Πιστέψτε σαν παιδί
Του Γιαακόβ Λίντερ
Κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης του προσωπικού, οι καθηγητές παραπονιόντουσαν για το φόρτο εργασίας και με ρώτησαν, ως διευθυντή, αν θα μπορούσα να τους μειώσω τις ώρες επιτήρησης των παιδιών στο προαύλιο. Τους απάντησα πως οι ώρες στην αυλή είναι ίσως η καλύτερη ευκαιρία τους, ως εκπαιδευτικοί, να γνωρίσουν τους μαθητές τους. Στην τάξη, τα παιδιά έχουν την καθοδήγηση του ενήλικα για το τι πρέπει να κάνουν και τι όχι, τι να μάθουν και τι όχι. Μόνο στο προαύλιο μπορεί κανείς να δει ένα παιδί να πραγματοποιεί το ονειρό του να γίνει πιλότος ή μια ομάδα παιδιών να παίζουν τους δικαστές και τους ενόρκους. Μόνο εκεί μπορεί κανείς να δει μια αληθινή αχτίδα της φαντασίας τους.
Τα παιδιά είναι ευλογημένα με τη φυσική ικανότητα να πιστεύουν στον εαυτό τους και να φαντάζονται μεγάλα επιτεύγματα στο μέλλον τους. Δεν έχουν αρκετές κακές εμπειρίες που να περιορίζουν την πίστη τους στο τι είναι ικανά να επιτύχουν. Το μέλλον δεν περιορίζεται από το παρελθόν τους – αλλά από το πόσο μακριά μπορεί να τους οδηγήσει η φαντασία τους.
Και συνήθως, όταν ένα παιδί έρχεται να μας πει για τα όνειρα και τις εμπνεύσεις του, του κόβουμε τη φόρα με τον κυνισμό μας. Είναι ενδιαφέρον πάντως πως η προσέγγισή μας για άλλα θέματα, όπως όταν το παιδί μαθαίνει να περπατάει ή να μιλάει, είναι εντελώς διαφορετική. Ακόμα και αν το παιδί δεν προφέρει σωστά μια λέξη ή κάνει μερικά βήματα και πέφτει κάτω, δεν πρόκειται ποτέ να του πούμε, «Δεν λέμε έτσι αυτή τη λέξη! Και πώς περπατάς έτσι ! Δεν θα μάθεις ποτέ να περπατάς ή να μιλάς σωστά». Αντίθετα, τα ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν την προσπάθεια, εκφράζοντας απλόχερα το θαύμασμό μας σε κάθε λέξη που λέει ή σε κάθε βήμα που κάνει, διότι καταλαβαίνουμε πως όσο πιο πολύ τα ενθαρρύνουμε, τόσο πιο σκληρά θα προσπαθήσουν και τόσο περισσότερα θα καταφέρουν.
Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με τον εσωτερικό τους κόσμο. Να τρέφουμε τα όνειρά τους και να ενθαρρύνουμε τη φαντασία τους, ανεξάρτητα από το γεγονός πως αυτή δεν έχει τελειοποιηθεί ακόμα. Κάθε τέτοια ενθάρρυνση τα βοηθά να επιτύχουν πολλά περισσότερα από όσα είναι ικανά να καταφέρουν.
Αυτό δεν είναι μόνο θέμα ανατροφής – αλλά έχουμε κι εμείς οι ίδιοι προσωπικό όφελος. Παρατηρώντας τα παιδιά μας στην αυλή να παίζουν μπορεί να ανακαλύψουμε και μια πηγή θάρρους για μας τους ενήλικες. Οι περισσότεροι από εμάς δεν ακολουθούμε τα όνειρά μας – ίσως γιατί φοβόμαστε την αποτυχία, ίσως πάλι γιατί δεν πιστεύουμε όσο πρέπει στις ικανότητές μας. Εάν κοιτάξουμε πιο βαθιά στα παιδιά μας και μάθουμε από αυτά πως να πιστεύουμε και να φανταζόμαστε, θα μπορούσαμε κι εμείς να φτάσουμε σε πολύ μεγαλύτερα ύψη από αυτά που φανταστήκαμε ποτέ.