια της ζωής. Αντί­θετα με την Αλαχά που η ετυμηγορία της δεσμεύει τους ανθρώπους, στην Αγκαντά υπάρχει ελευθερία γνώμης και έκφρασης ακόμα και σε ουσιώδη φιλοσοφικά ζητήματα.Back to Top

Αλαχά: Το σύστημα κανόνων που ρυθμίζει τον εβραϊκό τρόπο ζωής. Βασίζεται στον Γραπτό Νόμο, δηλ. στους κανόνες συμπεριφοράς και λατρείας της Πεντάτευχου. Στη διάρκεια των χρόνων οι Αλαχοτ του προφορικού Νόμου καταγράφηκαν, αρχικά στην Μισσνά και στη Μπαράϊτα. Προσπάθειες να διατυπωθεί ένας περιεκτικός τύπος Αλαχά, έγιναν από τον Ραμπάμ ( = Μαϊμονίδη) και μερικές εκατοντάδες χρόνια μετά στο βιβλίο ″Σουλχάν Αρούχ″ του ραβίνου Γιοσέφ Κάρο, το β′ ήμισυ του 16ου αιώνα. Το βιβλίο αυτό θεωρείται μέχρι σήμερα η σημαντικότερη πηγή της Αλαχά.Back to Top

Αμοραΐμ (πληθ.): οι μελετητές της Πεντάτευχου (Αλαχά και Αγκαντά) που δράσανε στη Παλαι­στίνη και στη Βαβυλωνία την περίοδο ανάμεσα στο σφράγισμα της Μισσνά και του Τ′ (3ος-6ος αι. μ.Χ.). Αμορά (εν.) σημαίνει ′λέγων′ στα αραμαϊκά. Στην αρχή ο όρος σχε­τιζότανε με εκείνους που διάβαζαν φωναχτά τη διδασκαλία των ιεροδιδασκάλων, μετά ονομά­στηκαν έτσι και οι ιεροδιδάσκαλοι που ερμήνευαν τα εδάφια της Μισ­σνά.Back to Top

Γκεονίμ: Ο τίτλος των επικεφαλής των ραβινικών ακαδημιών της Σούρα και της Πομπαντίτα στη Βαβυλωνία, μετά την περίοδο των Σαβοραΐμ (600 μ.Χ.) και μέχρι τη παρακμή αυτών των εβραϊκών κέντρων (1040 περ.). Θεωρούνταν οι πνευματικοί ηγέτες όλης της εβραϊκής διασποράς.Back to Top

Μισσνά: Το αποθησαύρισμα των αλα­χικών κανόνων της προ­φο­ρικής διδα­σκαλίας. Την επι­μελήθηκε στα τέλη του 2ου μ.Χ. αι. ο ραβίνος Γε­ουντά Ανασί, που συ­γκέντρωσε τους λόγους των Ταναΐμ της Παλαι­στίνης του 1ου και του 2ου αι., και βελτιώθηκε από τους μαθητές του στις αρχές του 3ου αι. Προέρχεται από τη λέξη σσανά = έτος με την έννοια να μελετάς διαρκώς και να αποστηθίζεις και να απομνημονεύεις. Το γλωσσικό της ιδίωμα, που είναι γνωστό ως ′η γλώσσα των λογίων′, διαφέ­ρει από αυτό της Πεντά­τευχου. Είναι απλούστερο, σύντομο, ευκα­τανόητο και σα­φές.Back to Top

Ντρασσά(κήρυγμα): Διασαφήνιση εδαφίου της Βίβλου ή λόγοι από την Αλαχά ή από την Αγκαντά, καθώς και ομι­λία πάνω σε βιβλικά θέματα, ως επί το πλείστον στη συναγωγή. Το κήρυγμα αναπτύχθηκε τη περί­οδο του Δευτέρου Ναού, από το έθιμο να δια­βάζουν τη Πεντάτευχο στα εβραϊκά, να τη μετα­φράζουν στη καθομιλουμένη τότε αραμαϊκή και να προσθέτουν στην κατά λέξη μετάφραση εξηγήσεις και ερμηνείες ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής.Back to Top

Προφορικός Νόμος: Οι εξηγήσεις και οι ερμηνείες της Πεντατεύχου που περιέ­χονται στη Μισσνά, την Τοσέφτα, τα Μι­ντρασσίμ της Αλαχά και στη Γκε­μαρά. Σύμ­φωνα με τη παράδοση ο Μωϋσής παρέλαβε τον Προφορικό Νόμο, μαζί με τον γραπτό, στο Σινά:και τον παρέδωσε στον Ιησού του Ναυί, εκείνος στους προφήτες, και οι προφήτες τον παρέδωσαν από γενιά σε γενιά μέχρι το σφράγισμα του Τ′. Στην αρχή δόθηκε προφορικά, όταν όμως άρχισε να ξεχνιέται τον κατέγραψαν.Back to Top

Σαβοραΐμ: λόγιοι και ιεροδιδάσκαλοι της Βαβυλωνίας στην περίοδο ανάμεσα στους Εμοραΐμ (500 μ.Χ.) και Γκεονίμ (600 μ.Χ.). Στην εποχή τους το Βαβυλωνιακό Τ′ είχε μεν ″σφραγισθεί″, εκείνοι όμως συνέχισαν να το επεξεργάζονται. Back to Top

Σοφρίμ (Γραμματείς): Κατά τη Βίβλο –σοφοί που αντέγραφαν τη Βίβλο και τη δίδασκαν στο λαό. Στην αρχή ονο­μάζονταν έτσι μόνο οι αντι­γραφείς, αργότερα ο όρος ευρύνθηκε και περιέ­λαβε όλους τους μελετητές και ερμη­νευτές της. Ήταν οι θεμελιω­τές του προ­φορικού Νόμου.Back to Top

Ταναΐμ: Εβραίοι σοφοί που δημιούργησαν τη Μισσνά, τη Τοσέφτα, τη Μπαράιτα και τα Μι­ντράςς. Έζησαν και έδρα­σαν από τα τέλη του 3ου π.Χ. αι., μετά τους Σοφρίμ, και μέχρι το σφράγισμα της Μισσνά, τον 3ο μ.Χ. αι. Μετά τους Ταναΐμ εμφανίζονται οι Αμοραΐμ.Back to Top

 Email