Τι συνέβη το Σσουκότ;

 Τι συνέβη το Σσουκότ;

του Ναφτάλι Σίλμπερμπεργκ

Στη ζωή μας, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ζητάμε ευτυχία. «Η αιώνια νιότη» είναι ωραία, αλλά τι αξίζει αν δεν συνοδεύεται από χαρά; Ανεξάρτητα από τα πόσα καταφέρνουμε στη ζωή μας, υλικά ή πνευματικά, για πολλούς από μας η ευτυχία μοιάζει να είναι ένα όνειρο απατηλό. Μοιάζει πάντα σαν να υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να καταφέρουμε πριν να είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι. Στην πραγματικότητα, το να προσπαθούμε να επιτύχουμε την ευτυχία μέσω προσωπικών κατορθωμάτων ή επιτυχιών είναι παρόμοιο με το να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε πλούτο συχνάζοντας σε καζίνο!

Ας εξετάσουμε τη φύση της γιορτής του Σουκότ λύνοντας έτσι το μυστήριο της ευτυχίας.

Επιφανειακά, η γιορτή του Σουκότ μοιάζει περίεργη. Οποιαδήποτε άλλη γιορτή του Εβραικού ημερολογίου τιμά την μνήμη ενός γεγονότος που συνέβη αυτή την συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά τίποτα δεν συνέβη στις 15 του μήνα Τισσρί που θα μπορούσε να εξηγήσει την εγκαθίδρυση μιας γιορτής σε αυτή την ημερομηνία. Οποιαδήποτε άλλη γιορτή γιορτάζει ένα μεγάλο γεγονός που έσωσε τον Εβραικό λαό από σοβαρό κίνδυνο (όπως είναι το Πέσσαχ, το Χανουκά ή το Πουρίμ), ή άλλαξε την πορεία της Εβραικής ιστορίας (όπως η συγχώρεση που χάρισε ο Θ-ός στους Ισραηλίτες το Γιομ Κιπούρ ή το δόσιμο της Τορά το Σσαβουότ), αλλά το Σουκότ γιορτάζει ένα σχετικά «μικρότερο» θαύμα, τα Σύννεφα της Δόξας που θαυματουργά περιτριγύρισαν τους Εβραίους τα σαράντα χρόνια που πέρασαν στην έρημο. Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου, οι Εβραίοι έλαβαν ακόμα δυο θαύματα, του Μάννα και των νερών που έβγαιναν από τον βράχο, την «Πηγή της Μυριάμ». Παρόλα αυτά, για τα δύο θαύματα τα οποία μοιάζουν να είναι πολύ ευρύτερης σπουδαιότητας από τα Σύννεφα της Δόξας αφού οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς φαγητό και νερό, αλλά μπορούσαν να στήσουν τέντες για να προστατευθούν από τα στοιχεία της φύσης, δεν θεσπίστηκε κάποια γιορτή.

Επίσης, το Σουκότ δεν είναι «απλά μια γιορτή». Είναι η πιο χαρούμενη των τριών Βιβλικά εντεταλμένων Εορτών. Στις προσευχές των εορτών, για κάθε γιορτή δίνεται μια σύντομη περιγραφή. Το Πέσσαχ είναι η «Γιορτή της Απελευθέρωσής μας», το Σσαβουότ είναι η «Γιορτή του Δοσίματος της Τορά μας αλλά το Σουκότ περιγράφεται απλά σαν την «Γιορτή της Χαράς»! Πράγματι, το Ταλμούδ αναφέρει ότι «αυτός που δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της Εορτής της Άντλησης Νερού (που γινόταν τα βράδια του Σουκότ στον Ιερό Ναό) δεν έχει δει χαρά στην ζωή του!». Σήμερα, επίσης είναι έθιμο να μαζευόμαστε τα βράδια του Σουκότ, να τραγουδάμε, να χορεύουμε, να λέμε «λε’ χάιμ» και να είμαστε χαρούμενοι. Αλλά γιατί; Ποιός είναι ο λόγος για την μεγάλη χαρά σε αυτήν την γιορτή;

Το μυστικό του Σουκότ μοιάζει να είναι η έλλειψη κάποιου μεγάλου θαύματος. Όλα τα θαύματα (ή τα προσωπικά κατορθώματα) είναι περιορισμένα με αποτέλεσμα και η χαρά τους να είναι περιορισμένη. Η χαρά είναι περιορισμένη από την σκοπιά της ωφέλειας την οποία παρήγε το θαύμα ή το κατορθώμα. Κι όταν τα αποτελέσματα του θαύματος ή του κατορθώματος ξεθωριάσουν η χαρά ξεθυμαίνει. Επιπλέον υπάρχει το ρητό της Μισσνά: «Αυτός που έχει εκατό, επιθυμεί διακόσια κι αυτός που έχει διακόσια επιθυμεί τετρακόσια». Είναι αδύνατον να εκστασιαστεί κάποιος για μια συγκεκριμένη επιτυχία όταν υπάρχουν τόσα πολλά ακόμα να επιτευχθούν.

Παραδείγματος χάριν: Το Πέσσαχ γιορτάζουμε την ελευθερία μας. Ναι, έχουμε απελευθερωθεί αλλά πολλοί από μας είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι στις δουλειές μας, στις κοινωνικές πιέσεις αλλά και στις παρορμήσεις μας και τις ιδιοτροπίες μας. Το Σσαβουότ άφορα την Τορά αλλά έχουμε αξιοποιήσει στο έπακρο αυτό το αυτό το υπέροχο δώρο που μας έδωσε ο Θ-ός;

Η αληθινή ευτυχία προέρχεται από αυτό που ο κάθε ένας Εβραίος εγγενώς έχει. Μια προσωπική σχέση με τον Θ-ό. Η σχέση προέρχεται από την Θ-ία Ψυχή την οποία διαθέτει κάθε Εβραίος και τη οποία ανακαλύπτουμε κατά την διάρκεια του Ροσς Ασσανά και του Γιομ Κιπούρ. Η συνειδητοποίηση του ότι ανεξάρτητα από το ποια είναι η προσωπική πνευματική κατάσταση του καθενός Εβραίου, αυτή η σχέση είναι πάντα εκεί, όπως ένας γιος ή μια κόρη συνεχίζει να είναι ένας γιος και μια κόρη ακόμα κι αν δεν ακολουθούν τις επιθυμίες των γονέων, ενεργοποιεί απίστευτη χαρά. Ανεξάρτητα από οτιδήποτε, είμαστε συνδεδεμένοι με τον Θ-ό κι Εκείνος πραγματικά μας φροντίζει!

Έτσι το Σουκότ αφήνουμε την ασφάλεια και την άνεση των σπιτιών μας αναγνωρίζοντας ότι η πραγματική ευτυχία δεν έρχεται από τα όμορφα διακοσμημένα μας σπίτια, τα έπιπλα σχεδιαστών ή από τα άλλα μας υπάρχοντα ή τα κατορθώματα. Ριψοκινδυνεύουμε στη Σσουκά την οποία το Ζοχάρ αναφέρει ως «Την Σκιά της Πίστης» κι επικεντρωνόμαστε στο πιο σπουδαίο κομμάτι, στην Θ-ική μας ψυχή και στην ιδιαίτερη σχέση μας με τον Θ-ό.