Να σκάψω ένα πηγάδι

Για να σκάψει κανείς ένα πηγάδι χρειάζεται επιμονή. Διάλεξε ένα σημείο και επέμεινε σε αυτό. Δεν πρέπει να βαρεθείς όταν χτυπήσεις βράχο και δεν θα μπορέσεις να πάρεις τη δουλειά στο σπίτι.

Για να σκάψει κανείς ένα πηγάδι χρειάζεται ταπεινότητα. Δεν δημιουργείς κανένα προϊόν ούτε το παρασκευάζεις. Είναι εκεί κάτω από την επιφάνεια, έτοιμο και σε περιμένει. Απλά βρίσκεσαι εκεί για να μετακινήσεις το εμπόδιο που προκύπτει στο δρόμο, για να μπορέσει να αναβλύσει το νερό, φρέσκο και γαργαριστό, μετά από δική του θέληση.

Για να σκάψει κανείς ένα πηγάδι χρειάζεται πίστη. Πίστη πως κάτω από την άμμο και τα βράχια περιμένει το δροσερό και γάργαρο νερό, περιμένει από σένα να του ανοίξεις ένα μονοπάτι. Πίστη πως αν διαλέξεις μια τοποθεσία και αφοσιωθείς σε αυτήν, παραγκωνίζοντας τις προφάσεις και απλά κάνοντας αυτό που πρέπει, θα χτυπήσεις τελικά φλέβα ζωής.

Ο Αβραάμ και ο Ισαάκ είχαν πολλά κοινά, φυσικά. Ο Αβραάμ ήταν ο πρώτος Εβραίος και ο Ισαάκ ήταν ο διάδοχός του ως ο φορέας των πεποιθήσεων και της ηθικής του μονοθεϊσμού σε έναν ειδωλολατρικό κόσμο. Και οι δύο αντιμετώπισαν παρόμοιες προκλήσεις στη ζωή τους (πολλές δεκαετίες ατεκνίας, πείνα, αρπαγές γυναικών, εντόπιους τύραννους, αντιδραστικούς γιους…). Ήταν όμως και τόσο διαφορετικοί, όσο δύο προσωπικότητες μπορούν να είναι.

Ο Αβραάμ βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση. Ο Ισαάκ παρέμενε σταθερός. Ο Αβραάμ ήταν πωλητής του Θ-ού, στήνοντας τη σκηνή του στα σταυροδρόμια των καραβανιών και προσκαλώντας τους ταξιδιώτες για να μπορεί να τους διδάσκει και να τους διαφωτίζει. Ο Ισαάκ από την άλλη, ήταν ο σιωπηλός, απομονωμένος τύπος. Είχε και εκείνος πολλούς οπαδούς αλλά αυτοί εμπνέονταν από την ευσέβεια και την προσήλωσή του παρά από το χάρισμα και τη δραστηριότητά του. Στην Καμπαλά, ο Αβραάμ είναι η προσωποποίηση της συμπεριφοράς του Χεσσέντ (καλοσύνη, αγάπη) ενώ ο Ισαάκ είναι η ενσάρκωση της Γκεβουρά (σεβασμός, πειθαρχία, αυταπάρνηση). Στην καθημερινή τους ζωή, ο Αβραάμ ήταν βοσκός και ο Ισαάκ σκαπανέας πηγαδιών.

Ως Εβραίοι, είμαστε τέκνα του Αβραάμ. Διασχίζουμε τον κόσμο ως πωλητές του Θ-ού, φέρνοντας το λόγο και τον τρόπο Του στους κατοίκους του. Νοιαζόμαστε γι’ αυτόν ως ποιμένες του Θ-ού, εντεταλμένοι να ταΐζουμε τους πεινασμένους , να ντύνουμε τους γυμνούς, να εκπαιδεύουμε τους αδαείς και να ελευθερώνουμε τους καταπιεσμένους. Μεταμορφώνουμε τον κόσμο, με την ευθύνη να ξαναφτιάξουμε το ανθρώπινο μυαλό και την καρδιά, να ξαναφτιάξουμε την κοινωνία, να ξαναφτιάξουμε το δημιούργημα.

Αλλά ακόμα και καθώς ταξιδεύουμε και εξερευνούμε, ακόμα και καθώς κηρύττουμε και διδάσκουμε και προσφέρουμε και μεταμορφώνουμε, είμαστε πάλι τα τέκνα του Ισαάκ. Εκτιμούμε το γεγονός πως στον πυρήνα του κάθε ατόμου και του κάθε δημιουργήματος βρίσκεται μια λίμνη αγνότητας, ζωογόνο νερό. Καταλαβαίνουμε πως δεν δημιουργούμε εμείς την καλοσύνη ούτε την κατασκευάζουμε, ούτε καν την παρέχουμε. Η καλοσύνη υπάρχει και εμείς μόνο την ξεθάβουμε. Είμαστε απλά οι σκαπανείς του πηγαδιού.