Printed from Chabad.gr

Λίγα λόγια από το Ραβίνο

Όταν η Καθημερινότητα μας Εμπνέει

Τρώγοντας σούσι

To read it in English, click here

sushi crop.jpg 

Όταν ήμασταν στο Ισραήλ πήγαμε να φάμε σούσι, φυσικά σε ένα κόσσερ εστιατόριο.

Επειδή μπορούμε (και πρέπει) να παίρνουμε μαθήματα και έμπνευση και από τα εγκόσμια για το πώς να υπηρετούμε τον Θ-ό, αποφάσισα σήμερα να σας γράψω για το σούσι.

Τι μαθαίνουμε λοιπόν από το σούσι;

- Ποτέ δεν χορταίνουμε με 1-2 κομμάτια. Έτσι λοιπόν, δεν θα πρέπει να μένουμε ευχαριστημένοι με το να λέμε 1-2 φράσεις από μια προσευχή ή να μελετάμε 1-2 φράσεις από τη Τορά, αλλά πρέπει να αποζητάμε περισσότερη μελέτη.

- Το σούσι φτιάχνεται σε πολλές γεύσεις και χρώματα. Πρέπει να βρούμε αυτό που μας αρέσει. Έτσι και στον Ιουδαϊσμό υπάρχει ποικιλία. Άλλωστε υπάρχουν 12 Φυλές, δηλαδή υπάρχουν 12 διαφορετικοί τρόποι να πλησιάσει κανείς τον Θ-ό. Βρείτε αυτόν που σας ταιριάζει.

- Το σούσι ήταν άγνωστο στον δυτικό κόσμο μέχρι που έγινε πολύ δημοφιλές. Έτσι πρέπει και εμείς να μη φοβόμαστε το άγνωστο, το καινοτόμο αλλά να εξερευνήσουμε ακόμα και αυτό που δεν είναι (ακόμα!) δημοφιλές…


- Υπάρχουν πάντα διάφορες σος που συνοδεύουν το σούσι και εμπλουτίζουν την γεύση του… Με τον ίδιο τρόπο, δεν αρκεί να κάνει κάποιος καλές πράξεις… αλλά πρέπει να τις καρυκεύει με καβανά, δηλαδή καλές προθέσεις, χαρά και ενθουσιασμό.

Εσείς τι μπορείτε να μάθετε από το σούσι;

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

«Ένα τηλεφώνημα θα σου στοίχιζε πολύ;»

To read it in English, click here 

Τις προάλλες είδα ένα πολύ αστείο βίντεο για μια νέα εφαρμογή για κινητά που ονομαζόταν «Ένα τηλεφώνημα στην γιαγιά θα σου στοίχιζε πολύ;»

Πρόκειται για μια νέα εφαρμογή που υπενθυμίζει στα εγγόνια να τηλεφωνούν στις γιαγιάδες τους. Εάν περάσει μια εβδομάδα και δεν την έχουν πάρει, μια υπενθύμιση εμφανίζεται, «Ένα τηλεφώνημα θα σου στοίχιζε πολύ;». Μετά από λίγες μέρες, ξαναέρχεται πάλι μια υπενθύμιση: «Ώστε το δώρο του Μπαρ Μιτσβά σου βρήκες χρόνο να έρθεις να το πάρεις. Ένα τηλεφώνημα θα σου στοίχιζε πολύ;»… και οι υπενθυμίσεις συνεχίζονται μέχρι να τηλεφωνήσει στην γιαγιά.

Πιθανόν να σας έχει τύχει, να έχετε έναν συγγενή ή έναν φίλο που ενώ δεν έχετε επικοινωνία μαζί του, ξαφνικά σας θυμάται για να σας ζητήσει μια χάρη. Αυτή δεν είναι μια υγιής και σωστή βάση για μια σχέση.

Μήπως είναι έτσι η σχέση μας με τον Θ-ό;

Αυτή την εβδομάδα τελείωσε ο κύκλος διαλέξεων με θέμα "With All My Heart: The Jewish Art of Prayer and Spiritual Experience". Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία του ήταν, το ότι η προσευχή είναι ο τρόπος να έχουμε μια σχέση με τον Θ-ό. Δεν Τον αναζητούμε μόνο όταν έχουμε κάποια ανάγκη. Η προσευχή είναι η τακτική μας επαφή με τον Θ-ό και την πνευματικότητα μας. Είναι η επικοινωνία μας με κάτι που μας υπερβαίνει.

Ή μήπως θα πρέπει να εφευρεθεί μια εφαρμογή που να μας το υπενθυμίζει;

Ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια δυνατή σχέση με τον Θ-ό και να επικοινωνούμε μαζί του τακτικά.

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Σημείωση 1:. Στην πραγματικότητα, αυτή η εφαρμογή? δεν υπάρχει αλλά ίσως τελικά κάποιος θα έπρεπε να την εφεύρει. Αυτό το βίντεο δημιουργήθηκε από τους American Friends of Hebrew University προκειμένου να προωθήσουν τα προγράμματα υψηλής τεχνολογίας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ.

Σημείωση 2: Bubbe  είναι στα Γίντις η γιαγιά.

Η εντολή της Τορά στο Facebook

To read it in English, click here

yair beth chabad.jpg 

Την περασμένη Παρασκευή, όπως κάθε Σσαμπάτ στη Χαμπάντ, είχαμε στο εορταστικό δείπνο, πολλούς συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο. Ανάμεσα τους και ένα ζευγάρι από το Ισραήλ με τον γιο τους Γιαΐρ, 35 ετών που πάσχει από διαταραχή αυτιστικού φάσματος. Το Σάββατο το πρωί, γύρω στις 12 εξαφανίστηκε στο κέντρο της Αθήνας. Αμέσως η αστυνομία και η ισραηλινή πρεσβεία ενημερωθήκαν και όλοι βγήκαμε αναζητώντας τον.

