Η αιχμή

Από τα στενά μου όρια κάλεσα το Θεό, και Αυτός μου απάντησε με την απεραντοσύνη του Θεϊκού - Ψαλμοί 118:5

«Μεταξύ των περιορισμών» ονομάζεται η περιγραφή του προφήτη Ιερεμία της περιόδου μεταξύ της 17ης Ταμούζ, την ημέρα που παραβιάστηκαν τα τείχη της Ιερουσαλήμ, και της 9ης Αβ, όταν καταστράφηκε ο Ιερός Ναός και ξεκίνησε η εξορία του λαού του Ισραήλ. Μέχρι σήμερα, αυτές οι δύο μέρες είναι μέρες νηστείας, και ο «περιορισμός» των τριών εβδομάδων μεταξύ αυτών, είναι περίοδος πένθους και μετανοίας.

Ο στενός περιορισμός, όμως δεν αποτελεί εμπόδιο. Αντιθέτως, είναι ένας μηχανισμός αυξανόμενης παραγωγικότητας. Υδραυλικές εγκαταστάσεις, πύραυλοι και λάστιχα ποτίσματος χρησιμοποιούν αυτόν τον μηχανισμό για να πετύχουν περισσότερη δύναμη και ταχύτητα από το στοιχείο που του ασκούν πίεση. Το σοφάρ που ηχεί για να ωθήσει τους ανθρώπους να μετανοήσουν, είναι επίσης ένας τέτοιος μηχανισμός. Το στενό του στόμιο τρυπά το ρεύμα του αέρα που ξεπηδά από τα πνευμόνια όποιου το φυσά στην οξεία νότα που ξεπετάγεται από το πλατύ, άνω μέρος του.

Το ίδιο ισχύει και για τους «περιορισμούς από την 17η Ταμούζ έως την 9η Αβ», και για τα δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας και πνευματικού σκοταδισμού που πενθούμε την περίοδο αυτή. Είκοσι αιώνες καταπίεσης, έχουν διαμορφώσει την Εβραϊκή ψυχή, μέσα από τη χοάνη της εξορίας, αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες πεποιθήσεις της και προκαλώντας το υψηλότερο δυναμικό της. Από αυτά τα τρομερά δεινά δεν έχουμε πάψει ποτέ να αναζητούμε το Θεό, και αυτή η αναζήτηση είναι που θα μας οδηγήσει στη «Θεϊκή απεραντοσύνη» της ύστατης λύτρωσης και στον τέλειο κόσμο της εποχής του Μεσσία.

«Την ημέρα εκείνη» διαλαλεί ο προφήτης, «θα σαλπίσει το μεγάλο σοφάρ. Και θα έρθουν, εκείνοι οι χαμένοι, στη γη της Ασσυρίας και οι εγκαταλελλειμένοι στη γη της Αιγύπτου και θα υποκλιθούν μπροστά στο Θεό πάνω στο Ιερό βουνό, Ιερουσαλήμ». Την ημέρα αυτή, η αγαθοσύνη και η τελειότητα του δημιουργήματος του Θεού, θα ξεχυθούν από τη λήθη και θα ανθίσουν στην φυσική πραγματικότητα.


 Καλή λύπη