Η πραγματική Αγκαντά
Από τον Ααρόν Μος
Ερώτηση:
Να που το Πέσαχ ήρθε πάλι. Άλλη μία νύχτα του Σέδερ που θα συναντηθούμε με μακρινούς και σχεδόν ξεχασμένους συγγενείς για να διηγηθούμε μια ιστορία που δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε. Είναι πράγματι, απαραίτητο να θυμόμαστε μετά από 3000 χρόνια, την ελευθερία των προγόνων μας από τη δουλεία στην Αίγυπτο; Δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με πιο σύγχρονα και πιεστικά θέματα;
Απάντηση:
Φίλε μου, διαβάζεις τη λάθος Αγκαντά. Το Σέδερ δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση στα γεγονότα του μακρινού παρελθόντος – είναι μία δυναμική διαδικασία απελευθέρωσης από τις προκλήσεις του παρόντος.
Είμαστε σκλάβοι. Των απαγορεύσεων, των φόβων, των συνηθειών, του κυνισμού και των προκαταλήψεων. Αυτοί οι αυτοδιοριζόμενοι «φαραώ» είναι στρώματα του εγώ που μας εμποδίζουν να εκφράσουμε τον πραγματικό μας εαυτό και να φτάσουμε στο μέγιστο των πνευματικών δυνατοτήτων μας. Οι ψυχές μας περιορίζονται από εγωϊσμό, τεμπελιά και αδιαφορία.
Πέσαχ σημαίνει «Πέρασμα». Είναι η εποχή της απελευθέρωσης, όταν ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια στο δρόμο της εσωτερικής ελευθερίας. Το Πέσαχ δίνουμε στην ψυχή μας μια ευκαιρία να εκφραστεί.
Ξαναδιάβασε την Αγκαντά. Κάθε φορά που λέει «Αίγυπτος» εσύ να διαβάζεις «περιορισμοί». Αντικατέστησε τη λέξη «Φαραώ» με τη λέξη «Εγώ». Και διάβασέ την σε ενεστώτα:
«Ήμασταν σκλάβοι του Φαραώ στην Αίγυπτο» = «Είμαστε σκλάβοι του εγώ, κολλημένοι στους περιορισμούς».
Πώς να ελευθερωθούμε; Τρώγοντας Ματσά. Αφού έφαγαν Ματσά, οι Ισραηλίτες μπορούσαν να φύγουν από την Αίγυπτο και να ακολουθήσουν το Θ-ό στην έρημο. Γιατί η Ματσά συμβολίζει τη συστολή του εγώ. Αντίθετα με το ψωμί που έχει όγκο και γεύση, η Ματσά είναι επίπεδη και άνοστη – το ψωμί της ταπεινοφροσύνης.
Συνήθως φοβόμαστε να μικρύνουμε το εγώ μας, διότι πιστεύουμε πως θα χάσουμε τον εαυτό μας. Το Πέσαχ που τρώμε Ματσά, «ξεφουσκώνουμε» το εγώ μας και βρίσκουμε τον αληθινό μας εαυτό.
Η νύχτα αυτή διαφέρει από όλες τις άλλες, διότι τότε αφηνόμαστε, ελευθερώνουμε τις ψυχές μας για να ακολουθήσουν το Θ-ό, χωρίς ντροπή. Λέμε, «ίσως δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό, αλλά έχω Εβραϊκή ψυχή, και κάπως αυτή αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς μου».
Η ψυχή αυτή είναι το αθώο παιδί μέσα μας που περιμένει να ελευθερωθεί. Αυτό το Πέσαχ ας του επιτρέψουμε να τραγουδήσει:
Μα Νισστανά Αλαϊλά Αζέ...
Ο Ραβίνος Άαρον Μος διδάσκει Καμπάλα, Ταλμούδ και Ιουδαϊσμός στο Σύδνεϋ, Αυστραλία