Έγιναν πολλές κοινοποιήσεις σχετικά με αυτήν την εξαφάνιση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ήρθαν εθελοντές να βοηθήσουν στην αναζήτηση, από την πρεσβεία, ισραηλινοί τουρίστες, φίλοι ομόθρησκοί και μη…

Με την βοήθεια της Προξένου του Ισραήλ στην Ελλάδα, κας Lilian Haim και του ισραηλινού ειδικού στην αντιμετώπιση κρίσεων και έκτακτων αναγκών Gil Fein, ο οποίος για καλή μας τύχη βρισκόταν στην Αθήνα, οργανωθήκαμε ακόμα πιο σωστά και έτσι μετά από κάποιες ακόμα ώρες αναζητήσεων, ο Γιαΐρ βρέθηκε! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την χαρά και την ευγνωμοσύνη των συγγενών του αλλά και όλων των εθελοντών που συμμετείχαν στις αναζητήσεις.

Με αυτό το περιστατικό, είδαμε για μια ακόμα φορά, να πραγματώνεται η εντολή της Τορά: «Αγαπά τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Για τους εθελοντές, δεν ήταν απλά ένα σλόγκαν αλλά τρόπος ζωής. Ήταν εξαιρετικά συγκινητική η προσπάθεια και η αλληλεγγύη.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Για μια ακόμα φορά είδαμε πόσο χρήσιμα μπορεί να είναι κάποιες φορές τα κοινωνικά δίκτυα. Όπως είχε πει και ο Ρέμπε «κάθε τι που έχει δημιουργηθεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για το καλό και για το κακό». Η συγκεκριμένη ιστορία ήταν ένα ακόμα παράδειγμα θετικής του χρήσης, φέρνοντας ανθρώπους κοντά για να σωθεί κάποιος που κινδύνευε.

Εμείς από την μεριά μας, είμαστε ευγνώμονες που για ακόμα μια φορά μπορέσαμε να είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε. Είμαστε ευγνώμονες που για ακόμα μια φορά ζήσαμε την ενότητα και την αλληλοβοήθεια του εβραϊκού λαού.

Είθε στο μέλλον να μοιραζόμαστε χαρμόσυνα νέα!

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Η αγαπημένη μας δραστηριότητα

Click here to read it in English

pieces-of-the-puzzle-592828 crop.jpg 

Μια από τις πιο αγαπημένες μας δραστηριότητες ως οικογένεια είναι να φτιάχνουμε παζλ όλοι μαζί. Συνήθως διαλέγουμε των 500 ή 1000 κομματιών. Καθόμαστε όλοι στο πάτωμα και αρχίζουμε να ξεδιαλέγουμε χρώματα και σχέδια. Ο καθένας μας αναλαμβάνει ένα συγκεκριμένο μέρος της εικόνας… και συχνά ακούς να λέμε ο ένας στον άλλον: «Πάρε αυτό το κομμάτι. Νομίζω ότι ταιριάζει στο δικό σου μέρος».

Είναι μια ομαδική δουλειά. Ο ένας βοηθά τον άλλον για έναν κοινό σκοπό, να ολοκληρωθεί το παζλ. Και η επιτυχία να τελειώσει κάποιος την μεριά που έχει αναλάβει, είναι επιτυχία όλων μας.

Σκεπτόμουν την σχέση που έχουν τα παζλ με την χθεσινή χαρούμενη γιορτή του Λαγκ ΜπαΌμερ, την 33η μέρα του Μετρήματος του Όμερ. Η περίοδος ανάμεσα στο Πέσαχ και το Σσαβουότ, είναι μια λυπητερή περίοδος όπου μνημονεύουμε τους 24.000 μαθητές του Ραβίνου Ακίβα που πέθαναν από μια επιδημία. Όπως μας εξηγούν οι Σοφοί, αυτό συνέβη επειδή «δεν σεβόντουσαν ο ένας τον άλλον». Η επιδημία σταμάτησε το Λαγκ ΜπαΌμερ και έτσι το γιορτάζουμε ως μια χαρούμενη μέρα.

Το Λαγκ ΜπαΌμερ μας διδάσκει πως πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, ακόμα και αν είμαστε διαφορετικοί ή αν διαφωνούμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε ενωμένοι. Όπως τα κομμάτια του παζλ που το καθένα έχει μοναδικό σχήμα και χρώμα αλλά όλα μαζί ενώνονται δημιουργώντας ένα υπέροχο αποτέλεσμα.

Όλοι μας έχουμε μια αποστολή και έναν μοναδικό τρόπο να την πραγματοποιήσουμε και καθένας από εμάς συμβάλει το δικό του μέρος στην ολοκλήρωση του συνολικού έργου. Μπορούμε να το πετύχουμε μόνο σεβόμενοι και βοηθώντας ο ένας τον άλλον.

Το Λαγκ ΜπαΌμερ μας διδάσκει ότι μπορεί να υπάρχει ενότητα χωρίς ομοιομορφία.

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

"Δέχτηκα επίθεση επειδή είμαι Εβραίος"

  To read it in English, click here

rabbi goldstein chabad poway crop.jpg

Μόλις τελείωσε το Πέσαχ, ενημερωθήκαμε για την τρομοκρατική επίθεση στην Χαμπάντ Συναγωγή της Πόγουεϊ στην Καλιφόρνια.

