Φεύγοντας από την Αίγυπτο για τα καλά: Η εσωτερική δύναμη του Πέσαχ

της Σσίφρα Χένντρυ

«Όπως τον καιρό που φύγατε από την Αίγυπτο θα σας δείξω θαύματα» Μικάχ 7:15. Στις δεκαπέντε του Εβραικού μήνα Νισσάν οι Εβραίοι σε όλον τον κόσμο θα καθήσουν μαζί με τις οικογένειές τους και με φίλους. Θα καθήσουν σε τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντηλα, φωτισμένα με το φως των κεριών που θα λάμπουν, με ασημικά, πορσελάνη και κρύσταλλα. Κατά την διάρκεια της νύχτας θα γευτούν τον πλούτο του κρασιού, την πίκρα από το ραπάνι και την λεπτή αγνή γεύση της ματσά, του ψωμιού της πίστης. Το βράδυ του Σέντερ γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας από την σκλαβιά στην Αίγυπτο, την λύτρωση και την ελευθερία.

Και παρόλα αυτά ακόμα περιμένουμε να ελευθερωθούμε.

Η σκλαβιά της Αιγύπτου ήταν η πιο βαθειά και σφαιρική σκλαβιά που υπήρξε ποτέ, καθώς δεν ήταν μόνο σωματική αλλά ήταν και πνευματική. Η λύτρωση από την Αίγυπτο έλαβε χώρα στο μέσον εκκωφαντικών θαυμάτων και μέσω αυτών απελευθερώθηκαν και τα σώματα και οι ψυχές.

Αλλά αυτή η ελευθερία δεν διήρκεσε. Πραγματικά, η Έξοδος ήταν το πρωτότυπο για κάθε λύτρωση που θα ακολουθούσε ποτέ. Ήταν ένα γεγονός που άλλαξε τον κόσμο κι οδήγησε στην γέννηση του Εβραϊκού λαού και στο δόσιμο της Τορά, τις Θ-ίες εντολές για όλη την ανθρωπότητα. Αλλά ήταν ατελής.

Ο Θ-ός μας έβγαλε από την Αίγυπτο αλλά δεν έβγαλε την Αίγυπτο από μέσα μας.

Η Καμπαλά εξηγεί ότι η Εβραική λέξη για την Αίγυπτο, Μιτσράιμ σημαίνει περιορισμούς, όρια. Δραπετεύοντας από την Αίγυπτο απελευθερωθήκαμε από αυτούς τους περιορισμούς κι αλλάξαμε για πάντα. Από την στιγμή που ο Φαραώ μας άφησε να φύγουμε δεν υπήρχε άλλη δύναμη στον κόσμο αρκετά δυνατή για να κρατήσει έναν Εβραίο από το να δεθεί με τον Θ-ό. Καμμιά δύναμη στον κόσμο.

Αλλά μέσα στον Εβραίο…; Αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πολλές φορές κατά την διάρκεια των χιλιετιών της ιστορίας μας σκλάβωσαν, μας καταδυνάστευσαν μας απέλασαν κι ακόμα χειρότερα. Ο κόσμος δεν υπήρξε πάντα ένα φιλόξενο μέρος για τους Εβραίους. Αλλά σε καθεμιά από αυτές τις καταστάσεις οι Εβραίοι κράτησαν την Τορά. Αν κι ο κόσμος προσπάθησε να καταστρέψει τον Εβραϊκό λαό ξανά και ξανά, οι Εβραίοι δεν συμφώνησαν ποτέ να εξαφανιστούν.

Παρόλα αυτά η Αίγυπτος παραμένει ζωντανή μέσα στις καρδιές του καθενός μας. Μας κάνει να αισθανόμαστε μικροί κι ανάξιοι. Μας κάνει να ξεχνάμε ποιοί είμαστε και ποιοί θα γινόμασταν. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να ανακατευτούμε με κάτι που φαίνεται μεγαλύτερο και πιο δυνατό από τους εαυτούς μας. Μας δίνει την πεισματάρικη ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος είναι συμπαγής και πραγματικός κι ότι η ενδόμυχη παρουσία του Θ-ού και των ψυχών μας είναι μια φαντασία ή ένα όνειρο.

Αυτή η «νοοτροπία της σκλαβιάς» είναι η αιτία για όλα τα περιοριστικά δόγματα, τις αβεβαιότητες και τους φόβους που συναντάμε στο δρόμο μας. Μας κάνει να αισθανόμαστε ανήμποροι κι αδύναμοι. Μας αποκόβει από τα θαύματα του παρελθόντος μας, την δυναμική του μέλλοντός μας κι από την πραγματική μας ατέλειωτη δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο μας για τα καλά.

Όλα καταλήγουν σ’ αυτό: Μέχρι να ελευθερωθούμε από την εσωτερική Αίγυπτο δεν θα είμαστε ποτέ αληθινά ελεύθεροι.

Αλλά έτσι και το κάνουμε δεν θα είμαστε ποτέ ξανά σκλάβοι, σε τίποτα ή σε κανέναν. Ακόμα ούτε και στους εαυτούς μας.

Η γενιά που έφυγε από την Αίγυπτο αντιμετώπισε το ίδιο βασικό πρόβλημα ξανά και ξανά. Ήταν εθισμένοι να σκέπτονται σαν σκλάβοι. Φοβόντουσαν την δύναμη των εθνών που τους εναντιώνονταν και δεν μπορούσαν εντελώς να εσωτερικεύσουν, να εμπιστευτούν και να στηριχθούν στην σχέση τους με τον Θ-ό.

