Η καταστροφή του Δεύτερου Ναού – Ιστορικά Γεγονότα

Η περίοδος του δεύτερου Ναού διήρκεσε 420 χρόνια, κλείνοντας με την καταστροφή του Ιερού Ναού από τους Ρωμαίους, το 70 ΚΕ. Για το μεγαλύτερο μέρος, αυτή ήταν μια εποχή πολιτικών αναταραχών και θρησκευτικών συγκρούσεων. Υπήρχε η μόνιμη απειλή εισβολής από έθνη μακρινά και κοντινά. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, η Ιουδαία βρίσκονταν υπό ξένη κατοχή. Η διαμάχη για κυριαρχία μεταξύ των θρησκευτικών και πολιτικών αρχηγών, ήταν συνεχής. Υπήρχε επίσης η διαρκής θρησκευτική διαμάχη μεταξύ των ραββινικών Φαρισαίων και των ρεβιζιονιστών Σαδδουκαίων.

Η μοναδική λαμπρή περίοδος ειρήνης και γαλήνης ήταν κατά τη διάρκεια της δεκαετούς βασιλείας της Βασίλισσας Σσλομίτ Αλεξάνδρα (76-66 ΠΚΕ). Η Σσλομίτ Αλεξάνδρα διαδέχθηκε το σύζυγό της Βασιλιά Γιαννάι. Μαζί με τον αδερφό της, Ραββίνο Σσιμόν Μπεν Σσετάχ, πέτυχε πολιτική και θρησκευτική αρμονία στη χώρα. Η βασίλισσα έφτιαξε επίσης ισχυρό στρατό για να υπερασπιστεί τη χώρα.Ο Ραββίνος Σσιμόν μπεν Σσετάχ ίδρυσε ένα δημόσιο σύστημα Γεσσιβά σε όλη τη χώρα: `Ολα τα παιδιά είχαν δικαίωμα στην εκπαίδευση. Αυτήν την περίοδο η χώρα ήταν ευλογημένη. Κανένας εχθρός δεν τολμούσε να εισβάλλει. Υπήρχε άνθιση των θρησκευτικών και ηθικών ιδεών και οικονομική ευημερία.

Αλλά η Βασίλισσα Σσλομίτ μεγάλωνε, γινόταν όλο και πιο αδύναμη και η βασιλεία της έφτανε στο τέλος της. Είχε δύο γιους. Ο `Ιρκανους, ο μεγαλύτερος, ήταν μαλθακός από τη φύση του και δεν ήταν ο κατάλληλος για διάδοχος. Ο μικρότερος γιος της, Αριστόβουλος,  ήταν υπερβολικά φιλόδοξος και επίσης ακατάλληλος για διάδοχος. Οι Σοφοί που διαισθάνθηκαν την πιθανότητα της εμφύλιας αναταραχής, αποτραβήχτηκαν από τη θερμή πολιτική διαμάχη.

Μετά το θάνατο της Βασίλισσας, ο λαός χωρίστηκε για το ποιος θα έπρεπε να είναι ο διάδοχος. Ακολούθησαν αιματηρές εξεγέρσεις και στη χώρα ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Προκειμένου να απαλλάξουν τους αθώους συμπολίτες τους από περισσότερες φασαρίες, τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να καλέσουν τον μεγάλο Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο, σαν μεσολαβητή. Αυτός θα αποφάσιζε ποιος θα ήταν ο βασιλιάς.  Ο Πομπήιος διάλεξε τον υπάκουο `Ιρκανους, με σκοπό να τον κάνει υποχείριό του και την Ιουδαία άλλη μια επαρχία της, ολοένα και επεκτεινόμενης, Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Πολλοί Εβραίοι πιστοί στον Αριστόβουλο, αρνήθηκαν να δεχτούν την απόφαση του Πομπήιου. Στην Ιερουσαλήμ άρχισε διαμάχη. Ο Ναός έγινε το φρούριο της μάχης των εξεγερμένων. Το 63 ΚΕ, οι στρατιές του Πομπήιου μπήκαν στην Ιερή Πόλη και σταμάτησαν την εξέγερση. Ο `Ιρκανους διορίστηκε βασιλιάς και Αρχιερέας. Ο Αριστόβουλος φυλακίστηκε. Οι επαναστάτες εκτελέστηκαν. Επιτρέποντας στον Πομπήιο να αναμιχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις της Ιερής Γης, ο `Ιρκανους και ο Αριστόβουλος παρέδωσαν την Ιουδαία στα χέρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Βαρείς φόροι επιβλήθηκαν από τους Ρωμαίους στην Ιουδαία, ενώ η χώρα τέθηκε στη γενική δικαιοδοσία του Ρωμαίου στρατιωτικού διοικητή της Συρίας και της Ιουδαίας. Διορίστηκε, επίσης, Ρωμαίος κυβερνήτης. Αν και από τους Εβραίους είχαν γίνει αρκετές απόπειρες εξέγερσης εναντίον της κατάχρησης εξουσίας από τους στρατιωτικούς διοικητές και κυβερνήτες, το μεγαλύτερο μέρος τους υπέμενε την κακομεταχείριση με αξιοπρέπεια. 