Η Lori Gilbert-Kayes, 60 χρονών σκοτώθηκε και τρεις τραυματιστήκαν, ανάμεσα τους και ο Ραβίνος Goldstein. Η Lori Gilbert-Kayes περιγράφεται ως ένας άνθρωπος που σκεπτόταν πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό της.

Ο Ραβίνος Goldstein αρνήθηκε να μεταφερθεί άμεσα στον νοσοκομείο. Ήθελε να ενημερωθεί για την κατάσταση όλων των πιστών που βρίσκονταν στην συναγωγή και να τους μιλήσει.

Σε συνέντευξη του στους New York Times μεταξύ άλλων είπε: «Δεν θυμάμαι όλα όσα είπα στην κοινότητα μας. Αλλά θυμάμαι ότι τους ανέφερα μια φράση από την Αγκαντά του Πέσαχ: «Σε κάθε γενιά υπάρχουν εχθροί που θέλουν να μας εξοντώσουν. Αλλά ο Ιερός, ας είναι Ευλογημένος, μας γλιτώνει από τα χέρια τους. (Βεή σσεάμντα). Και θυμάμαι που φώναζα, ‘Αμ Ισραέλ Χάι’, (Ο Λαός του Ισραήλ ζει). Έχω πει αυτήν την φράση χιλιάδες φορές στην ζωή μου. Αλλά ποτέ δεν την ένοιωσα τόσο αληθινή όσο εκείνη την στιγμή».

Για ολόκληρη την συνέντευξη του Ραβίνου Goldstein στους New York Times κάντε κλικ εδώ.

Το μήνυμα του, είναι τόσο επίκαιρο, ειδικά αυτήν την εβδομάδα που ήταν η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, όπου όλοι λέμε «Ποτέ Ξανά».

Όπως είπε ο Ραβίνος Goldstein: «Δεν γνωρίζω το σχέδιο του Θ-ού. Δεν γνωρίζω γιατί με έσωσε από την επίθεση στη Πόγουεϊ... Αλλά αυτό που μπορώ να κάνω είναι να αξιοποιήσω αυτόν τον χρόνο που μου δόθηκε με τρόπο σημαντικό […] και θα είμαι ακόμα πιο υπερήφανος να περπατώ στον δρόμο φορώντας τα τσιστίτ και το κιπά μου, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη του Θ-ού. Θα χρησιμοποιήσω όλη την δύναμη της φωνής μου προσπαθώντας να πείσω τους ομόθρησκους μου να είναι περήφανοι Εβραίοι… να ανάβουνε κεριά του Σσαμπάτ, να βάζουν μεζουζότ στα σπίτια τους, να κάνουν καλές πράξεις».

Αυτός είναι ο τρόπος να θυμόμαστε τα θύματα. Αυτός είναι ο τρόπος να κάνουμε τις ζωές μας να μετράνε. Αυτός είναι ο τρόπος να κάνουμε τον κόσμο μας έναν καλύτερο κόσμο.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Το Adventure Park της Ζωής μας

To read it in English, click here

adventure park crop 2.jpg

Για τους περισσότερους Eβραίους, η γιορτή του Πέσαχ σημαίνει οικογένεια, συγκέντρωση γύρω από το γιορτινό τραπέζι, για τα Σέντερ και τα άλλα εορταστικά γεύματα. Παραδοσιακά, οι οικογένειες και οι φίλοι ανταλλάσανε επισκέψεις και ήταν μια ευκαιρία να γιορτάσουν όλοι μαζί και να φάνε τα νόστιμα φαγητά του Πέσαχ.

Ειδικά για εμάς, το Πέσαχ είναι οικογένεια, αφού τα μεγαλύτερα παιδιά μας, Χάνα και Άριε, που σπουδάζουν στο εξωτερικό, έρχονται για την περίοδο των διακοπών της γιορτής του Πέσαχ. Μας αρέσει που κάνουμε όλοι μαζί καθαριότητες για το Πέσαχ, που προετοιμάζουμε το Σέντερ όλοι μαζί, που μαγειρεύουμε όλοι μαζί αλλά και όλες οι διασκεδαστικές δραστηριότητες που κάνουμε όλοι μαζί κατά την διάρκεια των ημερών Χολ Αμοέντ (ενδιάμεσων εορταστικών ημερών).

Μια από αυτές τις μέρες λοιπόν πήγαμε στο Adventure Park (Μαλακάσα). Η δραστηριότητα εκεί είναι μια εναέρια διαδρομή περπατώντας σε σχοινιά ανάμεσα από δέντρα. Το διασκεδάσαμε πάρα πολύ. Όμως, για να είμαστε βέβαιοι ότι κάποιος δεν θα πέσει χάνοντας την ισορροπία του, όλοι δένονται με κρίκους σε σχοινί, μέρος του όλου εξοπλισμού της συμμετοχής στην δραστηριότητα.

Σκεπτόμασταν πως τελικά αυτό το παιχνίδι, έκτος από την διασκέδαση, μας προσφέρει και ένα μάθημα ζωής. Για να παραμείνουμε στην διαδρομή μας, πρέπει να προσδεθούμε σε γέρα σχοινιά. Έτσι και για να παραμείνουμε στο σωστό μονοπάτι της αυτό-βελτίωσης και της εκπλήρωσης της αποστολής μας σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να προσδεθούμε σε σταθερές αξίες και να συνευρισκόμαστε με ανθρώπους που μπορούν να μας στηρίξουν και να μας εμπνεύσουν.

