Η ζωή δεν τελειώνει ποτέ
«Και τότε ο Ιακώβ έπαυσε να δίνει εντολές στους γιους του και έσυρε τα πόδια του στην κλίνη και εξέπνευσε, και επροστέθη στο λαό του» (Γένεσις 49:33).
Η Τορά δεν αναφέρει «πέθανε» και οι σοφοί μας δήλωσαν, «Ο προπάτοράς μας Ιακώβ δεν πέθανε...όπως τα τέκνα του είναι ζωντανά, έτσι και αυτός είναι ζωντανός».
Τι δημιουργεί τη βάση για την αγάπη και την ομόνοια ανάμεσα σε δύο καλούς φίλους, στον άντρα και τη γυναίκα ή ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς; Όχι το φυσικό σώμα που είναι σάρκα, οστά και νεύρα, αλλά τα χαρακτηριστικά του πνεύματος, η αληθινή ουσία του ανθρώπου. Το μέσο με το οποίο επικοινωνεί κανείς με τους υπόλοιπους είναι το κορμί και τα άκρα του. Τα μάτια, τα αυτιά, τα χέρια και τα όργανα της ομιλίας βοηθούν τον άνθρωπο να εκφράσει τις σκέψεις, τα αισθήματα και τα χαρακτηριστικά του πνεύματός του τα οποία αποτελούν τα ουσιαστικά μέρη της ύπαρξης (και όχι τα σωματικά εργαλεία έκφρασης).
Επομένως, στον κόσμο της αλήθειας (την πνευματική Μέλλουσα ζωή), η ψυχή του θανόντα παίρνει μεγάλη χαρά όταν βλέπει τα μέλη της οικογένειάς του να συνέρχονται από την τραγωδία, να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους, να προσπαθούν να επαναφέρουν τη ζωή τους στην τάξη και να αποτελούν πηγή έμπνευσης και κουράγιου για τους άλλους.
Μια σφαίρα, μια οβίδα ή αρρώστεια μπορεί να καταστρέψει το σώμα αλλά δεν μπορεί να βλάψει ή να επηρεάσει την ψυχή. Όλα αυτά μπορούν και προκαλούν το θάνατο που όμως δεν είναι τίποτε άλλο από το διαχωρισμό σώματος και ψυχής η οποία εξακολουθεί να ζει (αιώνια), να συνδέεται με την οικογένεια και κυρίως με αυτούς που της ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί. Μοιράζεται τη λύπη και αγαλλιάζει με τα χαρμόσυνα γεγονότα. Η ψυχή του θανόντα παίρνει ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν βλέπει τα τέκνα του να ζουν με γνώμονα τις καλές πράξεις και την ηθική συμπεριφορά.