Printed from Chabad.gr

Λίγα λόγια από το Ραβίνο

Όταν η Καθημερινότητα μας Εμπνέει

Η καλύτερη εφεύρεση του κόσμου

To read it in English, click here

sunset-3921616 crop.jpg 

Το περασμένο χειμώνα, η Νεχάμα πήγε τον μικρό μας γιο Λέβη, σε μια θεατρική παράσταση με τίτλο «Οι εφευρέσεις που άλλαξαν τον κόσμο». Στην έναρξη της παράστασης ο αφηγητής ρώτησε τα παιδιά-θεατές ποια νόμιζαν πως ήταν η καλύτερη εύρεση του κόσμου. Ένα παιδί απάντησε τα κομπιούτερ, ένα άλλο το τηλέφωνα και ένα μικρό κοριτσάκι φώναξε: «Η μαμά μου!». Όλοι γέλασαν αλλά η Νεχάμα το βρήκε πολύ τρυφερό και συγκινητικό. Τι όμορφο να πει κάποιος για τον γονιό του κάτι τέτοιο.

Την ερχόμενη εβδομάδα, στις 18 και 19 του εβραϊκού μήνα Αντάρ εμείς θα γιορτάσουμε τα γενέθλια των δυο καλύτερων εφευρέσεων του δικού μας κόσμου, τα γενέθλια της μητέρας της Νεχάμα και τα γενέθλια της δικής μου μητέρας αντίστοιχα. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Πρόκειται για δύο σπουδαίες γυναίκες. Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια μαθηματικών με έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Έχει ιδρύσει ένα δίκτυο συλλογής και αναδιανομής ρούχων για οικογένειες που τα έχουν ανάγκη. Η μητέρα της Νεχάμα είναι διευθύντρια του Εβραϊκού Γυμνάσιου και Λυκείου Σινάϊ στο Παρίσι. Φέτος αυτό το σχολείο διακρίθηκε ως το δεύτερο καλύτερο σχολείο της πόλης των Παρισινών.

Θα θέλαμε να τις ευχαριστήσουμε για την αστείρευτη αγάπη, την αφοσίωση τους, την αποδοχή τους, την στήριξη τους, την ενθάρρυνση τους και την συνεχή τους παρουσία στης ζωές μας. Είναι πάντα διαθέσιμες να μας ακούσουν, να μας συμβουλέψουν, να μας βοηθήσουν. Είναι πάντοτε εκεί για εμάς. Μπορεί να είμαστε γεωγραφικά μακριά, αλλά πάντοτε βρίσκονται πολύ κοντά μας.

Σας ευχόμαστε, μητέρες μας, υγεία και ευτυχία, νάχατ (ευχαρίστηση) από όλη την οικογένεια σας, επιτυχία σε ότι κάνετε και να συνεχίσετε να εμπνέετε όλους τους γύρω σας με το φως και την σοφία σας.

Σας αγαπάμε,

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Βγάλε την μάσκα σου

To read it in English, click here

mask-1155808-crop.jpg 

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε ακούγοντας δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν στο Ισραήλ αλλά και στην Νέα Ζηλανδία. Η σκέψη μας είναι με τα θύματα και προσευχόμαστε για ειρήνη σε όλον τον κόσμο.

Όμως, ακόμα και σε δύσκολες εποχές, οι εβραίοι δεν έπαψαν να τηρούν τις εβραϊκές γιορτές. Τις γιορτές δεν τις τιμούμε μονάχα όταν είμαστε χαρούμενοι, ενώ όταν είμαστε λυπημένοι δεν συμμετέχουμε σε εορτασμούς. Οι γιορτές έρχονται με ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας και για αυτό τις γιορτάζουμε είτε έχουμε την διάθεση για αυτό είτε όχι.

Εμείς, εδώ στην Χαμπάντ, προετοιμαζόμαστε για την χαρούμενη γιορτή Πουρίμ και το απίθανο πάρτι μας, την Τετάρτη. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, επικοινωνήστε μαζί μας).

