Υπάρχουν και άλλα στην αγάπη εκτός από το «δίνω».
Του Ααρόν Μος
Ερώτηση:
Αγαπώ πραγματικά τη γυναίκα μου, αλλά μου φαίνεται πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δυσκολεύει τη σχέση μας. Για κάποιο λόγο, τα συναισθήματά της για μένα δεν είναι τόσο δυνατά όσο τα δικά μου για εκείνη και αυτό δεν το καταλαβαίνω. Της φέρομαι σαν πριγκίπισσα, την πηγαίνω παντού, της αγοράζω δώρα κάνω τα πάντα για να την ευχαριστήσω χωρίς να ζητώ κανένα αντάλλαγμα. Εάν η αγάπη είναι δόσιμο που κάνω λάθος;
Απάντηση:
Oι άνθρωποι λένε συχνά πως αγάπη είναι να δίνεις, να δίνεις και να δίνεις. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Το να παίρνει κανείς στην αγάπη είναι το ίδιο ζωτικό με το να δίνει. Ενώ το να δίνουμε είναι βασικό για την αγάπη, η ικανότητα να παίρνουμε μας κάνει αξιαγάπητους. Εάν είστε γενναιόδωρος δότης αλλά σφιχτός λήπτης, τότε μπορεί να είστε ικανός να αγαπήσετε, αλλά δυσκολεύεστε όταν πρόκειται να αγαπηθείτε.
Έχετε αφεθεί να πιστεύετε πως όσο πιο πολύ δίνετε, τόσο πιο αγαπητός θα γίνεστε και τελικά να αναρωτιέστε: εάν της δείξω πόσο πολύ νοιάζομαι για εκείνη, γεμίζοντάς την δώρα, εάν τη σκεπάζω με όλη μου την προσοχή, εάν τη συγκινώ με τη γενναιοδωρία μου, τότε πώς να μην με αγαπήσει; Εν τω μεταξύ όμως, παραβλέπετε το κλειδί που θα ανοίξει την καρδιά της: το γεγονός πως θέλει να νιώθει χρήσιμη.
Όσο δίνετε συνεχώς χωρίς να ζητάτε κανένα αντάλλαγμα, δεν της αφήνετε καθόλου χώρο στη ζωή σας. Ο γάμος σας είναι μια μονόδρομη σχέση χωρίς εκείνη να «παίζει» σε αυτήν. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως παρεμποδίζετε τη ροή των συναισθημάτων της προς εσάς. Δεν θέλει μόνο να της δίνετε – επιθυμεί να είστε και δέκτης της αγάπης της. Η αγάπη της για εσάς θα μεγαλώσει όταν νιώσει πως παίζει έναν αναντικατάστατο ρόλο στη ζωή σας η οποία δεν θα προχωρούσε χωρίς αυτήν. Πρέπει λοιπόν να της δείχνετε ανοιχτά πως είστε που και που ευάλωτος και πως την έχετε πραγματικά ανάγκη.
Ίσως ακούγεται τρομακτικό να παραδεχόμαστε πως έχουμε ανάγκες και για πολλούς είναι πολύ ευκολότερο να δίνουν παρά να παίρνουν. Όταν δίνουμε, έχουμε τον έλεγχο, εμείς αποφασίζουμε. Όταν όμως είμαστε αποδέκτες, αφήνουμε τα χαλινάρια, αναγνωρίζουμε πως δεν είμαι εγώ για όλα, πως έχουμε ανάγκες και αδυναμίες, ελαττώματα και εξαρτήσεις. Αυτό ακριβώς όμως, είναι η σχέση. Μια υγιής αλληλεξάρτηση. Μόνο τότε θα μπορέσει να σας αγαπήσει πραγματικά – όταν της επιτρέψετε να δει και να σκύψει στην εξάρτησή σας.
Κανείς δεν είναι τόσο τέλειος ώστε να μην χρειάζεται κανέναν να τον συμπληρώνει. Ακόμα και ο Θ-ός λέει πως έχει «ανάγκες» - Αυτός χρειάζεται τη σχέση μας μαζί Του. Οι Καβαλιστές διδάσκουν πως πριν τη δημιουργία, ο Θ-ός άνοιξε ένα κενό διάστημα μέσα Του όπου δημιούργησε το σύμπαν. Αυτός ο κόσμος λοιπόν όπου η παρουσία του Θ-ού είναι κρυφή, μοιάζει με τρύπα στη μέση του Θεϊκού. Ο Θ-ός μας προσκαλεί να γεμίσουμε το κενό, φέρνοντας αγιότητα στον κόσμο. Αυτός μοιάζει να μας λέει, «Κάτι μου λείπει, αλλά εσείς οι άνθρωποι, μπαίνοντας στη σχέση μαζί Μου, μπορείτε να γεμίσετε το κενό Μου». Αν ο Θ-ός δεν είναι υπεράνω της εκδήλωσης της αδυναμίας Του, τότε ούτε εμείς είμαστε.
Ίσως να έχετε ήδη κατακτήσει την τέχνη του «δούναι», αλλά τώρα πρέπει να μάθετε και αυτή του «λαβείν». Πείτε της πόσο χαμένος και μόνος νιώθετε χωρίς εκείνη, πόσα πολλά σημαίνει για σας, πόσο πολύ σας χρειάζεται η υποστήριξη και η ενθάρρυνσή της. Βρείτε τη δύναμη να εκφράστε τις αδυναμίες σας. Τις στιγμές που ανοίγετε το κενό μέσα σας, θα γίνεστε αξιαγάπητος.