Τσαβ
Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τις μπουλντόζες. Μετακινούν βουνά, κατακτούν χώρες, πετυχαίνουν το φαινομενικά αδύνατο. Μετά όμως που δεν υπάρχουν άλλα βουνά να σκαρφαλώσουν, διστάζουν. Η καθημερινότητα, η σταθερότητα και η συντήρηση δεν ανήκουν στα δυνατά τους σημεία. Ανταποκρίνονται στην περιπέτεια και την πρόκληση και όχι στην απαράλλαχτη και μονότονη καθημερινή ρουτίνα.
Ο τίτλος της Παρασσά αυτής της εβδομάδας είναι Τσαβ που σημαίνει «Προστάζω». Εισάγει το κάλεσμα του Θ-ού στο Μωϋσή με σκοπό να δώσει οδηγίες στους Κοανίμ (ιερείς) για την καιόμενη προσφορά στο Σκήνωμα. Ο σοφός Ρασσί επισημαίνει ότι η λέξη Τσαβ, «Προστάζω» - πολύ περισσότερο από τη γνωστή και πιο μαλακή «Μιλώ» ή «Λέω» - αναφέρεται κυρίως σε οδηγίες που απαιτούν ζήλο. Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να εκτελεστούν «τώρα και για πάντα».
Θα είχε ποτέ ο Θ-ός αμφισβητήσει την υποχρέωση του Ααρών και των γιων του; Υπήρχε καμία αμφιβολία ότι θα έκαναν κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαν προσταχθεί σχετικά με τις ιερές προσφορές; Πράγαματι, αποδείχτηκαν οι πιο άγιοι και αφοσιωμένοι άντρες. Υπήρχε αλήθεια λόγος ανησυχίας; Γιατί λοιπόν χρησιμοποιείται μια λέξη που εκφράζει το επείγον;
Ο Ρασσί λέει: δεν είναι μόνο η ανάγκη για άμεση εκτέλεση αλλά και η απαίτηση οι λειτουργίες να μεταφερθούν σε όλες τις γενιές με τον ίδιο τρόπο. Είναι διαφορετικό να είναι κανείς αφοσιωμένος και ενθουσιασμένος τώρα που η μιτσβά είναι ακόμα φρέσκια και καινούργια, αλλά τι θα συμβεί στο μέλλον; Θα υπάρχει το ίδιο αίσθημα αφοσίωσης; Ή ο ενθουσιασμός θα αργοσβήνει;
Στην αρένα υπάρχουν αθλητές ή ομάδες που κάνουν εξαιρετικό ξεκίνημα, αλλά πριν το τέλος λιποψυχούν. Άλλοι τα καταφέρνουν καλά στο διαγωνισμό, αλλά καταρέουν την τελευταία στιγμή. Δεν μπορούμε να πετύχουμε μεγαλεία με απότομα ξεσπάσματα ενέργειας. Η αυτοσυγκέντρωση και η επιμονή είναι απαραίτητες για να μας μεταφέρουν μέχρι το τέλος της παρτίδας.
Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή. Οι άνθρωποι στο Χόλιγουντ θεωρούν πολύ εύκολο να παντρεύονται. Πόσοι όμως από αυτούς παραμένουν παντρεμένοι; Στον Ιουδαϊσμό δεν υπάρχει διαφορά. Πολλοί εβραίοι είναι άριστοι το Γιομ Κιπούρ. Τι γίνεται όμως κατά τη διάρκεια του χρόνου; Αρκετοί έχουν στιγμές έμπνευσης οι οποίες εύκολα γίνονται περαστικές.
Ένας ομόθρησκος πήγε στη Συναγωγή για να απαγγείλλει το καντίσς, στη μνήμη του γονιού του, αλλά δυστυχώς οι πιστοί απέτυχαν να σχηματίσουν μινγιάν (τουλάχιστον δέκα άντρες για προσευχή). Αυτός θύμωσε που δεν μπορούσε να απαγγείλει το καντίσς. Ο ένας από τους παρευρισκόμενους φάνηκε λιγότερο συμπαθητικός. «Και πού ήσουν εσύ εχθές, όταν κάποιος άλλος χρειάστηκε να πει το καντίσς και δεν υπήρχε μινγιάν;» απάντησε. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν τη λειτουργία την επέτειο θανάτου κάποιου γονιού τους, αλλά απουσιάζουν τις άλλες μέρες.
Η εντολή στους Κοανίμ αντηχεί σε όλες τις εποχές. Έαν είναι σημαντικό, ας το κάνουμε τώρα. Και αν είναι άγιο, ας συνεχίσουμε να το κάνουμε παντοτινά.