Έχουμε ετοιμάσει το μενού, το μουσικό πρόγραμμα, τις ροκάνες για το διάβασμα της Μεγκιλά, τις σερπαντίνες και το άφθονο κρασί…

Ο κρητικός μουσικός και ερμηνευτής Μιχαλιός έχει προετοιμάσει ειδικά για εμάς, μαντινάδες για το Πουρίμ αλλά και ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα.

Φυσικά όπως κάθε χρόνο στην είσοδο θα έχουμε αστεία καπελά και μάσκες για όσους δεν θα έρθουν ήδη ντυμένοι μασκαράδες. Άλλοι πάλι φέρνουν τα κουστούμια τους μαζί τους και μασκαρεύονται εδώ στην Χαμπάντ!

Αλλά γιατί ντυνόμαστε μασκαράδες το Πουρίμ;

Σχετίζεται με το πώς η ιστορία του Πουρίμ ξεδιπλώνεται στην Μεγγιλά. Οι Εβραίοι ήταν σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς ο πρωθυπουργός της Περσίας Αμάν είχε διατάξει την γενοκτονία όλου του εβραϊκού πληθυσμού. Ο εβραϊκός λαός θαυματουργάδια σώθηκε. Σώθηκε με πληγές; Σώθηκε επειδή άνοιξε η θάλασσα στα δυο; Σώθηκε με την Θ-ική φωνή από τον ουρανό; Όχι.

Έμοιαζε σαν όλα να συνέβησαν φυσικά. Κάθε τι να συνέβη απλά, στον χρόνο και τον τόπο που έπρεπε, ακριβώς όπως έπρεπε, ώστε να σωθεί ο εβραϊκός λαός. Τυχαίο; ΔενΝομίζω!

 

Οι Εβραίοι έχουμε μια άλλη έκφραση για αυτό. Το ονομάζουμε Θ-ία Πρόνοια. Σημαίνει ότι η επέμβαση του Θ-ού ήταν συγκεκαλυμμένη κάτω από μια φαινομενικά φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Και κατά έναν τρόπο ήταν πιο σπουδαία από τα φανερά θαύματα. Για αυτό μικροί και μεγάλοι φοράνε μάσκες και μασκαρεύονται το Πουρίμ. Σαν υπενθύμιση του να βλέπουμε περά από την μάσκα, περά από την φαινομενική επιφάνια για να συνειδητοποιήσουμε την Θ-ία Πρόνοια.

Υπάρχει μια πολύ όμορφη φράση που εμπεριέχει αυτήν την ιδέα. Κάντε κλικ εδώ για να την δείτε πως η Νεχάμα την έφτιαξε και την ανέβασε στο Facebook και στο Instagram.

Η επικοινωνία μας με εσάς, μέσω των κοινωνικών δικτύων, είναι το νέο project της Νεχάμα. Κάντε κλικ εδώ για να μην χάνετε καμιά της ανάρτηση κάνοντας "like" και "follow" (μου αρέσει και ακολουθείτε).

Σσαμπάτ Σσαλόμ και Πουρίμ Σσαμέαχ,

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ

Τραγουδώντας στις λάσπες

To read it in English, click here

birds-2672101 crop.jpg

Μόλις ξεκίνησε ο εβραϊκός μήνας Αντάρ ΙΙ, ο μήνας για τον οποίο οι Σοφοί μας λένε «Όταν ξεκίνα ο μήνας Αντάρ, αυξάνουμε την χαρά!». Ωραίο ακούγεται αυτό αλλά, μπορούμε να δώσουμε την εντολή σε κάποιον να είναι πιο χαρούμενος; Η θεία Σάρα είχε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Η αδελφή του προπάππου μου, η θεία Σάρα σε πολύ μικρή ηλικία έφυγε από την Ρωσία και πήγε στο Ισραήλ. Ο πατέρας της είχε πεθάνει και ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα αδέλφια. Έπρεπε να εργάζεται σκληρά για να βοηθήσει την μητέρα της με τα έξοδα του σπιτιού. Μετά το σχολείο, αντί να παίζει ή να ασχολείται με δραστηριότητες όπως οι συνομήλικες της, εκείνη πήγαινε και καθάριζε σπίτια ή εργαζόταν στα χωράφια. Επίσης κάθε απόγευμα πήγαινε στο μικρό μποστάνι που είχαν στον κήπο τους και φρόντιζε τα λαχανικά και τα φρούτα που φύτευαν εκεί προκειμένου να τα πουλήσουν στην αγορά.

