Η προσευχή του φτωχού

Η φυγή του Ιακώβ από το σπίτι των γονιών του στο Ισραήλ και το ταξίδι του στη Χαράν εννοεί μεταφορικά το οδυνηρό ταξίδι που βιώνει η κάθε Εβραϊκή ψυχή. Στη Χαράν, ο Ιακώβ εργάστηκε σκληρά για το θείο του, Λαβάν ο οποίος του φερόταν φοβερά. Παρόλα αυτά, κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλη περιουσία και, το σημαντικότερο, παντρεύτηκε τις θυγατέρες του Λαβάν, ανατρέφοντας και εκπαιδεύοντας μια δίκαιη Εβραϊκή οικογένεια σε μια θάλασσα διαφθοράς. Με τον ίδιο τρόπο, η ψυχή εγκαταλείπει την Πατρική αγκαλιά και κατεβαίνει σε έναν αφιλόξενο κόσμο. Έχει και αυτή την ικανότητα να κάνει προκοπή στο νέο της περιβάλλον – να συγκεντρώνει μεγάλο πνευματικό πλούτο και να δημιουργεί ένα Εβραϊκό σπίτι, κάνοντας περήφανο τον Πατέρα της!

 Πριν ο Ιακώβ αναχωρήσει για τη Χαράν, έκανε μία στάση στο Όρος του Ναού, μεγάλης σημασίας. Στον ιερότερο όλων των τόπων, πρόσφερε τις προσευχές του στο Θ-ό, παρακαλώντας Τον να του δώσει δύναμη και θάρρος για να επιτύχει στη δύσκολη αποστολή που τον περίμενε.

 Όπως ο Ιακώβ, έτσι και η ψυχή βρίσκει καταφύγιο στο ιερό περιβάλλον της συναγωγής, προτού αντιμετωπίσει το «αφιλόξενο» περιβάλλον εργασίας, όπου προσεύχεται για επιτυχία στην αποστολή της ημέρας.

 Ο Βασιλιάς Δαυίδ γράφει (Ψαλμοί 102:1), «Μια προσευχή του φτωχού ανθρώπου όταν τυλίγει τον εαυτό του και απευθύνει τα λόγια του στο Θ-ό». Ο άγιος Μπαάλ Σσεμ Τοβ ερμήνευσε αυτό το στίχο ως εξής:

 Οι άνθρωποι προσεγγίζουν τις προσευχές με διαφορετικό τρόπο. Όλοι έχουμε πιεστικές ανάγκες και επιθυμίες με αποτέλεσμα να πλησιάζουμε το Θ-ό με έναν μακρύ κατάλογο απαιτήσεων. Εντούτοις ο φτωχός – ο αληθινά ταπεινός που νιώθει πως δεν έχει τίποτα – ζητά μόνο ένα: η προσευχή του αφορά την τιμή και την ευχαρίστηση «να απευθύνει τα λόγια του στο Δημιουργό του». Συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο προνόμιο από την ευκαιρία να αλαφρώσει τον εαυτό του τρεις φορές την ημέρα, ενώπιον του Βασιλιά των Βασιλέων.

 Οι περισσότερες προσευχές μας συνήθως, είναι ανθρωποκεντρικές. Ενώ η καταμέτρηση των αναγκών μας είναι ένα ζωτικό και βασικό τους μέρος, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την πιο αξιοσημείωτη πτυχή της προσευχής – πως είναι μία στιγμή υπέρβασης. Μία στιγμή όπου έχουμε την αμέριστη προσοχή του Άρχοντα του Σύμπαντος. Τι σοβαρό προνόμιο!