Αλλά η Καμπαλά μας λέει ένα κάτι συναρπαστικό. Μας λέει ότι οι ψυχές της γενιάς που έφυγε από την Αίγυπτο θα μετενσαρκωθούν στην εποχή μας, στην γενιά της τελικής λύτρωσης. Είναι το καθήκον αυτής της γενιάς να μεταμορφώσουμε τελικά την εσωτερική Αίγυπτο και να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τους απογόνους μας. Το Πέσαχ πέφτει τον μήνα Νισάν. Νισάν ονομάζεται το Ρος Ασσανά, ο καινούργιος Χρόνος της λύτρωσης. Το ίδιο το όνομα Νισάν εμπεριέχει την Εβραική λέξη Θαύμα, (Νες). Και κάθε Νισάν καθώς μπαίνει φέρνει μαζί του αυτό ακριβώς, ένα απέραντο δυναμικό από θαύματα λύτρωσης, ένα καινούργιο επίπεδο δυναμικού που δεν ήταν ποτέ παρόν πριν στον κόσμο.

Μπορεί να το αισθανόσασταν μπορεί και όχι. Αλλά είτε έτσι είτε αλλοιώς δεν αλλάζει τα γεγονότα. Όπως η τελευταία γενιά της εξορίας και η πρώτη της λύτρωσης γεννηθήκαμε με την νοοτροπία του σκλάβου, αλλά μόνο έτσι ώστε να την μεταμορφώσουμε μια και καλή. Είναι γραφτό μας να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτά τα αισθήματα της μικρότητας και της ανικανότητας, τους φόβους και τις ανασφάλειες και το γεγονός ότι οι περιορισμοί και οι προκλήσεις του φυσικού μας κόσμου ακόμα μοιάζουν όλα πολύ πραγματικά. Αλλά μόνο τόσο ώστε να μπορέσουμε να τα αφήσουμε πίσω μας.

Πρέπει να αισθανθούμε αυτά τα πράγματα, αλήθεια. Αλλά δεν είναι ανάγκη να τα πιστέψουμε. Δεν είναι ανάγκη να τα αφήσουμε να ελέγχουν την ζωή μας πλέον.

Σύμφωνα με τον Ρέμπε του Λουμπάβιτς, αυτή την κρίσιμη και μεταβατική περίοδο στην ιστορία εμείς μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε το καινούργιο μας δυναμικό, το θαυμαστό μας δυναμικό, σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής μας.

Δεν είναι αρκετό απλά να σταματήσουμε να είμαστε σκλάβοι, να γίνουμε ένα έθνος ανάμεσα στα έθνη. Πρέπει να πάμε ακόμα ψηλότερα απ’ αυτό. Ο καθένας μας, μέσω της οικειότητας και της έντασης του συνδέσμου μας με τον Θ-ό έχει τώρα την δύναμη να συνδεθεί και με την δικιά μας ουσία. Από αυτό το σημείο γινόμαστε πραγματικοί σύντροφοι στην Δημιουργία. Όχι μόνο θα γίνουν θαυματουργές οι ζωές μας, αλλά τα θαύματα θα γίνουν ένα κομμάτι της ίδιας της φύσης μας.

Να ένα μικρό μυστικό που θα βοηθήσει. Η αλήθεια είναι ότι όλα είναι ήδη ένα θαύμα. Εφόσον ο Θ-ός φέρνει σε ύπαρξη αυτόν τον κόσμο από Θ-ίο «τίποτα» σε κάθε λεπτό, τα πάντα είναι σκόπιμα (εκ προθέσεως) τα πάντα είναι θαυματουργά και όλα είναι μία ζωντανή, κινούμενη έκφραση της τελικής του Πηγής. Αλλά αυτή η πραγματικότητα απλά δεν μπορεί να παραμείνει μια ιδέα. Πρέπει να εσωτερικευτεί. Να γίνει κομμάτι της καθημερινής συνείδησης, των καθημερινών μας ζωών.

Έτσι ας αρχίσουμε...

Τι θα αλλάζατε στη ζωή σας αν συνδεόσασταν σ’ αυτήν την πραγματικότητα κι αρχίζατε να διεισδύετε σε ένα ακόμα ανεξερεύνητο επίπεδο συνείδησης και δύναμης; Θα προσέχατε τις μυριάδες συνεχιζόμενες εκφράσεις της Θ-ίας Πρόνοιας στην ζωή σας και στον κόσμο σας; Θα αισθανόσασταν πιο συνδεδεμένοι κι ενδυναμωμένοι; Πιο γενναίοι, πιο σίγουροι, λιγότερο φοβισμένοι; Πως θα ήταν οι σχέσεις σας; Σε τι θα είσασταν παραδομένοι; Τι θα δημιουργούσατε;

Δεν χρειάζεται να περιμένετε. Στην πραγματικότητα, η αναμονή είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνετε. Αυτόν τον Νισάν είναι καιρός να πλησιάσετε κάθε κίνητρο και κάθε ευκαιρία της ζωής σας με μια καινούργια πίστη, την πίστη ότι είναι τώρα μέσα στη φύση σας να κάνετε θαύματα, να δημιουργήσετε την λύτρωση. Αυτή η πίστη και οι πράξεις που την συνοδεύουν θα αλλάξουν τον κόσμο σας. Δεν πρέπει να περιμένουμε για το «του χρόνου στην Ιερουσαλήμ».

Καθώς καθόμαστε στο τραπέζι του Σέντερ φέτος, μακάρι να ελευθερωθούμε πραγματικά!