Προκειμένου να καταπολεμήσουν το πνεύμα του Εβραϊκού εθνικισμού, χώρισαν την Ιουδαία σε πέντε επικράτειες. Το Σανχεντρίν (Ανώτατο Δικαστήριο) διαλύθηκε επίσημα και τα μέλη του αναγκάζονταν να συγκεντρώνονται μυστικά. Επίσης, πολλοί ξένοι μεταφέρθηκαν στη χώρα σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μη Εβραϊκή πλειοψηφία.

Μέχρι το 66 ΚΕ, ήδη οι Εβραίοι πολλών παραλιακών πόλεων θεωρούνταν ανεπιθύμητοι αλλοδαποί. Υπέφεραν τον εξευτελισμό των Ευρωπαίων που είχαν μεταναστεύσει εκεί. Οι περιφρονημένοι Εβραίοι έγιναν τα θύματα δολοφονιών και ληστειών. Ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Ιουδαίας, Φλόριους, φυλάκιζε οποιονδήποτε Εβραίο διαμαρτύρονταν κατά ενός αλλοδαπού, ανεξάρτητα από το αν η διαμαρτυρία ήταν δικαιολογημένη ή όχι. Για να εξαγριώσει περισσότερο τους Εβραίους, ο Φλόριους λήστεψε το θησαυρό του Ναού για προσωπικό του όφελος. Παρότρυνε τους Ρωμαίους στρατιώτες να προκαλούν αναταραχές στις Εβραϊκές συνοικίες. Μόνο σε μία ημέρα του έτους 66 ΚΕ, 3.600 Εβραίοι σκοτώθηκαν στην Ιερουσαλήμ.

Ο Φλόριους έλπιζε ότι οι Εβραίοι της Ιερουσαλήμ θα εκδικούνταν για τη σφαγή. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη μαζική δολοφονία όλου του Εβραϊκού πληθυσμού, να δημεύσει τις περιουσίες τους και να καταλάβει τον Ιερό Ναό. Για κακή του έκπληξη όμως, οι Εβραίοι οργάνωσαν μια παρέλαση σε μια προσπάθεια σύναψης ειρήνης με τον κυβερνήτη. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες που διψούσαν για αίμα, διείσδυσαν στην παρέλαση, σκοτώνοντας πολλούς Εβραίους. Οι στρατιώτες συνέχισαν τις επιθέσεις εναντίον τους στο δρόμο για το `Ορος του Ναού.

Πολλοί Εβραίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Ναό για να κλείσουν τις εισόδους και οι Ρωμαίοι στρατιώτες υποχώρησαν. Ο κυβερνήτης Φλόριους φοβούμενος πιθανή τιμωρία από τον στρατιωτικό διοικητή, επέστρεψε πίσω στην Καισάρεια. Ο Φλόριους είχε σβήσει από το μυαλό του τις εικόνες των δολοφόνων και της βίας, αλλά ο Εβραϊκός λαός δεν θα ξεχνούσε και δεν θα μπορούσε να ξεχάσει. Η πρώτη Επανάσταση κατά της Ρώμης είχε ξεκινήσει.

Οι εξεγέρσεις κατά των Ρωμαίων εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Ο στρατιωτικός διοικητής Σέστιους Γκάλους δεν ήταν βέβαιος αν οι εξεγέρσεις ήταν μόνο κατά του κυβερνήτη Φλόριους ή είχαν σαν στόχο τη Ρώμη. Και στις δύο περιπτώσεις, η αναστάτωση απειλούσε τη Ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Σέστιους Γκάλους έφερε μαζί του πολυάριθμες στρατιές προκειμένου να υποτάξουν την Ιερουσαλήμ. Στις 8 του Χεσσβάν, το 66 ΚΕ, ο Σέστιους Γκάλους, υπέστη ταπεινωτική και ολοκληρωτική ήττα.

Στη Ρώμη, η λέξη ταπείνωση αντιμετωπίστηκε με μανιασμένη εχθρότητα. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας έστειλε τον πιο ικανό του στρατηγό, τον Βεσπασιανό, με 60.000 στρατιώτες για να καταπνίξει την εξέγερση στην Ιουδαία. Η εκστρατεία ξεκίνησε από τη βόρεια Γαλιλαία. Οι ανεκπαίδευτοι Εβραίοι επαναστάτες δεν ήταν ισάξιοι με τους πειθαρχημένους Ρωμαίους στρατιώτες. Η μία μετά την άλλη, οι πόλεις της Γαλιλαίας έπεφταν στα χέρια των Ρωμαίων.

Στη συνέχεια ο Βεσπασιανός έβαλε στόχο την Ιερή Πόλη, την Ιερουσαλήμ.

Η Καταστροφή του πρώτου Ναού - Η καταστροφή του Δεύτερου Ναού: Ιστορικά Γεγονότα - Κάμτσα και Μπαρ Κάμτσα