Parshah in a Nutshell: Ki TavoΚι Ταβό

Δευτερονόμιο 26:1-29:8


Ο Μωϋσής πρόσταξε το λαό του Ισραήλ: Όταν θα μπείτε στη γη που ο Θ-ός σας δίνει σαν αιώνια κληρονομιά, και εγκατασταθείτε εκεί και την καλλιεργήσετε, τότε να φέρετε τους πρώτους, ώριμους καρπούς (μπικουρίμ) του κήπου σας, στον Ιερό Ναό, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο, την ευγνωμοσύνη σας σε όλα αυτά που ο Θ-ός έχει κάνει για εσάς.

Η Παρασσά μας περιλαμβάνει επίσης τους νόμους για τους φόρους που δίνονταν στους Λεβίτες και στους φτωχούς καθώς και λεπτομερείς οδηγίες για την αναγόρευση των ευλογιών και των κατάρων στο Όρος Γκριζίμ και στο Όρος Εϊβάλ – όπως αυτό αναφέρεται στην αρχή της Παρασσά του Ρεέ. Ο Μωϋσής υπενθύμισε στο λαό ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θ-ού και ότι αυτός σε ανταπόδοση, επέλεξε το Θ-ό.

Το τελευταίο μέρος της Κι Ταβό αποτελείται από την Τοχαχά («Επίπληξη»). Αφού απαρίθμησε τις ευλογίες με τις οποίες ο Θ-ός θα αντάμειβε το λαό εάν αυτός ακολουθούσε τους νόμους της Τορά, στη συνέχεια ο Μωϋσής κατονόμασε τα μακρόχρονα και σκληρά δεινά  - αρρώστεια, πείνα, φτώχια και εξορία – τα οποία θα τους έβρισκαν εάν εγκατέλειπαν τις εντολές του Θ-ού.
Ο Μωϋσής τελείωσε λέγοντας στο λαό ότι μόνο εκείνη την ημέρα, σαράντα χρόνια μετά τη γέννησή τους σαν λαός, είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν «καρδιά για να γνωρίζουν, μάτια για να βλέπουν και αυτιά για να ακούνε.»