Γιατί δεν νιώθω έμπνευση πια;

Από τον Ααρόν Μος

Ερώτηση: 

Τον τελευταίο καιρό η πνευματική μου εγρήγορση βρίσκεται σε ύφεση. Άρχισα να ασχολούμαι με τα Εβραϊκά ζητήματα περίπου πριν ένα χρόνο, αλλά τώρα δεν διακατέχομαι από το ίδιο πάθος. Το Ροσς Ασσανά έρχεται – πέρυσι ήμουν πολύ ενθουσιασμένος αλλά φέτος δεν νιώθω καμία έλξη για το λατρευτικό. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να νιώσω ξανά την έμπνευση;

Απάντηση: 

Θυμάστε πώς ξεκινήσατε να μαθαίνετε ποδήλατο; Το πρώτο σας είχε σίγουρα βοηθητικές ρόδες για να μην αναποδογυρίζετε, για να νιώθετε πως καβαλάτε ποδήλατο και για να αποκτήσετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Πράγματι, ήταν τόσο ωραία! Πηγαίνατε γρήγορα και δεν πέφτατε ποτέ.

Τότε, αμέσως μόλις αρχίσατε να νιώθετε άνετα, οι γονείς σας έβγαλαν τις βοηθητικές ρόδες και σας ζήτησαν να ανεβείτε στο ποδήλατο. Μόλις όμως το καβαλήσατε, κάνατε για μισό δευτερόλεπτο και μετά χάσατε την ισορροπία σας και πέσατε. «Πώς μπορώ να κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες;» σκεφτήκατε. Οι γονείς σας ωστόσο, επέμεναν να ξαναπροσπαθήσετε. Δοκιμάσατε λοιπόν πάλι και ξαναπέσατε.

Η απογοήτευσή σας ήταν τόσο μεγάλη που ήσασταν έτοιμος να τα παρατήσετε. Ίσως και να αναρωτηθήκατε γιατί οι γονείς σας να βγάλουν τις βοηθητικές ρόδες. Αν όμως δεν το είχαν κάνει, δεν θα καταφέρνατε ποτέ να μάθετε μόνος σας ποδήλατο. Είναι πιο δύσκολο χωρίς αυτές, αλλά μόνο τότε μαθαίνουμε πραγματικά, χρησιμοποιώντας τις δικές μας ικανότητες χωρίς να έχουμε ανάγκη την εξωτερική βοήθεια. Μπορεί να πέσουμε μερικές φορές, αλλά όσο ανεβαίνουμε και ξανακάνουμε πετάλι, τελικά αποκτούμε την ισορροπία μας και οδηγούμε απαλά το ποδήλατο, κατά μήκος του δρόμου.

Όταν κάποιος έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον Ιουδαϊσμό, νιώθει συγκίνηση και ενθουσιασμό όσο για τίποτε άλλο στον κόσμο. Αυτή η αρχική έμπνευση είναι το χέρι του Θ-ού που βοηθά: οι ρόδες που μας στηρίζουν για να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Όσο όμως αρχίζουμε να μπαίνουμε στο νόημα, να προχωρούμε στο πνευματικό μονοπάτι και ετοιμαζόμαστε να πάμε βαθύτερα, οι βοηθητικές ρόδες φεύγουν και πρέπει να συνεχίσουμε μόνοι μας. Τότε η έμπνευση εξαφανίζεται, το κίνητρο εξασθενεί και νιώθουμε μετέωροι. 

Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία. Όταν η έκσταση σβήνει, έρχεται η ύφεση στην πνευματική ζωή. Νομίζουμε πως τέλειωσε το πανηγύρι, ότι αυτά δεν είναι για μας και αποχωρούμε. Σε αυτή την περίπτωση, χάνουμε την ευκαιρία να περάσουμε στο επόμενο επίπεδο: να συνδεθούμε με την ψυχή μας μέσα από τη δική μας προσπάθεια. Ακριβώς τη στιγμή που νιώθουμε την έμπνευση να ξεθυμαίνει, αρχίζει η αληθινή δουλειά της ψυχής. Αντί να περιμένουμε τη θεϊκά δημιουργημένη έμπνευση για να μας στηρίξει, πρέπει να ψάξουμε μέσα μας και να αρχίσουμε να καβαλικεύουμε αυτήν που δημιουργούμε μόνοι μας. Πρέπει να κατακτήσουμε το πνευματικό μονοπάτι αλλά οφείλουμε να εργαστούμε σκληρά για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο. 

Θα πέσουμε πάλι, αλλά κάθε πτώση μας δίνει μια ευκαιρία να περάσουμε στο επόμενο επίπεδο. Συνεχίζουμε να κάνουμε πετάλι, έχοντας την έμπνευση ή όχι και τότε προχωρούμε όλο και πιο μακριά στο ταξίδι της ψυχής.

Νιώθετε πως στερείστε έμπνευσης; Κρίμα, αλλά δεν έχετε πια βοηθητικές ρόδες γιατί δεν τις χρειάζεστε. Εμπρός, σηκωθείτε και ξεκινήστε!

Ο Ραβίνος  Άαρον Μος διδάσκει Καμπάλα, Ταλμούδ και Ιουδαϊσμός στο Σύδνεϋ, Αυστραλία