Οι Τρεις Εβδομάδες: 9 - 30 Ιουλίου 2020

Τρεις ολόκληρες εβδομάδες του έτους μας – οι τρεις εβδομάδες «μεταξύ των περιορισμών» από τις 17 Ταμούζ έως τις 9 Αβ – έχουν οριστεί ως περίοδος πένθους για την καταστροφή του Ιερού Ναού και για το γκαλούτ που την ακολουθεί – φυσική εξορία και πνευματικό εκτόπισμα – στο οποίο βρισκόμαστε ακόμα. Δείτε: οι Νόμοι και τα `Εθιμα των Τριών Εβδομάδων.

17 Ταμούζ: Πέμπτη 9 Ιουλίου 2020

Η νηστεία στις 17 Ταμούζ, Σσιβά Ασσάρ Μπε’Ταμούζ, την ημέρα που ο Μωυσής έσπασε τις πλάκες όταν είδε τον λαό του να λατρεύει το χρυσό μοσχάρι, ήταν «συμπτωματικά» η ίδια με με την ημέρα που οι Ρωμαίοι πέρασαν τα τείχη της Ιερουσαλήμ, για να ξεκινήσουν την καταστροφή του Δεύτερου Ναού, το 70 ΚΕ.

Οι Εννιά Ημέρες: 22 - 30 Ιουλίου 2020

«Όταν ξεκινά ο μήνας Αβ, μετριάζουμε τη χαρά μας...» (Ταλμούδ, Τα’ανίτ 26)
Ξεκινώντας από την 1η Αβ, συνηθίζουμε να απέχουμε από ορισμένες δραστηριότητες που μας φέρνουν χαρά. Δείτε: Οι Νόμοι και τα `Εθιμα των Εννιά Ημερών.

Τισσά Μπε’Αβ: Τετάρτη βράδυ 29 Ιουλίου & Πέμπτη 30 Ιουλίου 2020

Στις 9 Αβ, το Τισσά Μπε’Αβ, μνημονεύουμε μια λίστα καταστροφών, τόσο σφοδρών που η μέρα θεωρείται καταραμένη από τον Θεό. Την ημέρα αυτή καταστράφηκε ο πρώτος Ναός. Πέντε αιώνες αργότερα, καθώς οι Ρωμαίοι πλησίαζαν στον δεύτερο Ναό, έτοιμοι να τον παραδώσουν στις φλόγες, ο Εβραϊκός λαός συνειδητοποιούσε με τρόμο ότι ο Ιερός Ναός θα καταστρέφονταν την ίδια μέρα με την πρώτη.

`Οταν οι Εβραίοι εξεγέρθηκαν κατά του ρωμαϊκού νόμου, πίστευαν ότι ο αρχηγός τους, Σιμόν μπαρ Κοχμπά, θα ικανοποιούσε το πάθος τους για τον Μεσσία. Οι ελπίδες τους όμως, γκρεμίστηκαν το 135 ΚΕ, όταν οι Εβραίοι επαναστάτες σφαγιάστηκαν βίαια στην τελική μάχη στο Μπετάρ. Η μέρα του μακελειού ήταν, φυσικά, η 9η Αβ.

Οι Εβραίοι απελάθηκαν από την Αγγλία το 1290 ΚΕ, την ημέρα του Τισσά Μπε’Αβ, όπως σωστά μαντέψατε. Το 1492, η Χρυσή Εποχή της Ισπανίας έφτασε στο τέλος της όταν η Βασίλισσα Ιζαμπέλα και ο σύζυγός της Φερδινάρδος, διέταξαν το διωγμό των Εβραίων από τη χώρα. Το διάταγμα της απέλασης υπογράφηκε στις 31 Μαϊου 1492 και οι Εβραίοι είχαν ακριβώς τέσσερις μήνες διορία να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους και να εγκαταλείψουν τη χώρα. Σύμφωνα με το Εβραϊκό ημερολόγιο, η τελευταία ημερομηνία παραμονής στη χώρα που μας καλοδέχτηκε στην αρχή και στην οποία καταφέραμε να ευημερήσουμε, ήταν η 9η Αβ.

Τί συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς; Οι Εβραίοι τα θεωρούν σαν μια επιβεβαίωση της, βαθιά ριζωμένης, πεποίθησης ότι η ιστορία δεν είναι τυχαία. Τα γεγονότα – ακόμα και τα δυσάρεστα – αποτελούν μέρος ενός Θεϊκού σχεδίου και έχουν πνευματική σημασία. Το μήνυμα των εποχών έχει ένα λογικό σκοπό, ακόμα και αν δεν τον καταλαβαίνουμε.

Δείτε: οι Νόμοι και τα `Εθιμα του Τισσά Μπε’Αβ.