Λαμβάνοντας την Καμπαλά: Μέρος Ι: Να Είμαστε Δεκτικοί
του Νταβίντ Ααρών
Πολλά χρόνια πριν όταν πρωτοξεκίνησα την μελέτη της Καμπαλά, την αρχαία μυστικιστική επεξήγηση του Ιουδαισμού σκόνταψα πάνω στο κέντρο μάθησης ενός σπουδαίου δασκάλου της Καμπαλά. Το μέρος ήταν γεμάτο, έτσι σκέφτηκα ότι γινόταν κάποια δημόσια εκδήλωση και μπήκα. Ο μεγάλος Καββαλιστής μιλούσε, αλλά ξαφνικά σταμάτησε. Τον άκουσα να αναστενάζει. Αντιλήφθηκα ότι με είχε παρατηρήσει να μπαίνω και κοιτούσε προς την πλευρά μου. Προσπαθώντας να είμαι όσο πιο διακριτικός γινόταν κατευθύνθηκα σε μια πλαινή καρέκλα, αλλά τα μάτια του με ακολούθησαν μέσα στην αίθουσα. Αισθάνθηκα πολύ άβολα κι αυτό εντάθηκε όταν έδειξε προς το μέρος μου και μου έκανε νεύμα να έρθω μπροστά.
Ολόκληρο το δωμάτιο με κοιτούσε τώρα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Είχα ακούσει ότι αυτοί οι δάσκαλοι έχουν τη δύναμη να κοιτάξουν κατευθείαν μέσα σου, στην ψυχή σου. Δεν ήξερα τι να περιμένω όταν τον πλησίαζα και φοβόμουν. Ήταν πολύ μεγάλος και είχε μια μακριά λευκή γενειάδα και λαμπερά μπλε, διεισδυτικά μάτια. Μιλούσε με μια απαλή φωνή με βαριά προφορά, αλλά με ρώτησε μόνο λίγες αθώες ερωτήσεις για την οικογένειά μου και τον εαυτό μου. Τότε κράτησε ένα μήλο στο χέρι του και το σήκωσε μπροστά μου, κρεμώντας το από το κοτσάνι του.
Αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος ήθελε να μου δώσει ένα μήλο; Δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Έσκυψα να πάρω το μήλο. Αλλά όλο το πλήθος φώναζε, «Όχι!». Ταράχτηκα και μάζεψα το χέρι μου. Εκείνος πρόσφερε ξανά το μήλο και ξανά προσπάθησα να το πάρω. Πάλι φώναξε το πλήθος, «Όχι!». Τότε είδα ότι οι άνθρωποι μου έκαναν νόημα να κάνω το χέρι μου μια χούφτα και να το κρατήσω κάτω από το μήλο. Το έκανα. Ο μεγάλος Καββαλιστής χαμογέλασε και πέταξε το μήλο μέσα στο χέρι μου. Τότε έσκυψε και με έναν τόνο που έμοιαζε να με επιπλήττει ψιθύρισε στο αυτί μου, «Τι μάθαινες;». Πριν προφτάσω να απαντήσω γύρισε κι έφυγε.
Έκανα χρόνια να καταλάβω τι σήμαινε όλο αυτό. «Καμπαλά» σημαίνει κυριολεκτικά «δεκτικότητα», και πραγματικά είναι η τέχνη να μαθαίνεις να δέχεσαι. Ο δάσκαλος προσπαθούσε να μου δείξει ότι δεν είχα μάθει ακόμα την πραγματική έννοια της Καμπαλά. Το μάθημα ήταν: Όταν σου προσφέρουν ένα δώρο, μην το παίρνεις. Αντ’ αυτού κάνε τον εαυτό σου έναν χώρο που να μπορεί να το δεχτεί.
Η Καμπαλά δεν είναι μόνο για να παίρνουμε περισσότερα από την ζωή. Είναι για να δεχόμαστε την ζωή σαν δώρο. Είναι για την τέχνη του να δεχόμαστε τα δώρα της ζωής της αγάπης, την πνευματική ωριμότητα, την επίγνωση, την δημιουργία, την ελευθερία, την εσωτερική γαλήνη, την χαρά και την ιερότητα. Το να κατέχουμε την τέχνη του να δεχόμαστε δεν είναι απλά ένα ιδιωτικό θέμα για τον καθένα από μας. Η Καμπαλά και η Τορά και οι δύο διδάσκουν ότι οι προσωπικές μας ζωές αντικατοπτρίζουν μια καθολική διαδικασία. Η ανθρώπινη ψυχολογία είναι στην πραγματικότητα μια ιδιαίτερη εκδήλωση κοσμολογίας.
Ολόκληρη η πραγματικότητα μοιράζεται τους αγώνες μας, αισθάνεται τον πόνο μας, γιορτάζει την χαρά μας και μας ενθαρρύνει να ζήσουμε πλήρως. Αντίστροφα, όλη η πραγματικότητα πληγώνει όταν καταφέρουμε πόνο στους άλλους και στους εαυτούς μας. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας, ατομικά και συλλογικά, με το σύμπαν και με όλα όσα είναι αυτό. Δεν είμαστε μόνοι. Το να το γνωρίζουμε αυτό μας δίνει δύναμη, ελπίδα, κουράγιο και ενέργεια.