Φαντάζεστε, πως το να αναλαμβάνει τόσες ευθύνες, να εργάζεται τόσο σκληρά, ενώ παράλληλα να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην νέα γλώσσα και χώρα, θα την είχαν κάνει έναν σκληρό άνθρωπο.

Αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Η θεία Σάρα ήταν πάντοτε χαρούμενη, τραγουδούσε και έφτιαχνε το κέφι στην μητέρα της αλλά και στα υπόλοιπα αδέλφια της.

Κάποια μέρα ο πλούσιος του χωριού τους, ο οποίος είχε ένα μεγάλο σπίτι που κάποιες φόρες πήγαινε η θεια μου για να κάνει κάποια μεροκάματα, πέρασε μπροστά στο σπιτάκι τους. Η Σάρα, βρισκόταν εκεί στον κήπο, βουτηγμένη στις λάσπες και τραγουδούσε ενώ περιποιόταν τα φυτά.

Εντυπωσιασμένος ο πλούσιος σταμάτησε και την ρώτησε πως κατάφερνε να είναι τόσο χαρούμενη κάτω από αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες, ενώ ο ίδιος που είχε ένα ωραίο σπίτι και μια καλή δουλειά, δυσκολευόταν να βρει την χαρά.

Η θεια Σάρα του απάντησε: «Δεν χρειάζεται κάποιο κόλπο για να τραγουδάς όταν ζεις σε ένα όμορφο σπίτι. Το κόλπο είναι να τραγουδάς βουτηγμένος στις λάσπες».

Αυτό που εννοούσε ήταν πως το να είσαι χαρούμενος δεν έχει να κάνει με τις συνθήκες της ζωής σου. Δεν είμαστε χαρούμενοι επειδή είμαστε πλούσιοι, υγιείς, έχουμε ένα μεγάλο σπίτι ή μια καλή δουλειά. Είμαστε χαρούμενοι επειδή επιλεγούμε να είμαστε έτσι. Η χαρά είναι τρόπος σκέψης, όχι αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων.

Η χαρά είναι επιλογή. Είναι η επιλογή του να βλέπεις πάντα το καλό, σε κάθε τι. Είναι το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες που βρίσκεσαι. Πάνω από όλα χαρά, είναι η πίστη πως όλα (ακόμα και όσα δεν εμφανίζονται ως καλά) είναι σταλμένα από τον Θ-ό.

Όταν θυμόμαστε πως κάποιος Άλλος μας φροντίζει και το μόνο που θέλει Εκείνος για εμάς είναι το καλό μας, τότε μπορούμε να τραγουδάμε ακόμα και όταν είμαστε βουτηγμένοι στις λάσπες.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Αυτό που δεν ξέρατε για το διαστημικό σκάφος του Ισραήλ

To read it in English, click here

Israel-to-launch-spacecraft-to-the-moon-crop.jpg 

Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε ακούσει για το διαστημικό σκάφος που εκτόξευσε το Ισραήλ στο φεγγάρι την προηγούμενη εβδομάδα.

Αυτό που ίσως οι περισσότεροι από εσάς δεν ακούσατε είναι την ιστορία ενός εκ των ηγετικών στελεχών της ομάδας που κατασκεύασε το διαστημικό σκάφος, του επικεφαλής μηχανικού Alex Friedman.

Ο Alex γεννήθηκε στην Σοβιετική ένωση την εποχή που απαγορευόταν ο Ιουδαϊσμός. Ο πατέρας του, ένας Χαμπάντ Χασίδ, είχε συλληφθεί λίγο πριν γεννηθεί ο Alex για την τήρηση του ιουδαϊσμού. Παρέμεινε φυλακισμένος για επτά χρόνια και ο Alex είδε τον πατέρα του για πρώτη φορά όταν ήταν στην πρώτη δημοτικού. Το να είναι Εβραίος κανείς παρέμενε δύσκολο. Πολλές φορές έπαιρνε χαρτί από γιατρό ότι ήταν άρρωστος ώστε να δικαιολογήσει την απουσία του από το σχολείο το Σσαμπάτ.

