Σσεμότ
Η περικοπή αυτής της εβδομάδας μας αφηγείται πως ο Μωϋσής πήγε στον Εβραϊκό λαό με την υπόσχεση για λύτρωση. Στην αρχή ο λαός άκουσε πρόθυμα τα λόγια του Μωϋσή. Πίστεψε την προφητεία του και ευχαρίστησε το Θ-ό γονατιστός.
Κάτι συνέβη όμως. Ο Φαραώ δεν άκουσε το Μωϋσή ενώ αύξησε το φόρτο εργασίας του Εβραϊκού λαού. Και πολύ σύντομα, η νέα τους πεποίθηση άρχισε να εξαφανίζεται. Δεν πίστευαν πια το Μωϋσή, αλλά πήγαιναν σε αυτόν για να παραπονεθούν.
Η Τορά μας εξηγεί γιατί: «Δεν πίστευαν το Μωϋσή λόγω της στενότητας πνεύματος και της σκληρής δουλειάς». Δεν είναι εύκολο να πιστέψει κανείς στη λύτρωση με το φόβο του μαστίγιου που τον απειλεί να δουλέψει σκληρότερα. Και τη νύχτα που η δουλειά επιτέλους σταματά, ίσως κάποιος δεν έχει τη δύναμη να ονειρευτεί τίποτα περισσότερο από μια ανάπαυλα στην κατασκευή τούβλων. Η ελευθερία είναι πέρα από κάθε φαντασία.
Αυτό είναι και το πρόβλημα της εξορίας. Μας καθιστά κοντόφθαλμους.
Βλέπουμε μόνο αυτό που υπάρχει ακριβώς μπροστά μας και χάνουμε την αληθινή μας ταυτότητα.
Όλοι μας έχουμε μια ψυχή που είναι «ένα αληθινό κομμάτι του Θ-ού». Και αυτό το κομμάτι δεν μπορεί να ενυπάρχει σε καμμιά εξορία. Από την προοπτική της Θείας δύναμης, η εξορία είναι – και όχι η λύτρωση – ακατανόητη.
Και οι Εβραίοι είδαν αυτό να διαδραματίζεται μπροστά τους. Η εξουσία του Φαραώ θρυμματίστηκε στα μάτια τους ως τεκμήριο της Θεϊκής δύναμης στη γη. Λίγες στιγμές πριν ήταν σκλάβοι. Αλλά μετά, θαύμα το θαύμα, αντιλήφθηκαν τόσο αυτοί όσο και ο υπόλοιπος κόσμος τη Θεϊκή παρουσία και τελικά, έφυγαν από την Αίγυπτο περήφανα, παίρνοντας μαζί τους τον πλούτο της γης.
Όλα αυτά δεν είναι αρχαία ιστορία. Αντιθέτως, το πιο σημαντικό στοιχείο της ιστορίας από την εξορία στην Αίγυπτο και την έξοδο από αυτήν είναι ότι μας αφορά ακόμα. Μιτσραγίμ, η Εβραϊκή λέξη για την Αϊγυπτο, σχετίζεται με την Εβραϊκή λέξη μεϊτσαρίμ που σημαίνει «σύνορα» ή «όρια». Σε προσωπικό επίπεδο η Αίγυπτος αναφέρεται στις επιρροές που μας περιορίζουν και μας εμποδίζουν να καταλάβουμε τον αληθινό μας εαυτό.
Πολλοί από εμάς είμαστε «σκλάβοι στην Αίγυπτο». Είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ώρες και μέρες και να εκτελούμε καθήκοντα που θολώνουν – αντί να εξυψώνουν – τη γνώση της εσώτερης πνευματικής μας φύσης.
Υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή μας από την υλική πραγματικότητα που αντικρύζουν τα μάτια μας. Σε αυτό ακριβώς αφορά και η φυγή από την Αίγυπτο. Σε κάθε γενιά – και με μια ορισμένη αίσθηση, καθημερινά – πρέπει να βιώνουμε μια «έξοδο από την Αίγυπτο». Πρέπει να αποτραβηχτούμε από τις περιοριστικές επιρροές και να δώσουμε έκφραση στην αληθινή Θεϊκή σπίθα που όλοι μας έχουμε.