Τα θέλω όλα

Με την ευκαιρία των τέταρτων ή πέμπτων γενεθλίων του, ο Ράμπι Σσαλόμ Ντοβ Μπερ, επισκέφθηκε τον παππού του, Ράμπι Μενάχεμ Μέντελ του Λούμπαβιτς. Μπαίνοντας στο δωμάτιό του παππού, το παιδί ξέσπασε σε κλάμματα. Ο δάσκαλός του στην εβραϊκή τάξη του είχε διδάξει πως η περικοπή της εβδομάδας, Βαγερά (Γένεσις 18:1-22:24) ξεκινά, «Και ο Θ-ός αποκαλύφθηκε στον Αβραάμ...». Γιατί, έκλαιγε το παιδί, να μην αποκαλυφθεί σε μένα;

Ο Ράμπι Μενάχεμ Μέντελ απάντησε: «Όταν ένας Εβραίος, ένας τζαντίκ, συνειδητοποιήσει στην ηλικία των 99 ότι πρέπει να κάνει περιτομή – ότι πρέπει να συνεχίσει να τελειοποιείται – αξίζει να του αποκαλυφθεί Ο Θ-ός». 

Ο Ράμπι του Λούμπαβιτς έλεγε αυτή την ιστορία δεκάδες φορές, κυρίως στην επέτειο θανάτου του Ράμπι Ντοβμπερ, η οποία σενέπιπτε πολλές φορές με το ανάγνωσμα της Παρασσά Βαγερά – που ξεκινά με την αναφορά της αποκέλυψης του Θ-ού στον Αβραάμ, μετά την περιτομή του στην ηλικία των 99.

Μάλλον αυτός ήταν ο λόγος που ο Ράμπι λάτρευε αυτή την ιστορία: Η ερώτηση του παιδιού και η απάντηση του παππού εκφράζουν τα δύο άκρα, η αντίθεση αλλά και η σύνθεση των οποίων είναι μια σφραγίδα της προσέγγισης του Ράμπι στη ζωή.

Φανταστείτε: ένα πεντάχρονο αγόρι κλαίει διότι ο Θ-ός δεν του αποκαλύπτεται! Η «αποκάλυψη του Θ-ού» - ένα ολοκληρωμένο όραμα της Αλήθειας των Αληθειών – είναι ο ύψιστος στόχος κάθε πνευματικής αναζήτησης. Είναι ένας στόχος που απαιτεί το μεγαλύτερο των μεγαλυτέρων, τουλάχιστον μια ολόκληρη ζωή για να επιτευχθεί. Παρόλα αυτά εδώ έχουμε ένα παιδί – ένα πολύ ιδιαίτερο παιδί, που όμως βρίσκεται στην αρχή του πνευματικού ταξιδιού του – το οποίο ενοχλείται μέχρι δακρύων από το γεγονός ότι ακόμα δεν έχει πετύχει το στόχο του!

Από την άλλη πλευρά, ένας άντρας που έχει 99 έτη των πιο θαυμαστών πνευματικών επιτευγμάτων πίσω του, ο οποίος αναγνωρίζει ακόμα πως δεν είναι τέλειος – ότι πρέπει να συνεχίσει να αλλάζει, να εξελίσσεται και να βελτιώνεται.

Ο Ράμπι είδε εκείνα τα δύο πρωτότυπα όχι ως αντίπαλα οράματα της ζωής, αλλά ως αλληλοσυμπληρώμενα και αλληλοεξαρτώμενα. Ο αγώνας για το τέλειο, απαιτεί να μην νιώθουμε ποτέ ότι το έχουμε φτάσει. Να έχουμε τεράστιες φιλοδοξίες, αλλά να παραμένουμε ταπεινοί και ανεπιτήδευτοι. Να λέμε: Θέλω και μπορώ, να τα κάνω όλα – αλλά ανεξάρτητα από το πόσα έχουμε κάνει, να ξέρουμε ότι υπάρχουν και άλλα να κάνουμε.