Μήπως την κάνατε να κλάψει;
Της Χάνα Γουάισμπεργκ
Ένα από τα αγαπημένα μου διδάγματα από το Ταλμούδ έχει σχέση με το γάμο. Εκτός από την ψυχολογική σκοπιά εξέτασης του διαφορετικού τρόπου λειτουργίας αντρών και γυναικών, αγαπώ αυτό το μάθημα διότι ρίχνει άπλετο φως στο μοντέλο συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους γενικότερα – και όχι μόνο στον ή στη σύζυγο.
Ο Ραβ είπε, «Ένας άντρας πρέπει πάντα να είναι προσεκτικός και να μην προκαλεί οδύνη στη γυναίκα του. Γιατί τα δάκρυά της είναι έτοιμα και ο πόνος έρχεται γρήγορα».
Παρατηρήστε λεπτομερώς τη φράση.
Δε λέει να είστε αβρός με τη γυναίκα σας, ούτε ευαίσθητος και ευγενικός. Κι αυτό διότι ο ορισμός σας για την αβρότητα ή την ευαισθησία ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό της, όπως και ο τρόπος σας να είστε ευγενικός να μην είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται ή λαχταρά.
Το Ταλμούδ δεν λέει επίσης, «Ίσως να είναι υπερευαίσθητη, γι’ αυτό πρέπει να βάλετε τα δυνατά σας, αλλά στην ουσία το πρόβλημα είναι δικό της».
Αντίθετα, ο Ραβ μας διδάσκει πως, «Κλαίει εύκολα, είναι λοιπόν δική σας ευθύνη να είστε πιο προσεκτικός». Είναι υποχρεώσή σας να μην λέτε ή κάνετε πράγματα που τη στενοχωρούν.
Μήπως σκέφτεστε κάπως έτσι: «Ανοησίες. Είναι χαριτωμένη, αλλά υπερβολική. Μια μικρή, εποικοδομητική κριτική δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Είμαι σίγουρος πως τελικά θα επανέρθει».
Αλλά αν νιώθει θιγμένη, λέει το Ταλμούδ, σταματήστε να το κάνετε. Τα συναισθήματα και τα δάκρυά της υπερισχύουν.
Τι φοβερό μάθημα για την προσέγγιση ενός ατόμου. Και μάλιστα του πιο κεντρικού στη ζωή μας.
Πολύ συχνά κρίνουμε τους άλλους με βάση τα δικά μας πρότυπα – δεν με πειράζει να έρθουν απρόσκλητοι επισκέπτες στο σπίτι, ούτε και σένα πρέπει να πειράζει. Ή, μου αρέσει να μοιράζομαι, το ίδιο θα έπρεπε να κάνεις κι εσύ. Μου αρέσει ένα καλό αστείο ακόμα και αν αναφέρεται στο άτομό μου, δεν υπάρχει λοιπόν λόγος εσύ να προσβάλλεσαι. Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να συμπεριφερθούμε στον άλλο με τον ίδιο τρόπο που αρέσει να φέρονται σε μας. Το Ταλμούδ, ωστόσο, μας διδάσκει να τραβάμε τον εαυτό μας από τέτοιου είδους εξισώσεις και να βλέπουμε την κατάσταση από τη σκοπιά του άλλου.
Μια φίλη που είχε βιώσει πολλές δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης και της ανατροφής ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, σχολίασε πως μερικοί άνθρωποι δίνουν πολύ μεγάλη σημασία σε ασήμαντα ζητήματα. Αφού είχε ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια, είχε πολύ χαμηλή ανοχή για κάποιον που «ιδρώνει για μικροπράγματα».
«Μα, Σούζαν» διαφώνησα. «Για το συγκεκριμένο άτομο, σε εκείνο το σημαίο της ζωής του μπορεί να είναι κάτι πολύ σημαντικό, ακόμα και τραγικό».
Στην πραγματικότητα, αν ενεργούμε με συμπάθεια απέναντι σε κάποιον, καθορίζοντας τα λόγια και τη συμπεριφορά μας απέναντί του όχι σύμφωνα με τα δικά μας μεγέθη, αλλά σύμφωνα με την ευαισθησία του, ίσως τότε μπορέσουμε να παρακαλέσουμε το Θ-ό, τον «Κοσμικό μας Σύζυγο» να κάνει το ίδιο και με μας.
«Αγαπημένε μας Θ-έ», θα μπορούσαμε να πούμε, «ξέρουμε πως από τη δική Σου σκοπιά, πολλές από τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας είναι ασήμαντες και μηδαμινές. Καταλαβαίνουμε επίσης πως από τη Ψηλή Σου Θέση, ο πόνος, οι ανησυχίες, οι διαμάχες και οι εντάσεις είναι πιθανόν να εξυπηρετούν ανώτερους κοσμικούς σκοπούς. Από την περιορισμένη μας, όμως, σκοπιά, από εδώ και στο εξής ο πόνος είναι αληθινός και τα βάσανα αχρείαστα. Σε παρακαλούμε Θ-έ μου, στην άπειρη Δύναμή Σου, σκόρπισε τα δάκρυά μας. Κάνε πράγματα όχι μόνο καλά στ’ αλήθεια, αλλά και για μας».
Μακάρι να αξιωθούμε την εκπλήρωση της προφητείας, «Και ο Θ-ός θα σκουπίσει τα δάκρυα από κάθε πρόσωπο».