Όπως είπε και ο Ραβίνος Μεΐρ του Πρεμισλάν «Αν κάποιος είναι συνδεδεμένος Υψηλά, τότε δεν θα πέσει στα χαμηλά».

Χαγκ Σαμέαχ και Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Το αργοπορημένο Πέσαχ

To read it in English, click here

pesach banner crop.jpg

Πότε πέφτει το Πέσαχ φέτος; 19-27 Απριλίου 2019

Πότε είναι το Πρώτο Σέντερ; Παρασκευή 19 Απριλίου 2019

Φέτος πέφτει αρκετά αργά!!!

Αυτό είναι αλήθεια. Πέρσι έπεσε ιδιαιτέρως νωρίς και φέτος αργά. Αυτό συνέβη επειδή το φετινό εβραϊκό έτος 5779 προσθέσαμε ακόμα έναν μήνα Αντάρ και έτσι είχαμε Αντάρ Ι και Αντάρ ΙΙ. Αυτός ο επιπλέον μήνας «έσπρωξε» την γιορτή του Πέσαχ στην εποχή στην οποία ανήκει, την άνοιξη!

Αλλά γιατί το Πέσαχ το γιορτάζουμε πάντοτε την άνοιξη; Πρώτον γιατί το λέει η Τορά. Αυτό αρκεί από μόνο του. Ο λόγος είναι ότι οι Εβραίοι έφυγαν από την Αιγύπτιο την άνοιξη και έτσι και εμείς γιορτάζουμε το Πέσαχ την άνοιξη

Πάντοτε όμως υπάρχει και ένας βαθύτερος λόγος σε όλα όσα κάνουμε.

Το Πέσαχ γιορτάζουμε την γέννηση του Εβραϊκού Λαού. Ταιριάζει λοιπόν να την γιορτάζουμε όταν αναγεννιέται η φύση μετά την χειμερία νάρκη. Αλλά δίνει στον Εβραϊκό Λαό και ένα μήνυμα ελπίδας και αντοχής. Κατά την διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας μας υπήρξαν εποχές χαράς και εποχές απελπισίας, δοξασμένες εποχές και εποχές διωγμών, εποχές αδυναμίας και εποχές παρηγοριάς.

Το γεγονός ότι ο λαός μας γεννήθηκε αυτήν την εποχή του χρόνου, μας υπενθυμίζει ότι όσο σκληρός και να ήταν ο χειμώνας που προηγήθηκε, η άνοιξη πάντοτε έρχεται και η φύση θα ξαναγεννιέται. Έτσι και ο Εβραϊκός Λαός, όσα δεινά και αν περάσει, πάντα θα αναγεννιέται και θα συνεχίζει το έργο του, να κάνει αυτόν τον κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, μέσα από την Τορά και τις Μιτσβότ.

Καλή επιτυχία με τις προετοιμασίες σας για το Πέσαχ… δεν είναι καθόλου νωρίς να αρχίσετε τις καθαριότητες, το προγραμματισμό του μενού, τις προσκλήσεις κλπ. Αλλά για αυτά θα σας γράψουμε περισσότερα την ερχόμενη εβδομάδα

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ 

Η καλύτερη εφεύρεση του κόσμου

To read it in English, click here

sunset-3921616 crop.jpg 

Το περασμένο χειμώνα, η Νεχάμα πήγε τον μικρό μας γιο Λέβη, σε μια θεατρική παράσταση με τίτλο «Οι εφευρέσεις που άλλαξαν τον κόσμο». Στην έναρξη της παράστασης ο αφηγητής ρώτησε τα παιδιά-θεατές ποια νόμιζαν πως ήταν η καλύτερη εύρεση του κόσμου. Ένα παιδί απάντησε τα κομπιούτερ, ένα άλλο το τηλέφωνα και ένα μικρό κοριτσάκι φώναξε: «Η μαμά μου!». Όλοι γέλασαν αλλά η Νεχάμα το βρήκε πολύ τρυφερό και συγκινητικό. Τι όμορφο να πει κάποιος για τον γονιό του κάτι τέτοιο.

Την ερχόμενη εβδομάδα, στις 18 και 19 του εβραϊκού μήνα Αντάρ εμείς θα γιορτάσουμε τα γενέθλια των δυο καλύτερων εφευρέσεων του δικού μας κόσμου, τα γενέθλια της μητέρας της Νεχάμα και τα γενέθλια της δικής μου μητέρας αντίστοιχα. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Πρόκειται για δύο σπουδαίες γυναίκες. Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια μαθηματικών με έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Έχει ιδρύσει ένα δίκτυο συλλογής και αναδιανομής ρούχων για οικογένειες που τα έχουν ανάγκη. Η μητέρα της Νεχάμα είναι διευθύντρια του Εβραϊκού Γυμνάσιου και Λυκείου Σινάϊ στο Παρίσι. Φέτος αυτό το σχολείο διακρίθηκε ως το δεύτερο καλύτερο σχολείο της πόλης των Παρισινών.

Θα θέλαμε να τις ευχαριστήσουμε για την αστείρευτη αγάπη, την αφοσίωση τους, την αποδοχή τους, την στήριξη τους, την ενθάρρυνση τους και την συνεχή τους παρουσία στης ζωές μας. Είναι πάντα διαθέσιμες να μας ακούσουν, να μας συμβουλέψουν, να μας βοηθήσουν. Είναι πάντοτε εκεί για εμάς. Μπορεί να είμαστε γεωγραφικά μακριά, αλλά πάντοτε βρίσκονται πολύ κοντά μας.

