Τετσαβέ
Το όνομα του Μωϋσή δεν υπάρχει πουθενά στην περικοπή αυτής της εβδομάδας, ακόμα και αν γίνεται έμμεση αναφορά στο πρόσωπό του. Η εξήγηση είναι ότι όταν τα Τέκνα του Ισραήλ έφτιαξαν το Χρυσό Μοσχάρι, ο Μωϋσής είχε ζητήσει από το Θ-ό να σβήσει το όνομά του «από το βιβλίο Σου…», αν Αυτός δεν ήταν έτοιμος να συγχωρήσει το λαό Του. Αν και ο Εβραϊκός λαός συγχωρέθηκε, τα λόγια ενός δίκαιου ανθρώπου (τζαντίκ) έχουν ισχύ και το αίτημα του Μωϋσή ικανοποιήθηκε μέσω της εσκεμμένης παράλειψης του ονόματός του από τη συγκεκριμένη περικοπή.
Ο σχολιαστής Μπαάλ Ατουρίμ επισημαίνει ότι ενώ το όνομα του Μωϋσή δεν αναφέρεται πουθενά, η παρουσία του είναι διάχυτη σε όλη την Παρασσά η οποία αποτελείται από τα λόγια του Θ-ού σε αυτόν! Πράγματι, η πρώτη λέξη είναι «και εσύ [θα προστάξεις…]» - όπου το εσύ αναφέρεται στο Μωϋσή.
Το όνομα κάποιου δεν αντικατοπτρίζει την ουσία του εαυτού του. Ένα όνομα ή μια περιγραφή του ατόμου χρησιμοποιείται από τους άλλους ως αναφορά στο πρόσωπό του. Ο αληθινός εαυτός, ωστόσο, η ουσία του ανθρώπου είναι πέρα από περιγραφές και περιορισμούς.
Η λέξη «εσύ» στην αρχή της περικοπής υποδηλώνει το ίδιο το υποκείμενο, σε αντίθεση με το όνομα το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από «τρόπος χειρισμού» της προσωπικότητας. Αυτό σημαίνει ότι αν και το όνομα δεν εμφανίζεται, η παρουσία του Μωϋσή είναι στην ουσία, πιο έντονη από ότι θα ήταν αν αυτό αναφερόταν, γεγονός που θα τον περιόριζε στα στενά πλαίσια της ονομασίας.
Επειδή ο Μωϋσής ήταν έτοιμος να παραιτηθεί από την αναφορά του ονόματός του στην Τορά, για χάρη του λαού του, αξίωσε η πεμπτουσία του εαυτού του – το επίπεδο που δεν περιορίζεται από ονόματα και περιγραφές – να συμπεριληφθεί στην Τορά. Αυτό ακριβώς το επίπεδο του εαυτού του Μωϋσή εκφράζεται από την «ανώνυμη» παρουσία του στην περικοπή.
Όλοι έχουμε την τάση να βάζουμε «ταμπέλες» τόσο στους άλλους όσο και στον εαυτό μας. Ένα όνομα δεν είναι παρά ένα μικρό παράθυρο στον πραγματικό χαρακτήρα ενός ατόμου. Όλοι αποτελούμαστε από τη βασική μας ουσία η οποία ξεπερνά κάθε περιορισμό. Όταν σταματήσουμε να τοποθετούμε «ταμπέλες» μεταξύ μας και επικεντρωθούμε σε αυτό που έχουμε βαθιά μέσα μας, την πεμπτουσία, συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε στην πραγματικότητα τόσο διαφορετικοί και βρίσκουμε πιο εύκολα τον τρόπο να συνδεθούμε.