Το πιο παράξενο Σσιντούχ προξενιό
Φανταστείτε τον άγιο γιο ενός σεβάσμιου Ραβίνου να παντρεύεται την κόρη ενός γνωστού άθεου. Μοιάζει απίστευτο;
Η περικοπή της εβδομάδας περιγράφει ένα παρόμοιο σσιντούχ (προξενιό). Διαβάζουμε την ιστορία του γάμου του Ισαάκ και της Ρεβέκκας – του πρώτου Εβραϊκού γάμου. Ο σσαντχάν (προξενητής) που πραγματοποίησε το συγκεκριμένο σσιντούχ είχε ασφαλώς πολύ ζωηρή φαντασία. Δύσκολα θα έβρισκε κανείς δύο ανθρώπους από τόσο διαφορετικό περιβάλλον. Από τη μια μεριά υπήρχε ο Ισαάκ, ο πρώτος «άγιος εκ γενετής» Εβραίος, γεννημένος από δίκαιους γονείς που μπήκε στη διαθήκη του Θ-ού από οχτώ ημερών. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι αγιότητας και αγνότητας και απέδειξε την αφοσίωσή του στο Θ-ό με τη «θυσία» του στο Όρος Μοριά. Ήταν τόσο άγιος που στην πραγματικότητα απαγορευόταν να βγει από τα ιερά όρια της Γης του Ισραήλ. Η Ρεβέκκα από την άλλη, ήταν ένα «τριαντάφυλλο ανάμεσα σε αγκάθια». Ήταν κόρη του ειδωλολάτρη Μπεθουέλ και αδερφή του Λαβάν που ήταν πασίγνωστος για τον άτιμο χαρακτήρα του και τις απάτες του. Μεγάλωσε στη Χαράν η οποία εξαιτίας της διαφθοράς των κατοίκων της είχε ανακηρυχθεί σε «τόπο της οργής του Θ-ού». Η πολιτιστική αντίθεση πρέπει να ήταν τεράστια.
Ο Ελιέζερ, ο έμπιστος υπηρέτης του Αβραάμ, είχε την αποστολή να πάρει τη Ρεβέκκα από το σπίτι του πατέρα της και να την φέρει στον Ισαάκ στη γη της Χαναάν. Το μεγαλύτερο μέρος της Παρασσά της εβδομάδας είναι αφιερωμένο στη λεπτομερή αφήγηση της αποστολής του Ελιέζερ.
Ο πρώτος Εβραϊκός γάμος – και το εσωτερικό του παράδοξο – περιγράφεται τόσο αναλυτικά στην Τορά, διότι είναι μια μεταφορά της αποστολής μας στη ζωή. Όλοι είμαστε Ελιέζερ και η αποστολή μας είναι να επιδράσουμε σε ένα σσιντούχ, ακόμα πιο περίεργο από αυτό που διευκόλυνε ο Ελιέζερ.
Αποστελλόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να ταιριάξουμε σε ιερό γάμο τον εξέχοντα γαμπρό, το Μεγαλοδύναμο Θ-ό και μια διστακτική νύφη, τον κόσμο αυτό. Φαινομενικά, η αντίθεση είναι μοναδική: ο Θ-ός εκπέμπει ανιδιοτέλεια και πνευματικότητα, ενώ ο κόσμος επιδεικνύει εγωισμό και προτεραιότητα στον υλισμό. Παρόλα αυτά εμείς καλούμαστε να ενώσουμε αυτά τα δύο σε τέλεια αρμονία, ζώντας μια πνευματική, θεϊκή ζωή σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, αποκαλύπτοντας έτσι μέσα στον κόσμο την πιο αληθινή αλλά βαθιά κρυμμένη φύση του – τη θεϊκή του ουσία. Σε κάθε μας πράξη και δραστηριότητα, ακόμα και τις πιο υλικές, μπορούμε – και οφείλουμε – να εμφυσήσουμε πνευματικότητα και ουσία.