Ταλμούδ, τι είναι; (συνέχεια)
του Ιακώβ Σιμπή
Τα Τ′ χωρίζονται σε σενταρίμ (εν. σέντερ). Κάθε σέντερ χωρίζεται σε μασεχότ (εν. μασέχετ) και κάθε μασέχετ χωρίζεται σε κεφάλαια. Το ιερουσαλημίτικο Τ′ περιέχει τέσσερα σενταρίμ. Αριθμεί 39 μασεχότ (δυο περισσότερες από το βαβυλωνιακό), όμως σε ποσότητα είναι το ένα τρίτο από το βαβυλωνιακό. Το βαβυλωνιακό περιέχει εφτά σενταρίμ.
Υπάρχουν διαφορές και στη γλώσσα: το βαβυλωνιακό γράφτηκε στην ανατολική αραμαϊκή, που ονομάζεται και βαβυλωνιακή-αραμαϊκή, και μιλιόταν στη Μεσοποταμία. Πρόκειται για μεταγενέστερη εκδοχή της παλιότερης αραμαϊκής, που μιλιότανε σε όλη τη Μέση Ανατολή. Δεδομένου ότι περιέχει και προγενέστερο υλικό, από την εποχή των Σοφρίμ και των Ταναΐμ, διακρίνουμε αναγκαστικά και στρώματα μισσναΐτικης εβραϊκής (ήτοι της γλώσσας των λογίων) και ταλμουδικής εβραϊκής. Όταν οι Πέρσες κυριάρχησαν στη Βαβυλωνία, παρατηρείται και περσική επιρροή. Πέρα τούτων υπάρχουν και πολλά γλωσσικά δάνεια από την ελληνική και τη λατινική, κληρονομιά εκείνων των καιρών.
Η γλώσσα του ιερουαλημίτικου Τ′ είναι η συριακή-αραμαϊκή. Στο βαβυλωνιακό Τ′ ονομάζεται ″γλώσσα σουρσίτ″, διότι οι Βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν την αραμαϊκή γλώσσα. Και οι Εβραίοι της Παλαιστίνης, επειδή ήταν κοντά στη Συρία, χρησιμοποιούσαν συνήθως την γλώσσα σουρσίτ, παρ’ όλο που μιλούσαν και αραμαϊκά, με πολλά εβραϊκά στοιχεία.
Η σημαντικότερη ερμηνεία του βαβυλωνιακού Τ′ είναι η ερμηνεία του Ράσσι (Ραβί Σλομό Ιτσχάκι, 1040-1105 στη βόρεια Γαλλία). Εκτός από τον Ράσσι υπάρχουν και άλλοι ερμηνευτές, μαθητές και μαθητές των μαθητών του Ράσσι. Πολλοί λίγοι ερμηνευτές ασχολήθηκαν με το Τ′ της Ιερουσαλήμ, έτσι πολλαπλασιάστηκαν τα λάθη αντιγραφής που δυσκολεύουν την ανάγνωσή του.