Σας ευχόμαστε, μητέρες μας, υγεία και ευτυχία, νάχατ (ευχαρίστηση) από όλη την οικογένεια σας, επιτυχία σε ότι κάνετε και να συνεχίσετε να εμπνέετε όλους τους γύρω σας με το φως και την σοφία σας.

Σας αγαπάμε,

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Βγάλε την μάσκα σου

To read it in English, click here

mask-1155808-crop.jpg 

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε ακούγοντας δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν στο Ισραήλ αλλά και στην Νέα Ζηλανδία. Η σκέψη μας είναι με τα θύματα και προσευχόμαστε για ειρήνη σε όλον τον κόσμο.

Όμως, ακόμα και σε δύσκολες εποχές, οι εβραίοι δεν έπαψαν να τηρούν τις εβραϊκές γιορτές. Τις γιορτές δεν τις τιμούμε μονάχα όταν είμαστε χαρούμενοι, ενώ όταν είμαστε λυπημένοι δεν συμμετέχουμε σε εορτασμούς. Οι γιορτές έρχονται με ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας και για αυτό τις γιορτάζουμε είτε έχουμε την διάθεση για αυτό είτε όχι.

Εμείς, εδώ στην Χαμπάντ, προετοιμαζόμαστε για την χαρούμενη γιορτή Πουρίμ και το απίθανο πάρτι μας, την Τετάρτη. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, επικοινωνήστε μαζί μας).

Έχουμε ετοιμάσει το μενού, το μουσικό πρόγραμμα, τις ροκάνες για το διάβασμα της Μεγκιλά, τις σερπαντίνες και το άφθονο κρασί…

Ο κρητικός μουσικός και ερμηνευτής Μιχαλιός έχει προετοιμάσει ειδικά για εμάς, μαντινάδες για το Πουρίμ αλλά και ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα.

Φυσικά όπως κάθε χρόνο στην είσοδο θα έχουμε αστεία καπελά και μάσκες για όσους δεν θα έρθουν ήδη ντυμένοι μασκαράδες. Άλλοι πάλι φέρνουν τα κουστούμια τους μαζί τους και μασκαρεύονται εδώ στην Χαμπάντ!

Αλλά γιατί ντυνόμαστε μασκαράδες το Πουρίμ;

Σχετίζεται με το πώς η ιστορία του Πουρίμ ξεδιπλώνεται στην Μεγγιλά. Οι Εβραίοι ήταν σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς ο πρωθυπουργός της Περσίας Αμάν είχε διατάξει την γενοκτονία όλου του εβραϊκού πληθυσμού. Ο εβραϊκός λαός θαυματουργάδια σώθηκε. Σώθηκε με πληγές; Σώθηκε επειδή άνοιξε η θάλασσα στα δυο; Σώθηκε με την Θ-ική φωνή από τον ουρανό; Όχι.

Έμοιαζε σαν όλα να συνέβησαν φυσικά. Κάθε τι να συνέβη απλά, στον χρόνο και τον τόπο που έπρεπε, ακριβώς όπως έπρεπε, ώστε να σωθεί ο εβραϊκός λαός. Τυχαίο; ΔενΝομίζω!

 

Οι Εβραίοι έχουμε μια άλλη έκφραση για αυτό. Το ονομάζουμε Θ-ία Πρόνοια. Σημαίνει ότι η επέμβαση του Θ-ού ήταν συγκεκαλυμμένη κάτω από μια φαινομενικά φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Και κατά έναν τρόπο ήταν πιο σπουδαία από τα φανερά θαύματα. Για αυτό μικροί και μεγάλοι φοράνε μάσκες και μασκαρεύονται το Πουρίμ. Σαν υπενθύμιση του να βλέπουμε περά από την μάσκα, περά από την φαινομενική επιφάνια για να συνειδητοποιήσουμε την Θ-ία Πρόνοια.

Υπάρχει μια πολύ όμορφη φράση που εμπεριέχει αυτήν την ιδέα. Κάντε κλικ εδώ για να την δείτε πως η Νεχάμα την έφτιαξε και την ανέβασε στο Facebook και στο Instagram.

Η επικοινωνία μας με εσάς, μέσω των κοινωνικών δικτύων, είναι το νέο project της Νεχάμα. Κάντε κλικ εδώ για να μην χάνετε καμιά της ανάρτηση κάνοντας "like" και "follow" (μου αρέσει και ακολουθείτε).

Σσαμπάτ Σσαλόμ και Πουρίμ Σσαμέαχ,

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Τραγουδώντας στις λάσπες

To read it in English, click here

birds-2672101 crop.jpg

Μόλις ξεκίνησε ο εβραϊκός μήνας Αντάρ ΙΙ, ο μήνας για τον οποίο οι Σοφοί μας λένε «Όταν ξεκίνα ο μήνας Αντάρ, αυξάνουμε την χαρά!». Ωραίο ακούγεται αυτό αλλά, μπορούμε να δώσουμε την εντολή σε κάποιον να είναι πιο χαρούμενος; Η θεία Σάρα είχε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Η αδελφή του προπάππου μου, η θεία Σάρα σε πολύ μικρή ηλικία έφυγε από την Ρωσία και πήγε στο Ισραήλ. Ο πατέρας της είχε πεθάνει και ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα αδέλφια. Έπρεπε να εργάζεται σκληρά για να βοηθήσει την μητέρα της με τα έξοδα του σπιτιού. Μετά το σχολείο, αντί να παίζει ή να ασχολείται με δραστηριότητες όπως οι συνομήλικες της, εκείνη πήγαινε και καθάριζε σπίτια ή εργαζόταν στα χωράφια. Επίσης κάθε απόγευμα πήγαινε στο μικρό μποστάνι που είχαν στον κήπο τους και φρόντιζε τα λαχανικά και τα φρούτα που φύτευαν εκεί προκειμένου να τα πουλήσουν στην αγορά.

