Φαγητό

Γιατί χωρίζουμε ένα κομμάτι της Χαλά; 

Όταν ο Εβραϊκός λαός εγκαταστάθηκε στη γη του Ισραήλ, ένα από τα πολλά δώρα που πήρε την εντολή να προσφέρει στους Κοανίμ (τη φυλή των ιερέων), ήταν ένα μέρος από τη ζύμη – «το πρώτο και το καλύτερο». Αυτό το δώρο είναι γνωστό ως Χαλά. Εφόσον ο Μπεϊτ Αμικντάσς (Ναός) έχει καταστραφεί, δεν μπορούμε να δίνουμε τη ζύμη στους Κοανίμ, σήμερα. Παρόλα αυτά, σε ανάμνηση αυτής της προσφοράς και σε αναμονή της μελλοντικής λύτρωση και της ανοικοδόμησης του τρίτου ναού, τηρούμε ακόμα της μιτσβά του χωρισμού της Χαλά.

Αν και δεν παραδίδουμε πια το δώρο της ζύμης στους Κοανίμ, το κομμάτι αυτό δεν είναι δικό μας και δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Για το λόγο αυτό, η Χαλά καίγεται και πετάγεται.

Η Χαλά χωρίζεται μετά την ανάμιξη του νερού με το αλεύρι κι ενώ η ζύμη είναι ακόμα ολόκληρη. Η ευλογία που τελειώνει με τα λόγια «Λεαφρίσς Χαλά» απαγγέλλεται μόνο όταν το αλεύρι ζυγίζει περισσότερο από 1670 γραμμάρια. Κάτω από αυτό το βάρος, χωρίζουμε τη Χαλά χωρίς ευλογία. Εάν το βάρος είναι λιγότερο από 1230 γραμμάρια, δεν χωρίζουμε καθόλου τη Χαλά.

Γιατί ευλογούμε οτιδήποτε τρώμε;

Όταν απαγγέλλουμε μια ευλογία εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στο Θεό για την επάρκεια των αγαθών. Με την απαγγελία της ευλογίας μετατρέπουμε μια κοινότυπη δραστηριότητα σε ιερή πράξη. Τα διδάγματα του Χασσιδισμού μας εξηγούν ότι όλες οι τροφές περιέχουν μια Θεϊκή «σπίθα» αγιότητας. Όταν απαγγέλλουμε μια ευλογία πριν το φαγητό ανυψώνουμε τη φυσική ουσία του φαγητού σε κάτι ιερό και ενώνουμε την ιερή σπίθα με την πηγή της.