Parshah in a Nutshell: ShlachΣσελάχ

Αριθμοί: 13:1 – 15:41

Ο Μωϋσής έστειλε δώδεκα κατασκόπους στη Γη της Χαναάν. Σαράντα μέρες αργότερα, αυτοί επέστρεψαν, φέρνοντας ένα τεράστιο τσαμπί σταφύλι, ένα ρόδι και ένα σύκο ως δείγματα μιας πλούσιας και γενναιόδωρης γης. Δέκα, όμως από τους κατασκόπους προειδοποίησαν ότι οι κάτοικοι αυτής της γης ήταν γίγαντες και πολεμιστές «πιο δυνατοί από εμάς». Μόνο ο Καλέβ και ο Γεοσσουά (Ιησούς του Ναυή) επέμεναν ότι η γη μπορούσε να κατακτηθεί, όπως είχε προστάξει ο Θ-ός.
Ο λαός έκλαψε στην ιδέα ότι μάλλον θα γυρνούσε στην Αίγυπτο. Ο Θ-ός διέταξε ότι η είσοδος του λαού του Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας θα καθυστερούσε σαράντα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων όλη αυτή η γενιά θα πέθαινε στην έρημο. Ωστόσο, μια ομάδα μετανιωμένων Εβραίων κατέλαβε το βουνό που υψωνόταν στα σύνορα της Γης, αλλά κατατροπώθηκε από τους Αμαληκίτες και τους Χαναανίτες.
Δόθηκαν οι νόμοι των μινχότ (προσφορές κρασιού, κρέατος και λαδιού) καθώς και η μιτσβά του καθαγιασμό μιας μερίδας από το ζυμάρι (χαλά) για το Θ-ό, κατά την παρασκευή του ψωμιού. Ο Θ-ός έδωσε οδηγίες να τοποθετηθούν κρόσια (τσιτσίτ) στις τέσσερις γωνίες των ενδυμάτων μας, για να θυμόμαστε να εκτελούμε τις μιτσβότ (Θεϊκές εντολές).