Και είπε ο Θ-ός, «Ας γίνει φως» και έγινε φως (1:3)
Το Μιντράσς συγκρίνει τη δημιουργία του σύμπαντος από το Θ-ό, με το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Όταν κάποιος επιθυμεί να χτίσει κάτι, σχηματίζει τον τελικό στόχο στο μυαλό του. Στη συνέχεια πιάνει δουλειά.
«Ας γίνει φως» ήταν η πρώτη φράση της Δημιουργίας, διότι το «φως» είναι ο αληθινός σκοπός της ύπαρξης: μέσα από την μελέτη της Τορά και την εκπλήρωση των Μιτσβότ, αποκαλύπτεται η λάμψη του Θ-ού.
Το «φως» είναι ο σκοπός της ύπαρξης ως συνόλου . Πέρα από αυτό, κάθε άτομο είναι μια μικρογραφία του κόσμου. Ως εκ τούτου, το «φως» είναι ο σκοπός του κάθε Εβραίου, δηλαδή η μεταφορά του περιβάλλοντος του από την κατάσταση του σκότους και της αρνητικότητας, στο φως και στο καλό.
(Ράμπι του Λούμπαβιτς)
Να χωριστούν τα πάνω από τα κάτω ύδατα (1:6)
Όλες τις ημέρες της δημιουργίας αναφέρεται η φράση «και ήταν καλό» μετά το τέλος του έργου του Θ-ού, εκτός από τη δεύτερη μέρα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι τη δεύτερη μέρα δημιουργήθηκε η διαίρεση.
(Μιντράσς Ραμπά)
Και ο Θ-ός ολοκλήρωσε την έβδομη μέρα το έργο που έκανε. Και αναπαύτηκε την έβδομη μέρα από όλα τα έργα Του, τα οποία έκανε (2:2)
Τι έλειπε τώρα από τον κόσμο; Ανάπαυση. Όταν ήρθε το Σσαμπάτ, ήρθε και η ανάπαυση.
(Αυτό εξηγεί τη φαινομενική αντίθεση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου μέρους του παραπάνω στίχου: Ο Θ-ός ολοκλήρωσε το έργο Του την έβδομη μέρα ή την προηγούμενη; Με λίγα λόγια, οι μέρες της δημιουργίας ήταν έξι; Η απάντηση είναι ότι και η «ανάπαυση» είναι δημιούργημα).
(Ρασσί)
Και ο Θ-ός πήρε τον άνθρωπο και τον έβαλε στον κήπο της Εδέμ να τον καλλιεργεί και να τον προσέχει (2:15)
«Να τον καλλιεργεί» αντιπροσωπεύει τις θετικές εντολές, «να τον προσέχει» αντιπροσωπεύει τις απαγορεύσεις.
(Ζοάρ)