Και όταν το άκουσε ο Μωϋσής, έπεσε στο πρόσωπό του (16:4)
Ο Μωϋσής κατελήφθη από τρόμο, γιατί αυτή ήταν η τέταρτη φορά που ο λαός προσέβαλλε το Θ-ό. Με τι μπορεί αυτό να συγκριθεί; Με έναν πρίγκιπα που είχε προσβάλλει τον πατέρα του, τον βασιλιά και για τον οποίο ο φίλος του βασιλιά είχε επιτύχει τη συμφιλίωση, μία, δύο και τρεις φορές. Όταν ο πρίγκιπας εκστόμισε μια προσβολή για τέταρτη φορά, τότε ο φίλος του βασιλιά έχασε το κουράγιο του και είπε στον εαυτό του: Πόσες φορές ακόμα θα προβληματίσω το βασιλιά;
`Ετσι έγινε και με τον Μωϋσή. Όταν ο λαός του Ισραήλ διέπραξε την αμαρτία του Χρυσού Μοσχαριού, «ο Μωϋσής ικέτευσε το Θ-ό» (`Εξοδος 32:11). Όταν ο «λαός άρχισε να παραπονιέται» ο «Μωϋσής προσευχήθηκε» (Αριθμοί 11:2). `Οσον αφορά τους Κατασκόπους, «ο Μωϋσής είπε στο Θ-ό: Όταν η Αίγυπτος θα ακούσει..» (Αριθμοί 14:13). Όταν ξέσπασε η διαμάχη του Κόραχ, είπε αυτός: «Πόσες φορές θα γίνω βάρος στον Κύριο;». `Ετσι «όταν το άκουσε ο Μωϋσής, έπεσε στο πρόσωπό του».
(Μιντράσς Ραμπά, Ρασσί)
Και άνοιξε η γη και τους κατάπιε…Και μια φωτιά εμφανίστηκε από το Θ-ό και άρπαξε του διακόσιους πενήντα άντρες που πρόσφεραν το κετορέτ (λιβάνι) (16:32 – 35)
Υπήρχαν δύο διαφορετικές ομάδες στη συνοδεία του Κόραχ. Η πρώτη αποτελούνταν από τους 250 «ηγέτες της κοινότητας, σύγκλητους της βουλής, ονομαστούς άντρες» (16:2) οι οποίοι παρασύρθηκαν από τη φιλοδοξία να αποκτήσουν στενότερη προσέγγιση με το Θ-ό, προσφέροντας το κετορέτ. Η δεύτερη ήταν ένας όχλος από δημαγωγούς, ανάμεσά τους οι κακόφημοι Δαθάν και Αβιράμ που ζήλευαν το Μωϋσή και ήταν δυσαρεστημένοι με το «βάρος» των θεϊκών εντολών που αυτός είχε βάλει στη ζωή τους.
Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες περιγράφεται από τον τρόπο με τον οποίο βρήκαν το τραγικό τους τέλος. Οι 250 άντρες που πρόσφεραν το κετορέτ εξαφανίστηκαν μέσα σε μια ουράνια φωτιά, ενώ ο Δαθάν, ο Αβιράμ και οι όμοιοί τους, κατασπαράχτηκαν από τη γη. `Οσο για τον ίδιο τον Κόραχ, στο Μιντράσς αναφέρεται ότι αφού ήταν υπεύθυνος και για τις δύο αυτές ομάδες, έλαβε και τις δύο ποινές: η ψυχή του κάηκε στη φωτιά και το σώμα του καταποντίστηκε στη γη.
Πάρε τα σκεύη που πρόσφεραν οι αμαρτωλοί και μετατρέψτε τα σε πλάκες που θα καλύψουν το βωμό. Γιατί αυτά έχουν προσφερθεί στον Κύριο και έχουν καθαγιαστεί (17:2-3)
«Αυτά τα σκεύη έχουν καθαγιαστεί», είπε ο Θ-ός στον Μωϋσή. Το μέταλλό τους έχει καθαγιαστεί από μία πράξη η οποία αν και ήταν αμαρτία και δεν έπρεπε να μείνει ατιμώρητη, είχε σαν κίνητρο μια ιερή επιθυμία – την επιθυμία να έρθουν πιο κοντά σε Μένα.
Η χάλκινη επίστρωση του Βωμού δίνει ένα μάθημα στους αιώνες: Εάν αυτή είναι η φροντίδα του Θ-ού για ένα κομμάτι άψυχου μετάλλου, σίγουρα κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν είναι χαμένο. Γιατί ανεξάρτητα από τη ζημιά που προκαλούν οι πράξεις του, κρύβουν μια επιθυμία και έναν αγώνα που υπάρχει στο βάθος όλων των πλασμάτων του Θ-ού, για την καλοσύνη και την τελειότητα Του.
(Ράμπι του Λούμπαβιτς)