Η δύναμη της αποδοχής

Την ημέρα που κλείσαμε την ημερομηνία του γάμου μας, επισκεφτήκαμε τη γιαγιά της γυναίκας μου, που τότε ήταν 83 χρονών. Χαμογελαστή και με μια λάμψη στα μάτια, μας είπε: «Σας εύχομαι ο ενθουσιασμός και η αγάπη που νιώθει ο ένας για τον άλλο σήμερα, να σας ακολουθεί σε όλη σας τη ζωή». Τότε, δεν εκτιμήσαμε αρκετά τη σοφία αυτής της φράσης. Όσο όμως τα χρόνια περνούσαν και βαδίζαμε μαζί στο μονοπάτι της ζωής, άρχισε να αποκτά διαφορετικό νόημα.

Η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια, ώστε όταν βρισκόμαστε στην αρχή μιας σχέσης – είτε επαγγελματικής, είτε φιλικής, είτε αισθηματικής που οδεύει προς το γάμο – εστιάζουμε στα προτερήματα του μελλοντικού παρτενέρ. Αναπτύσσεται συναισθηματική χημεία και η έλξη είναι ακατανίκητη. Οτιδήποτε λέει και κάνει ο άλλος άνθρωπος, μας φαίνεται φανταστικό. Εάν μας διακόπτει, είναι γιατί ενδιαφέρεται για μας και θέλει να μας πει τόσα για τον εαυτό του. Εάν στο χώρο του επικρατεί ακαταστασία, είναι γιατί βάζει όλη του την ενέργεια στη σχέση μας. Και αν αργεί, είναι γιατί σταμάτησε στο δρόμο για να μας πάρει ένα δωράκι.

Όσο περνά ο καιρός, τα ελαττώματα του συντρόφου μας (που ήταν πάντα εκεί) αρχίζουν να μας ενοχλούν. Όταν μας διακόπτει γίνεται αγενής. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε την ακαταστασία του και δεν αντέχουμε πλέον την αργοπορία του. Τον βρίσκουμε λιγότερο ελκυστικό από όταν τον πρωτοσυναντήσαμε κι αναρωτιόμαστε πού πήγε το πάθος και ο ενθουσιασμός.

Ο μέσος άνθρωπος μαθαίνει για τον έρωτα και τις σχέσεις μέσα από τις ταινίες και τα τραγούδια. Η εικόνα της τέλειας σχέσης και του άψογου συντρόφου είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο που ορισμένοι από εμάς περιμένουμε να γίνει πραγματικότητα, χωρίς καμία προσπάθεια.

Ένας από τους λόγους που η νύφη καλύπτει το πρόσωπό της κατά της διάρκεια της γαμήλιας τελετής, σύμφωνα με το αρχαίο Εβραϊκό έθιμο, είναι ο συμβολισμός της απόλυτης αφοσίωσης του ενός στον άλλον μαζί με την αποδοχή και των στοιχείων αυτών που κρύβονται στο χαρακτήρα του συζύγου μας, τα οποία αποκαλύπτονται αργότερα.

Υπάρχει μόνο ένα μυστικό για μακροχρόνια, επιτυχημένη και ευτυχισμένη σχέση και αυτό είναι η δύναμη της αποδοχής. Η αποδοχή δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με τη συμπεριφορά και τα ελαττώματα του συντρόφου μας. Απλά σημαίνει ότι τον αποδεχόμαστε όπως είναι, χωρίς να προσπαθούμε μια ολόκληρη ζωή να τον αλλάξουμε, ακριβώς όπως δεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι, με όλα του τα ελαττώματα. Εφόσον αποδεχτούμε το σύντροφό μας γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα θέλαμε εμείς να είναι, η ενέργεια που χρησιμοποιούσαμε μέχρι τώρα για να τον κριτικάρουμε, επενδύεται στο χτίσιμο και την αναθέρμανση της σχέσης μας. 

Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση γονιού και παιδιού. Μερικοί γονείς δεν μπορούν να δεχτούν τα παιδιά τους όπως είναι. Όταν συζητούν μαζί τους, τους διαβιβάζουν , κρυφά ή φανερά, το μήνυμα: «Γιατί δεν είσαι έτσι… (όπως νομίζουμε εμείς ότι είναι τα καλά παιδιά)». Αυτό δημιουργεί απόσταση μεταξύ τους. Όταν αποδεχόμαστε ειλικρινά τα παιδιά μας όπως ακριβώς είναι, τότε βιώνουνε ένα άλλο είδος σχέσης μαζί τους που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί.

Προσπαθήστε – το κόλπο πιάνει!