Βαγικρά
Η περικοπή αυτής της εβδομάδας, η οποία ανοίγει το βιβλίο «Λεβιτικό», ασχολείται με την τελετουργία των θυσιών που προσφέρονταν στο Σκήνωμα και στους Ιερούς Ναούς. Αν και σήμερα δεν μπορούμε να προσφέρουμε αγαθά, η Τορά είναι διαχρονική και βρίσκει εφαρμογή την κάθε μέρα και εποχή. Στην πραγματικότητα, ο κάθε Εβραίος παρομοιάζεται με Σκήνωμα και όπως αυτό, έχει σκοπό να κάνει τον κόσμο πιο θεϊκό. Μπορούμε λοιπόν να πορευτούμε στο δικό μας δρόμο λατρείας του Θ-ού, με οδηγό τα διδάγματα εκείνων των προσφορών.
Η «ταμίδ» (παντοτινή) προσφορά αποτελούσε τη βάση των καθημερινών τελετουργιών, γιατί ήταν η πρώτη που δινόταν το πρωί και η τελευταία στο τέλος της ημέρας. Η προσφορά «ταμίδ» είχε σχετικά χαμηλό κόστος αφού περιελάμβανε ένα αρνί, λίγο λάδι, λίγο αλεύρι και αλάτι. Δεν προσφέρονταν από κάθε άτομο ξεχωριστά, αλλά όλοι οι Εβραίοι έδιναν ένα μικρό χρηματικό ποσό κάθε χρόνο για να αγοράσουν τα απαραίτητα αγαθά. Η προσφορά αυτή έφερνε την ευλογία του Θ-ού σε όλους τους Εβραίους, όπου και αν ζούσαν.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι ο Θ-ός δεν μας ζητά να δίνουμε όλα τα υλικά αγαθά που έχουμε στην κατοχή μας και να μην κρατάμε τίποτα για εμάς. Αυτό που απαιτεί, αντίθετα, είναι όταν προσφέρουμε κάτι να το κάνουμε με προθυμία και ειλικρίνεια. Η ποιότητα είναι πιο σημαντική από την ποσότητα και η λατρεία μας προς το Θ-ό πρέπει να συνοδεύεται από χαρά και ενθουσιασμό.
Άλλο ένα δίδαγμα που προκύπτει είναι ότι αν και η «ταμίδ» προσφερόταν μόνο δύο φορές την ημέρα, ονομαζόταν «παντoτινή» προσφορά γιατί η επιρροή της ήταν αισθητή όλη την υπόλοιπη μέρα.
Αυτό ισχύει και για τη δική μας ζωή. Το μεγαλύτερο μέρος των καθημερινών μας φροντίδων είναι αφιερωμένο στα τρέχοντα, εγκόσμια ζητήματα και συχνά είμαστε πολύ απασχολημένοι για να καθόμαστε όλη μέρα και να σκεφτόμαστε το Θ-ό. Συνεπώς, αμέσως μόλις ανοίξουμε τα μάτια μας το πρωί, μπορούμε να «φέρουμε» τη δική μας «παντοτινή» προσφορά, απαγγέλλοντας μια προσευχή για να εκφράσουμε την ολοκληρωτική αφοσίωση στο Θ-ό, όπως αυτή εκφραζόταν από την «ταμίδ»: «Μοντέ ανί λεφανέχα, Μέλεχ χάι βε΄καγιάμ, σσε΄εχεζάρτα μπι νισσματί μπ’ χεμλά ραμπά εμουνατέχα – Σε ευχαριστώ, Ζωντανέ και Αιώνιε Βασιλιά, που ευσπλαχνικά μου επέστρεψες την ψυχή. Μεγάλη είναι η εμπιστοσύνη Σου». Με τη δήλωση αυτή δεν ευχαριστούμε μόνο το Θ-ό που δημιούργησε την ψυχή μας, αλλά Τον αποκαλούμε Βασιλιά μας, την κυριαρχία Του Οποίου αποδεχόμαστε με προθυμία.
Η απαγγελία του «Μοντέ Ανί» που κρατά μόνο μια στιγμή, καθορίζει τον κατάλληλο τόνο για την υπόλοιπη μέρα. Έτσι μέχρι και σήμερα, φέρνουμε τη δική μας προσφορά «ταμίδ», παραμένοντας ικανοί να συνδεόμαστε με το Θ-ό, ακόμα και αν μας απορροφούν οι καθημερινές υποθέσεις. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουμε την ευλογία των προσπαθειών μας με επιτυχία.