Ήταν πολύ έξυπνος μαθητής ο Alex. Αλλά επειδή ήταν Εβραίος δεν έγινε αποδεκτός στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστήμιου. Έτσι σπούδασε μαθηματικά.

Το 1970 η οικογένεια του Alex Friedman έλαβε την άδεια να μεταναστεύσει στο Ισραήλ. Εκεί συμμετείχε στην Israel Air Force (Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία) και στη ΙΑΙ (Ισραηλινή Αεροναυπηγική Εταιρεία) και στην Ισραηλινή διαστημική βιομηχανία.

Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν νυχθημερόν για την κατασκευή του πρώτου ισραηλινού διαστημικού σκάφους που θα εκτόξευε το Ισραήλ στο φεγγάρι.

«Είναι πολύ όμορφη εμπειρία… Για εμένα προσωπικά κλείνει ένας κύκλος προσωπικός και εθνικός», είπε πρόσφατα, συνεχίζοντας: «Το αγόρι από την Ρωσία, που δεν έγινε αποδεκτός να σπουδάσει φυσικός επειδή ήταν Εβραίος, είναι μέλος της ομάδας που έστειλε ένα διαστημικό σκάφος στο φεγγάρι, που μεταξύ των άλλων θα μετέφερε εκεί μια δισκέτα με όλη την Εβραϊκή Βίβλο και μια σημαία του Ισραήλ».

Σσαμπάτ Σσαλόμ

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Μια αναπάντεχη προσγείωση

To read it in English, click here

 plane american-2721441_960_720 crop.jpg

Η Τρίτη που μας πέρασε, ξεκίνησε σαν μια συνηθισμένη μέρα, με πολλά ραντεβού, διάφορες δουλειές και προετοιμασία για το απογευματινό μάθημα του JLI "Crime and Consequence". Αλλά η μέρα εξελίχθηκε εντελώς διαφορετικά από όπως την είχαμε προγραμματίσει.

Πολύ νωρίς το πρωί ενημερωθήκαμε πως μια πτήση της United Airlines από την Νέα Υόρκη με προορισμό το Τελ Αβίβ, θα προσγειωνόταν εκτάκτως στην Αθήνα λόγο προβλήματος υγείας μιας επιβάτισσας. Επρόκειτο για μια κύρια που ταξίδευε ολομόναχη. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο των Αθηνών και δεν είχε κανέναν δικό της.

Ξεκινήσαμε να κάνουμε τηλεφωνήματα να μάθουμε σε ποιο νοσοκομείο εισήχθη. Μόλις βρήκαμε άκρη, η Νεχάμα πήγε αμέσως για να της συμπαρασταθεί, για να την βοηθήσει με τις συνεννοήσεις στα ελληνικά και να της πάει κασσέρ φαγητό. Και επειδή επρόκειτο για δημόσιο νοσοκομείο, όπου συνήθως δεν έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν όλα τα απαραίτητα, φρόντισε να της αγοράσει και όλα όσα χρειαζόταν, όπως χαρτί υγείας, σαπούνι κλπ.

Οι νοσοκόμες και οι γιατροί, είδαν πως φρόντιζε η Νεχάμα, μια κυρία που ποτέ δεν είχε ξανασυναντήσει στην ζωή της και την ρώτησαν με απορία ποια ήταν σχέση μεταξύ τους. Η Νεχάμα αυθόρμητα απάντησε "Είμαστε οικογένεια!".

Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε μια οικογένεια και ότι θα πρέπει να φροντίζουμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν υπάρχει ανάγκη.

Αλλά ας μην ξεχνάμε επίσης, να χαιρόμαστε σε χαρμόσυνα γεγονότα και να γιορτάζουμε τις χαρές και τις επιτυχίες των συνανθρώπων μας.