Φαντάζεστε, πως το να αναλαμβάνει τόσες ευθύνες, να εργάζεται τόσο σκληρά, ενώ παράλληλα να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην νέα γλώσσα και χώρα, θα την είχαν κάνει έναν σκληρό άνθρωπο.

Αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Η θεία Σάρα ήταν πάντοτε χαρούμενη, τραγουδούσε και έφτιαχνε το κέφι στην μητέρα της αλλά και στα υπόλοιπα αδέλφια της.

Κάποια μέρα ο πλούσιος του χωριού τους, ο οποίος είχε ένα μεγάλο σπίτι που κάποιες φόρες πήγαινε η θεια μου για να κάνει κάποια μεροκάματα, πέρασε μπροστά στο σπιτάκι τους. Η Σάρα, βρισκόταν εκεί στον κήπο, βουτηγμένη στις λάσπες και τραγουδούσε ενώ περιποιόταν τα φυτά.

Εντυπωσιασμένος ο πλούσιος σταμάτησε και την ρώτησε πως κατάφερνε να είναι τόσο χαρούμενη κάτω από αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες, ενώ ο ίδιος που είχε ένα ωραίο σπίτι και μια καλή δουλειά, δυσκολευόταν να βρει την χαρά.

Η θεια Σάρα του απάντησε: «Δεν χρειάζεται κάποιο κόλπο για να τραγουδάς όταν ζεις σε ένα όμορφο σπίτι. Το κόλπο είναι να τραγουδάς βουτηγμένος στις λάσπες».

Αυτό που εννοούσε ήταν πως το να είσαι χαρούμενος δεν έχει να κάνει με τις συνθήκες της ζωής σου. Δεν είμαστε χαρούμενοι επειδή είμαστε πλούσιοι, υγιείς, έχουμε ένα μεγάλο σπίτι ή μια καλή δουλειά. Είμαστε χαρούμενοι επειδή επιλεγούμε να είμαστε έτσι. Η χαρά είναι τρόπος σκέψης, όχι αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων.

Η χαρά είναι επιλογή. Είναι η επιλογή του να βλέπεις πάντα το καλό, σε κάθε τι. Είναι το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες που βρίσκεσαι. Πάνω από όλα χαρά, είναι η πίστη πως όλα (ακόμα και όσα δεν εμφανίζονται ως καλά) είναι σταλμένα από τον Θ-ό.

Όταν θυμόμαστε πως κάποιος Άλλος μας φροντίζει και το μόνο που θέλει Εκείνος για εμάς είναι το καλό μας, τότε μπορούμε να τραγουδάμε ακόμα και όταν είμαστε βουτηγμένοι στις λάσπες.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Αυτό που δεν ξέρατε για το διαστημικό σκάφος του Ισραήλ

To read it in English, click here

Israel-to-launch-spacecraft-to-the-moon-crop.jpg 

Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε ακούσει για το διαστημικό σκάφος που εκτόξευσε το Ισραήλ στο φεγγάρι την προηγούμενη εβδομάδα.

Αυτό που ίσως οι περισσότεροι από εσάς δεν ακούσατε είναι την ιστορία ενός εκ των ηγετικών στελεχών της ομάδας που κατασκεύασε το διαστημικό σκάφος, του επικεφαλής μηχανικού Alex Friedman.

Ο Alex γεννήθηκε στην Σοβιετική ένωση την εποχή που απαγορευόταν ο Ιουδαϊσμός. Ο πατέρας του, ένας Χαμπάντ Χασίδ, είχε συλληφθεί λίγο πριν γεννηθεί ο Alex για την τήρηση του ιουδαϊσμού. Παρέμεινε φυλακισμένος για επτά χρόνια και ο Alex είδε τον πατέρα του για πρώτη φορά όταν ήταν στην πρώτη δημοτικού. Το να είναι Εβραίος κανείς παρέμενε δύσκολο. Πολλές φορές έπαιρνε χαρτί από γιατρό ότι ήταν άρρωστος ώστε να δικαιολογήσει την απουσία του από το σχολείο το Σσαμπάτ.

Ήταν πολύ έξυπνος μαθητής ο Alex. Αλλά επειδή ήταν Εβραίος δεν έγινε αποδεκτός στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστήμιου. Έτσι σπούδασε μαθηματικά.

Το 1970 η οικογένεια του Alex Friedman έλαβε την άδεια να μεταναστεύσει στο Ισραήλ. Εκεί συμμετείχε στην Israel Air Force (Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία) και στη ΙΑΙ (Ισραηλινή Αεροναυπηγική Εταιρεία) και στην Ισραηλινή διαστημική βιομηχανία.

Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν νυχθημερόν για την κατασκευή του πρώτου ισραηλινού διαστημικού σκάφους που θα εκτόξευε το Ισραήλ στο φεγγάρι.

