Έμορ

«Μίλα στους Κοανίμ, τους γιους του Ααρών, και πες σε αυτούς ...» (Λεβιτικό 21:1)

Με αυτό το στίχο ξεκινά η παρούσα περικοπή της Τορά. Οι Σοφοί μας εξηγούν ότι η διπλή έκφραση «Μίλα» και «πες» μας διδάσκει λεαζίρ γκεντολίμ αλ ακατανίμ που κυριολεκτικά σημαίνει «να προειδοποιήσουμε τους ενήλικες σχετικά με τα τέκνα».

Εδώ έχουμε τη βιβλική πηγή της έννοιας της παιδείας: την ευθύνη μας – και το καθήκον – να μεταβιβάσουμε στις επόμενες γενιές, τη σοφία και την εκπαίδευση που λάβαμε από τους πατεράδες, τις μητέρες και τους δασκάλους μας.

Ο στίχος αυτός υπονοεί ότι οι γονείς πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη της εκπαίδευσης των παιδιών τους. Δεν μπορούν να περιμένουν παθητικά να αποκτήσουν παιδεία από μόνα τους. Εάν δεν καταβληθούν προσπάθειες – κυρίως από την πλευρά των γονιών και όχι μόνο από τους δασκάλους και το σχολείο – ο χαρακτήρας του παιδιού δεν πρόκειται να καλλιεργηθεί. Σε αυτό το πνεύμα, ο Ραβίνος Ρασσάμπ δίδαξε ότι όπως η Τορά απαιτεί από εμάς να φοράμε το τεφιλίν καθημερινά, με τον ίδιο τρόπο μας ζητά να αφιερώνουμε μισή ώρα κάθε μέρα σε σκέψεις για την εκπαίδευση των παιδιών μας.

Ο όρος «λεαζίρ» εμπεριέχει και μια επιπλέον σημασία. Η ρίζα της λέξης, «Ζοάρ», σημαίνει «λαμπρότητα» ή «μεγαλοπρέπεια». Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι όταν αγωνιζόμαστε για την εκπαίδευση των παιδιών μας, οι ψυχές μας «λάμπουν με μεγαλοπρέπεια». Γιατί το πιο αποτελεσματικό μέσο με το οποίο ο γονιός εκπαιδεύει το παιδί του, είναι το παράδειγμα. Όταν οι γονείς εκδηλώνουν συνεχώς και συστηματικά κάποια αρετή μέσα από τη συμπεριφορά τους, είναι σχεδόν απίθανο το παιδί τους να μην την υιοθετήσει. Οι πράξεις μας ηχούν πιο δυνατά από τα λόγια μας. Συνεπώς, εάν θέλουμε να εντυπωσιάσουμε τα παιδιά μας, τα προτερήματα και τα χαρακτηριστικά που επιθυμούμε να τους κληροδοτήσουμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα, να λάμπουν μέσα στην προσωπικότητά μας.

Υπάρχει επίσης ένας αμφίδρομο αποτέλεσμα. Καθώς προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά μας και να τα διδάξουμε, καλλιεργούμε και τον εαυτό μας. Τα θετικά χαρακτηριστικά τα οποία θεωρούμε σημαντικά – και για το λόγο αυτό θέλουμε να τα εμφυσήσουμε – ισχυροποιούνται και εδραιώνονται όταν τα μοιραζόμαστε με τους άλλους.