Το μωρό και το δολάριο

To read it in English, click here

Mushka at Ohel-crop.jpg 

Η μικρότερη αδελφή μου Mushka Segal είναι Σσλουχά, δηλαδή Απεσταλμένη της Χαμπάντ στην Μάλτα. Μάλλον έχει σπάσει ένα ρεκόρ αφού έχει τύχει να γεννήσει σε τρεις διαφορετικές ηπείρους, στο Ισραήλ της Ασίας, στην Μάλτα της Ευρώπης και στην Νέα Υόρκη των Η.Π.Α.

Η τελευταία γέννα της όμως ήταν ένα θαύμα. Η αδελφή μου ταξιδέψε στην Νέα Υόρκη πέρσι για να πάρει μέρος στο Ετήσιο Συνέδριο Απεσταλμένων (Σσλουχότ) Γυναικών της Χαμπάντ (σε αυτό που συμμετείχε φέτος η Νεχάμα). Ήταν έγκυος στον έκτο μήνα (29η εβδομάδα) και ο γιατρός της είχε επιτρέψει να ταξιδέψει.

Αλλά το μωρό είχε άλλα σχέδια. Μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο και από θαύμα δυο εβδομάδες μετά, γέννησε πρόωρα ένα μικροσκοπικό υγιέστατο αγοράκι. Ήρθε στον κόσμο δύο μήνες νωρίτερα από την ημερομηνία που περίμεναν να γεννηθεί. Έτσι παρέμεινε έναν μήνα εκεί προκείμενου το μωρό να μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορεί να βγει από την θερμοκοιτίδα.

Όλη αυτή την περίοδο η αδελφή μου έλαβε τεραστία στήριξη από την τοπική εβραϊκή κοινότητα, είτε από ανθρώπους που γνώριζε, είτε από ανθρώπους που δεν είχε ξανασυναντήσει. Το νοσηλευτικό προσωπικό είχε απορήσει πως μια γυναίκα που ζούσε μόνιμα στην Μάλτα δεχόταν τόσες πολλές επισκέψεις και φροντίδες, τόσο μακριά από την χώρα της.

Ανάμεσα σε όσους την επισκέφτηκαν ήταν δυο Απεσταλμένες-Σσλουχότ που η αδελφή μου ούτε που τις γνώριζε. Μια από τις δυο της έδωσε σαν δώρο ένα δολάριο που είχε λάβει από τον Ρέμπε, Ραβίνο Μενάχεμ Μέντελ Σσνέερσον.

Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό δώρο. Ο Ρέμπε συνήθιζε να δίνει ένα χαρτονόμισμα δολαρίου σε όσους τον επισκέπτονταν για να τους ενθαρρύνει να δίνουν φιλανθρωπία, τσεντακά. Όσοι το λάμβαναν, κρατούσαν αυτό το δολάριο, σαν ενθύμιο από την συνάντηση τους με τον Ρέμπε και πηγή ευλογίας, αλλά και σαν υπενθύμιση να προσφέρουν στον εβραϊκό λαό. Σημείωναν την ημερομηνία που το έλαβαν, πάνω στο συγκεκριμένο χαρτονόμισμα και στην συνεχεία έβαζαν ένα άλλο δικό τους ή και περισσότερα στο κουτί της τσεντακά.

Δυο μήνες μετά την παραμονή της στην Νέα Υόρκη, η αδελφή μου επέστρεψε στον σύζυγο και στα παιδιά της στην Μάλτα. Ο σύζυγος της όλο αυτό το διάστημα φρόντιζε μόνος του τα πάντα.

Στις 12 του εβραϊκού μήνα Νισάν έκαναν την περιτομή Μπριτ Μιλά του μωρού. Αργότερα μέσα στην ίδια μέρα η αδελφή μου θυμήθηκε το δολάριο που είχε λάβει ως δώρο και κοιτώντας προσεκτικά είδε πως η ημερομηνία που ήταν γραμμένη σε αυτό, ήταν η ίδια εκείνης της ημέρας που έγινε η περιτομή!