«Είναι πολύ όμορφη εμπειρία… Για εμένα προσωπικά κλείνει ένας κύκλος προσωπικός και εθνικός», είπε πρόσφατα, συνεχίζοντας: «Το αγόρι από την Ρωσία, που δεν έγινε αποδεκτός να σπουδάσει φυσικός επειδή ήταν Εβραίος, είναι μέλος της ομάδας που έστειλε ένα διαστημικό σκάφος στο φεγγάρι, που μεταξύ των άλλων θα μετέφερε εκεί μια δισκέτα με όλη την Εβραϊκή Βίβλο και μια σημαία του Ισραήλ».

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Μια αναπάντεχη προσγείωση

To read it in English, click here

 plane american-2721441_960_720 crop.jpg

Η Τρίτη που μας πέρασε, ξεκίνησε σαν μια συνηθισμένη μέρα, με πολλά ραντεβού, διάφορες δουλειές και προετοιμασία για το απογευματινό μάθημα του JLI "Crime and Consequence". Αλλά η μέρα εξελίχθηκε εντελώς διαφορετικά από όπως την είχαμε προγραμματίσει.

Πολύ νωρίς το πρωί ενημερωθήκαμε πως μια πτήση της United Airlines από την Νέα Υόρκη με προορισμό το Τελ Αβίβ, θα προσγειωνόταν εκτάκτως στην Αθήνα λόγο προβλήματος υγείας μιας επιβάτισσας. Επρόκειτο για μια κύρια που ταξίδευε ολομόναχη. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο των Αθηνών και δεν είχε κανέναν δικό της.

Ξεκινήσαμε να κάνουμε τηλεφωνήματα να μάθουμε σε ποιο νοσοκομείο εισήχθη. Μόλις βρήκαμε άκρη, η Νεχάμα πήγε αμέσως για να της συμπαρασταθεί, για να την βοηθήσει με τις συνεννοήσεις στα ελληνικά και να της πάει κασσέρ φαγητό. Και επειδή επρόκειτο για δημόσιο νοσοκομείο, όπου συνήθως δεν έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν όλα τα απαραίτητα, φρόντισε να της αγοράσει και όλα όσα χρειαζόταν, όπως χαρτί υγείας, σαπούνι κλπ.

Οι νοσοκόμες και οι γιατροί, είδαν πως φρόντιζε η Νεχάμα, μια κυρία που ποτέ δεν είχε ξανασυναντήσει στην ζωή της και την ρώτησαν με απορία ποια ήταν σχέση μεταξύ τους. Η Νεχάμα αυθόρμητα απάντησε "Είμαστε οικογένεια!".

Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε μια οικογένεια και ότι θα πρέπει να φροντίζουμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν υπάρχει ανάγκη.

Αλλά ας μην ξεχνάμε επίσης, να χαιρόμαστε σε χαρμόσυνα γεγονότα και να γιορτάζουμε τις χαρές και τις επιτυχίες των συνανθρώπων μας.

Το μωρό και το δολάριο

To read it in English, click here

Mushka at Ohel-crop.jpg 

Η μικρότερη αδελφή μου Mushka Segal είναι Σσλουχά, δηλαδή Απεσταλμένη της Χαμπάντ στην Μάλτα. Μάλλον έχει σπάσει ένα ρεκόρ αφού έχει τύχει να γεννήσει σε τρεις διαφορετικές ηπείρους, στο Ισραήλ της Ασίας, στην Μάλτα της Ευρώπης και στην Νέα Υόρκη των Η.Π.Α.

Η τελευταία γέννα της όμως ήταν ένα θαύμα. Η αδελφή μου ταξιδέψε στην Νέα Υόρκη πέρσι για να πάρει μέρος στο Ετήσιο Συνέδριο Απεσταλμένων (Σσλουχότ) Γυναικών της Χαμπάντ (σε αυτό που συμμετείχε φέτος η Νεχάμα). Ήταν έγκυος στον έκτο μήνα (29η εβδομάδα) και ο γιατρός της είχε επιτρέψει να ταξιδέψει.

Αλλά το μωρό είχε άλλα σχέδια. Μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο και από θαύμα δυο εβδομάδες μετά, γέννησε πρόωρα ένα μικροσκοπικό υγιέστατο αγοράκι. Ήρθε στον κόσμο δύο μήνες νωρίτερα από την ημερομηνία που περίμεναν να γεννηθεί. Έτσι παρέμεινε έναν μήνα εκεί προκείμενου το μωρό να μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορεί να βγει από την θερμοκοιτίδα.

Όλη αυτή την περίοδο η αδελφή μου έλαβε τεραστία στήριξη από την τοπική εβραϊκή κοινότητα, είτε από ανθρώπους που γνώριζε, είτε από ανθρώπους που δεν είχε ξανασυναντήσει. Το νοσηλευτικό προσωπικό είχε απορήσει πως μια γυναίκα που ζούσε μόνιμα στην Μάλτα δεχόταν τόσες πολλές επισκέψεις και φροντίδες, τόσο μακριά από την χώρα της.

Ανάμεσα σε όσους την επισκέφτηκαν ήταν δυο Απεσταλμένες-Σσλουχότ που η αδελφή μου ούτε που τις γνώριζε. Μια από τις δυο της έδωσε σαν δώρο ένα δολάριο που είχε λάβει από τον Ρέμπε, Ραβίνο Μενάχεμ Μέντελ Σσνέερσον.

Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό δώρο. Ο Ρέμπε συνήθιζε να δίνει ένα χαρτονόμισμα δολαρίου σε όσους τον επισκέπτονταν για να τους ενθαρρύνει να δίνουν φιλανθρωπία, τσεντακά. Όσοι το λάμβαναν, κρατούσαν αυτό το δολάριο, σαν ενθύμιο από την συνάντηση τους με τον Ρέμπε και πηγή ευλογίας, αλλά και σαν υπενθύμιση να προσφέρουν στον εβραϊκό λαό. Σημείωναν την ημερομηνία που το έλαβαν, πάνω στο συγκεκριμένο χαρτονόμισμα και στην συνεχεία έβαζαν ένα άλλο δικό τους ή και περισσότερα στο κουτί της τσεντακά.

Δυο μήνες μετά την παραμονή της στην Νέα Υόρκη, η αδελφή μου επέστρεψε στον σύζυγο και στα παιδιά της στην Μάλτα. Ο σύζυγος της όλο αυτό το διάστημα φρόντιζε μόνος του τα πάντα.

Στις 12 του εβραϊκού μήνα Νισάν έκαναν την περιτομή Μπριτ Μιλά του μωρού. Αργότερα μέσα στην ίδια μέρα η αδελφή μου θυμήθηκε το δολάριο που είχε λάβει ως δώρο και κοιτώντας προσεκτικά είδε πως η ημερομηνία που ήταν γραμμένη σε αυτό, ήταν η ίδια εκείνης της ημέρας που έγινε η περιτομή!

Φέτος, συμμετείχε και πάλι στο Ετήσιο Συνέδριο Απεσταλμένων (Σσλουχότ) Γυναικών της Χαμπάντ θέλοντας να κλείσει αυτόν τον κύκλο. Επισκέφτηκε με το μωρό το νοσοκομείο για να ευχαριστήσει τους γιατρούς, επισκέφτηκε τους ανθρώπους που τις συμπαραστάθηκαν για να τους ευχαριστήσει και μετά πήγε στον τόπο αναπαύσεως του Ρέμπε για να τον ευχαριστήσει για τις ευλογιές της ζωής της.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα...

 To read it in English, click here

Παρόλο που "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε πότε…" όπως λέει και το τραγούδι, μπήκαμε για τα καλά στον χειμώνα και κάνει πολύ κρύο αυτές τις μέρες.

Αυτό μου θύμισε την ιστορία του Τσαντίκ με το γούνινο παλτό (τσαντίκ είναι ο δίκαιος άνθρωπος). Όταν κάνει πολύ κρύο υπάρχουν δυο λύσεις. Η μια είναι κάποιος να ανάψει φωτιά, η δεύτερη να τυλιχτεί με ένα παλτό. Και στις δυο περιπτώσεις ο άνθρωπος θα ζεσταθεί. Αλλά όταν κάποιος ανάβει φωτιά, όλοι όσοι θα κάτσουν τριγύρω θα ζεσταθούν. Με το παλτό, ο μόνος που ζεσταίνεται είναι αυτός που το φοράει.

Αυτό συμβαίνει και με τα πνευματικά θέματα. Κάποιος μπορεί να είναι ο Τσαντίκ με το γούνινο παλτό, δηλαδή να είναι ικανοποιημένος που είναι καλός άνθρωπος αλλά να μην νοιάζεται στο να έχει θετική επίδραση και στο περιβάλλον του.

Ο Ιουδαϊσμός μας διδάσκει να μην ζεσταινόμαστε μονάχα εμείς, αλλά να εμπνέουμε και άλλους. Θα πρέπει να είμαστε πρωτοστάτες και να μοιραζόμαστε την ζεστασιά της Τορά και των Μιτσβότ με όσους βρίσκονται γύρω μας. Δεν αρκεί να είμαστε Τσαντίκ, δίκαιοι άνθρωποι. Πρέπει να ανάψουμε τη φωτιά με ενθουσιασμό, θετική ενεργεία και εμπνευσμένα διδάγματα για να ζεστάνουμε τους γύρω μας.

Εάν κάθε ένας από εμάς ανάβει μια φλόγα και ζεσταίνει τον δικό του χώρο στην γη, το σκοτάδι και το κρύο θα υποχωρήσουν και θα έρθει η εποχή της ειρήνης και του φωτός με την έλευση του Μεσσία.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ 

Το Σσαμπάτ της Δύναμης

To read it in English, click here

Κάθε Σσαμπάτ είναι σημαντικό. Αλλά αυτό το Σσαμπάτ είναι ιδιαίτερο. Ονομάζεται Σσαμπάτ Χαζάκ, το Σσαμπάτ της Δύναμης. Αυτό το Σσαμπάτ ολοκληρώνεται η ανάγνωση του πρώτου Βιβλίου, του Μπερεσσίτ. Σε αρκετές κοινότητες υπάρχει το έθιμο να στέκονται όρθιοι λέγοντας, Χαζάκ, Χαζάκ Βε Νιτσχαζέκ (Να είσαι δυνατός, Να είσαι δυνατός, Ας είμαστε όλοι ενδυναμωμένοι).

Τι μας συμβαίνει συνήθως όταν ολοκληρώνουμε την ανάγνωση ενός πολυσέλιδου βιβλίου. Συνήθως θέλουμε μια ανάπαυλα.

Όμως η Τορά δεν είναι ένα οποιοδήποτε βιβλίο. Δεν είναι απλά ιστορία ή βιογραφία. Είναι η πηγή της ζωής. Και κανείς δεν θέλει να κάνει ένα διάλειμμα από την ζωή ούτε και για μια στιγμή.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε ο ένας τον άλλον, έτσι ώστε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε την ανάγνωση στο επόμενο Βιβλίο της Τορά, το Σσεμότ.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Looking for older posts? See the sidebar for the Archive.