The_Holy_Temple_small.jpg

Μια άλλη άποψη για τον Ιερό Ναό

Στις τρεις εβδομάδες πριν από τις 9 Αβ, την επέτειο της καταστροφής τόσο του πρώτου όσο και του δεύτερου Ιερού Ναού στην Ιερουσαλήμ, συνηθίζεται να μελετάμε νόμους και έννοιες σχετικά με αυτό το σημαντικό οικοδόμημα.

Ο Ιερός Ναός συμβόλιζε την πεμπτουσία των ανθρώπων.

Το κυρίως σκήνωμα είχε δύο δωμάτια.

Το εσωτερικό δωμάτιο ήταν το Άγιο των Αγίων που φιλοξενούσε την Ιερή Κιβωτό.

Η Κιβωτός περιείχε τις Πλάκες με τις Δέκα Εντολές.

Από το δωμάτιο αυτό εκπορεύονταν η Θεϊκή Σοφία που ανταποκρινόταν στο ανθρώπινο μυαλό. (Σήμερα, στις συναγωγές σε ολόκληρο τον κόσμο, η κιβωτός – συμβολική της κιβωτού του Ιερού Ναού – περιέχει τους κυλίνδρους της Τορά).

Το εξωτερικό δωμάτιο συμβόλιζε το ανθρώπινο πρόσωπο.

Στο αριστερό μέρος του εξωτερικού δωματίου, βρισκόταν η Μενορά και στο δεξί το Σσουλχάν, το χρυσό Τραπέζι με τις δώδεκα Χαλότ (ψωμιά).

Η Μενορά και το Τραπέζι αντιστοιχούν στα δύο μάτια του ανθρώπου τα οποία χρησιμοποιούνται για δύο σκοπούς. Ο ένας είναι οι πνευματικές αναζητήσεις που συμβολίζονται από το φως της Μενορά. Ακριβώς όπως η καύσιμη ύλη της Μενορά είναι το αγνό λάδι, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να μοχθεί για την αγνότητα του χαρακτήρα και των πράξεών του.

Ο δεύτερος σκοπός των ματιών είναι η επιβίωση: να βλέπουν και να αποφεύγουν τις παγίδες, να αναζητούν τροφή για να ζήσουν. Αυτά συμβολίζουν οι Χαλότ.

Οι Χαλότ δεν παρασκευάζονταν καθημερινά. Ψήνονταν την Παραμονή του Σσαμπάτ και τοποθετούνταν στο χρυσό Τραπέζι για μία εβδομάδα, μέχρι την επόμενη που τις αντικαθιστούσαν.

Οι προηγούμενες Χαλότ – οι οποίες με θαυμαστό τρόπο παρέμεναν φρέσκες – μοιράζονταν στους ιερείς το Σσαμπάτ και παρά το γεγονός ότι κάθε ιερέας λάμβανε μόνο ένα μικρό μερίδιο, αυτό αρκούσε για να τον χορτάσει. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι δεν πρέπει να τρώμε μόνο για ευχαρίστηση, εντρυφώντας σε κοσμικές απολαύσεις. Τα κίνητρά μας πρέπει να είναι ανώτερα και υψηλότερα, τρέφοντάς μας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε να εξυπηρετούμε τους συνανθρώπους μας και να λατρεύουμε το Δημιουργό μας.

Στο κέντρο της αίθουσας βρισκόταν ο χρυσός Βωμός, πάνω στον οποίον προσφέρονταν το λιβάνι.

Αυτό αντιστοιχεί στη μύτη που βρίσκεται στο κέντρο του προσώπου. Το λιβάνι αποτελούνταν από βότανα και μπαχαρικά τα οποία είχαν μεγάλη μυστικιστική σπουδαιότητα. Αντιπροσώπευε την εξάπλωση της ειρήνης και της ευτυχίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Η προσφορά του λιβανιού ήταν μια εξιλέωση για τον κακοπροαίρετο σχολιασμό των άλλων και τη κοινοποίηση των μυστικών τους. Αυτό μας εμπνέει να αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν ευχάριστο τόπο διαμονής της Θείας Πρόνοιας και των δημιουργημάτων Της.

Η είσοδος του Σκηνώματος αντιστοιχεί στο στόμα και βρισκόταν στο κάτω μέρος του εξωτερικού δωματίου. Εκεί στέκονταν οι ιερείς όταν απήγγειλαν την ιερατική ευλογία, κάθε πρωί: «Είθε ο Θ-ός να σε ευλογεί και να σε φυλά. Είθε ο Θ-ός να κάνει την όψη Του να λάμπει επάνω σου και να είναι καλοκάγαθος απέναντί σου...». Όπως ο Θ-ός, έτσι και ένας άνθρωπος έχει τη δύναμη να δημιουργεί μέσα από τις λέξεις του. Το μάθημα της εισόδου του Σκηνώματος είναι να χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να δημιουργούμε και να στέλνουμε ευλογίες στους συνανθρώπους μας.

Έξω από το Σκήνωμα, στο κέντρο της αυλής, στέκονταν ο βωμός πάνω στον οποίο φέρνονταν και καίγονταν οι προσφορές.

Αυτό αντιστοιχεί στο στομάχι και στα εσωτερικά όργανα του ανθρώπου.

Ορισμένες θυσίες προσφέρονταν ως εξιλέωση για κάποια αμαρτία που είχε διαπραχθεί. Άλλες προσφέρονταν ως χαρούμενες ευχαριστίες.

Ο γενικός κανόνας έλεγε ότι, όσο πιο βαριά ήταν η αμαρτία, τόσο μικρότερο μέρος των προσφορών, μπορούσε να μοιραστεί και να φαγωθεί. Όσο πιο χαρούμενη ήταν η περίσταση, τόσο μεγαλύτερο μέρος τους μοιράζονταν και καταναλώνονταν. Αυτό μας δείχνει ότι όσα περισσότερα αξιώνουμε σε μιτσβότ, τόσα περισσότερα θα έχουμε για να απολαύσουμε και να μοιραστούμε.