Φέτος, συμμετείχε και πάλι στο Ετήσιο Συνέδριο Απεσταλμένων (Σσλουχότ) Γυναικών της Χαμπάντ θέλοντας να κλείσει αυτόν τον κύκλο. Επισκέφτηκε με το μωρό το νοσοκομείο για να ευχαριστήσει τους γιατρούς, επισκέφτηκε τους ανθρώπους που τις συμπαραστάθηκαν για να τους ευχαριστήσει και μετά πήγε στον τόπο αναπαύσεως του Ρέμπε για να τον ευχαριστήσει για τις ευλογιές της ζωής της.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα...

 To read it in English, click here

Παρόλο που "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε πότε…" όπως λέει και το τραγούδι, μπήκαμε για τα καλά στον χειμώνα και κάνει πολύ κρύο αυτές τις μέρες.

Αυτό μου θύμισε την ιστορία του Τσαντίκ με το γούνινο παλτό (τσαντίκ είναι ο δίκαιος άνθρωπος). Όταν κάνει πολύ κρύο υπάρχουν δυο λύσεις. Η μια είναι κάποιος να ανάψει φωτιά, η δεύτερη να τυλιχτεί με ένα παλτό. Και στις δυο περιπτώσεις ο άνθρωπος θα ζεσταθεί. Αλλά όταν κάποιος ανάβει φωτιά, όλοι όσοι θα κάτσουν τριγύρω θα ζεσταθούν. Με το παλτό, ο μόνος που ζεσταίνεται είναι αυτός που το φοράει.

Αυτό συμβαίνει και με τα πνευματικά θέματα. Κάποιος μπορεί να είναι ο Τσαντίκ με το γούνινο παλτό, δηλαδή να είναι ικανοποιημένος που είναι καλός άνθρωπος αλλά να μην νοιάζεται στο να έχει θετική επίδραση και στο περιβάλλον του.

Ο Ιουδαϊσμός μας διδάσκει να μην ζεσταινόμαστε μονάχα εμείς, αλλά να εμπνέουμε και άλλους. Θα πρέπει να είμαστε πρωτοστάτες και να μοιραζόμαστε την ζεστασιά της Τορά και των Μιτσβότ με όσους βρίσκονται γύρω μας. Δεν αρκεί να είμαστε Τσαντίκ, δίκαιοι άνθρωποι. Πρέπει να ανάψουμε τη φωτιά με ενθουσιασμό, θετική ενεργεία και εμπνευσμένα διδάγματα για να ζεστάνουμε τους γύρω μας.

Εάν κάθε ένας από εμάς ανάβει μια φλόγα και ζεσταίνει τον δικό του χώρο στην γη, το σκοτάδι και το κρύο θα υποχωρήσουν και θα έρθει η εποχή της ειρήνης και του φωτός με την έλευση του Μεσσία.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ 

Το Σσαμπάτ της Δύναμης

To read it in English, click here

Κάθε Σσαμπάτ είναι σημαντικό. Αλλά αυτό το Σσαμπάτ είναι ιδιαίτερο. Ονομάζεται Σσαμπάτ Χαζάκ, το Σσαμπάτ της Δύναμης. Αυτό το Σσαμπάτ ολοκληρώνεται η ανάγνωση του πρώτου Βιβλίου, του Μπερεσσίτ. Σε αρκετές κοινότητες υπάρχει το έθιμο να στέκονται όρθιοι λέγοντας, Χαζάκ, Χαζάκ Βε Νιτσχαζέκ (Να είσαι δυνατός, Να είσαι δυνατός, Ας είμαστε όλοι ενδυναμωμένοι).

Τι μας συμβαίνει συνήθως όταν ολοκληρώνουμε την ανάγνωση ενός πολυσέλιδου βιβλίου. Συνήθως θέλουμε μια ανάπαυλα.

Όμως η Τορά δεν είναι ένα οποιοδήποτε βιβλίο. Δεν είναι απλά ιστορία ή βιογραφία. Είναι η πηγή της ζωής. Και κανείς δεν θέλει να κάνει ένα διάλειμμα από την ζωή ούτε και για μια στιγμή.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε ο ένας τον άλλον, έτσι ώστε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε την ανάγνωση στο επόμενο Βιβλίο της Τορά, το Σσεμότ.

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Ένα σοβαρό δίλημμα

To read it in English, press here

Ελπίζω ποτέ να μην έχει συμβεί το παρακάτω, ούτε να βρεθεί κανείς σε αυτήν την θέση.

Το Ταλμούδ μας ρωτάει: "Τι γίνεται όταν κάποιος είναι τόσο φτωχός που έχει ένα μόνο κερί την Παρασκευή το απόγευμα κατά την διάρκεια του Χανουκά και πρέπει να διαλέξει αν θα ανάψει το κερί για Χανουκά ή για Σσαμπάτ".

Αλλά ας πάμε πρώτα στα βασικά. Ποιος είναι ο βασικός σκοπός κάθε κεριού;

Ανάβουμε τα κεριά του Χανουκά κοντά στο παράθυρο, για να τα δει όλος ο κόσμος. Συμβολίζει την επιβίωση των αξιών του εβραϊκού λαού απέναντι σε όλους τους εχθρούς που προσπάθησαν να αφανίσουν την πίστη μας.

Τα κεριά του Σσαμπάτ τα ανάβουμε μέσα στο σπίτι, τόσο για να έχουμε φως την διάρκεια της αργίας που απαγορεύεται να ανάψουμε φλόγα, όσο και για να έχουμε μια όμορφη και γαλήνια ατμόσφαιρα. (Φανταστείτε να τρώμε το δείπνο του Σσαμπάτ στο σκοτάδι!)

Τι λοιπόν πιστεύετε; Ποιο κερί είναι σημαντικότερο να ανάψουμε; Του Χανουκά ή του Σσαμπάτ;

Το Ταλμούδ μας λέει ότι το φως του Σσαμπάτ είναι ισχυρότερο. Πριν δώσουμε φως στους γύρω μας πρέπει να βεβαιωθούμε ότι το δικό μας σπίτι είναι φωτεινό και ειρηνικό! Θα πρέπει να δίνουμε χρόνο και προσοχή  στον σύζυγο και στα παιδιά μας και να φροντίζουμε το σπιτικό μας.

Δόξα τον Θ-ό, εμείς μπορούμε να ανάψουμε και τα κεριά του Σσαμπάτ αλλά και του Χανουκά. Ας φωτίσουμε τις ζωές μας και όσων βρίσκονται γύρω μας, με το φως και την ζεστασιά του Ιουδαϊσμού. Ας συνεχίσουμε ενάντια σε κάθε εμπόδιο, όπως οι Μακκαβαίοι , να τηρούμε τις αξίες του εβραϊκού λαού.

Σσαμπάτ Σσαλόμ και Χάνουκα Σαμέαχ!

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Και ένα κουίζ: Ποια κεριά ανάβουμε πρώτα την Παρασκευή; Του Σσαμπάτ ή του Χανουκά;

Απάντηση: Του Χανουκά. Μετά που θα ανάψουμε τα κεριά του Σσαμπάτ, απαγορεύεται να ανάψουμε άλλη φλόγα.

"Μπορώ εγώ να κάνω κάτι;"

To read it in English, click here

"Δεν νομίζω ότι αυτό που θα κάνω θα κάνει την διαφορά".

"Νομίζω ότι δεν θα καταφέρω να αλλάξω τίποτα".

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ή πει τις παραπάνω φράσεις;

Πολλές φορές έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις που παρόλο που γνωρίζουμε τι δεν πάει καλά και το τι χρειάζεται να γίνει, νομίζουμε πως ότι και να κάνουμε δεν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Έτσι δεν έχουμε την ενέργεια να κάνουμε κάτι γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα φέρει κάποια αλλαγή.

Η ιστορία του Χανουκά και η νίκη των Μακκαβαίων μας διδάσκει το αντίθετο. Μας υπενθυμίζει ότι όταν κάποιος πιστεύει σε κάτι και βάζει όλη του την ενέργεια σε αυτό, θα έχει επιτυχία ακόμα και αν είναι μικρός ή αδύναμος.

Για εμάς, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να έχουμε πίστη, να κάνουμε τις δικές μας ενέργειες και ο Θ-ός θα μας βοηθήσει να επιτύχουμε τον στόχο μας. Εάν χρειαστεί ίσως να πραγματοποιήσει και ένα θαύμα για εμάς.

Σσαμπάτ Σσαλόμ και Χάνουκά Σαμέαχ!

Ραβίνος Μέντελ και Νεχάμα Χέντελ 

Η καμήλα της Ελάλ

To read it in English, press here

Πολλοί από εσάς ίσως θα διαβάσατε αυτές τις μέρες, ότι μια πτήση της ELAL, που ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη, έκανε αναγκαστική προσγείωση στην Αθήνα την προηγούμενη Παρασκευή. Ο λόγος ήταν ότι η πλησίαζε το Σσαμπάτ και εκτός ότι η πτήση είχε πολλούς Εβραίους που τηρούν το Σσαμπάτ, η πολιτική της  ELAL είναι ότι δεν πετάει το Σσαμπάτ και τις εβραϊκές γιορτές.

Εμείς ενημερωθήκαμε λίγη ώρα πριν να προσγειωθεί η πτήση στο αεροδρόμιο της Αθήνας, ότι χρειαζόντουσαν όλα τα απαραίτητα για 150 ανθρώπους, από φαγητό, κρασιά κλπ έως Σέφερ Τορά, βιβλία προσευχών κλπ προκειμένου να γίνει ο εορτασμός του Σσαμπάτ στο ξενοδοχείο που θα φιλοξενούνταν.

Πόσο χρόνο είχαμε για προετοιμασία; Τρεις ώρες! Πολλοί από όσους ήταν στην συγκεκριμένη πτήση αλλά και συνάδελφοι από άλλες χώρες, φίλοι, συγγενείς, ακόμα και εβραϊκά και ισραηλινά μέσα μαζικής ενημέρωσης, μας πήραν μετά το Σσαμπάτ να τους εξηγήσουμε πως καταφέραμε τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο.

Πολλές φορές μαθαίνουμε διάφορα κατά την διάρκεια των σπουδών μας στην θεωρία. Κάποια στιγμή έρχεται η ευκαιρία να τα αξιοποιήσουμε. Το Ταλμούδ λέει: Λεφούμ γκάμλα σσίχνα, δηλαδή ότι ανάλογα την καμήλα [το μέγεθος της] είναι και το βάρος [που θα της φορτώσουν]. Αυτό μας διδάσκει πως ο Θ-ός ποτέ δεν μας στέλνει μια πρόκληση που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, ένα πρόβλημα που δεν μπορούμε να επιλύσουμε. Εκείνος, που μας γνωρίζει τόσο καλά, φροντίζει ώστε να έχουμε όλα τα εργαλεία να επιτύχουμε και την δύναμη για να τα καταφέρουμε.

Δεν ήταν τυχαίο το ότι σε τόσο λίγο χρόνο καταφέραμε να ετοιμάσουμε ένα κατά την ομολογία των παρισταμένων, αλλά και του ισραηλινού τύπου, υπέροχο Σσαμπάτ. Όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε στην Ελλάδα, μας τύχαιναν διαφορές εμπειρίες και γεγονότα. Έτσι προετοιμαζόμασταν σταδιακά για να μπορούμε να φέρουμε με επιτυχία, εις πέρας, κάτι πιο απαιτητικό και επείγον.

Είναι πολύ σημαντικό όταν μας συμβαίνει κάτι, να θυμόμαστε πως τίποτα δεν μας δίνεται να αντιμετωπίσουμε που δεν έχουμε την ικανότητα να το κάνουμε,. Η ζωή μας ως τώρα μας προετοίμασε για αυτό και ο Θ-ός θα φροντίσει να έχουμε όλα όσα έχουμε ανάγκη για να τα καταφέρουμε. 

Θα ήθελα να κλείσω με αυτό: Ένας φίλος μας, μας έγραψε: "Δεν θα ρωτήσω πως τα καταφέρατε, γιατί εσύ και η Νεχάμα μας έχετε διδάξει πως όταν χρειάζεται κάτι να γίνει, όταν κάποιος έχει ανάγκη, δεν ρωτάς πολλά, απλά το κάνεις".

Σσαμπάτ Σσαλόμ,

Ραβίνος Μέντελ & Νεχάμα Χέντελ

Looking for older posts? See the sidebar for the Archive.