Το Σσαμπάτ που μας πέρασε ήταν πολυυυύ μεγάλο. Τα τηλεφωνήματα και τα emails δεν σταμάτησαν καθόλου ενώ δεν προλαβαίναμε να μετράμε καλεσμένους.... Την Πέμπτη είχαμε ήδη κανονίσει για 60 άτομα.... Δεν υπήρχε όμως τρόπος να χωρέσουν όλοι στο σπίτι μας(εκτός και αν κάθονταν ο ένας επάνω στον άλλον J). Αποφασίσαμε λοιπόν να φιλοξενήσουμε το γεύμα αυτού του Σσαμπάτ στο Νοβοτέλ, ένα μεγάλο ξενοδοχείο όπου έχουμε ήδη πραγματοποιήσει πολλές γιορτές, Πουρίμ, Πέσαχ, Ροσς Ασσανά.... (με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Ατίας, διευθυντή του ξενοδοχείου, για την πολύτιμη βοήθειά του όπως και όλο το προσωπικό του ξενοδοχείου που είναι πάντα πρόθυμο να μας εξυπηρετήσει και είναι χαρά να συνεργάζεται κανείς μαζί τους).
Πω, πω οργάνωση: μαγειρέψαμε στο σπίτι για 70 άτομα (ο αριθμός ανέβηκε την Παρασκευή) και στη συνέχεια πακετάραμε τα φαγητά και τα μεταφέραμε στο ξενοδοχείο, σκεπτόμενοι εν τω μεταξύ, όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες... πού θα πλέναμε τα χέρια μας; Τα φέραμε όλα; Τα φυλλάδια με τα τραγούδια, τα ανοιχτήρια για τα κρασιά, όλες τις σαλάτες, τα ψάρια, το πρώτο και το κυρίως πιάτο, τα κέικς... Μεταφέραμε επίσης κούτες και κούτες με νερά και αναψυκτικά, μαχαιροπήρουνα και πιατικά. Εκτός των άλλων έπρεπε να κάνουμε το φούρνο κασσέρ για να ξαναζεστάνουμε το φαγητό πριν το Σσαμπάτ...
Τα γεύματα πάντως ήταν φανταστικά: 70 άνθρωποι από τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αγγλία, την Αμερική ακόμα και τη Βενεζουέλα, συγκεντρώθηκαν για να θρέψουν το σώμα και την ψυχή τους με τις νοστιμιές και το πνεύμα του Σσαμπάτ... Είχαμε ένα γκρουπ από Γάλλους νέους που έκαναν τις διακοπές τους στην Ελλάδα, δάσκαλους από τη Βρετανία, τη διευθύντρια ενός σχολείου από το Ισραήλ που προσκάλεσε τουςΒρεττανούς δασκάλους να κάνουν Αλιγιά και να διδάξουν στο Ισραήλ (είπε πως έχουν έλλειψη από άντρες δασκάλους), διάφορα άλλα ζευγάρια και οικογένειες, όλοι μαζί σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα. Συστήθηκαν όλοι με τη σειρά, με πολλά γέλια...
Υπήρχε πολύ δουλειά πριν και κατά τη διάρκεια του Σσαμπάτ, φυσικά, (μην ξεχνάμε και το καθάρισμα μετά), αλλά ως εκ θαύματος, όπως ένας άγγελος από τον Ουρανό, ήρθε η Λεία Τάουγκερ για να μας σώσει. Έμεινε μαζί μας όλη την εβδομάδα και δεν σταμάτησε καθόλου για να ξεκουραστεί μέχρι να τελειώσουν όλες οι δουλειές, να πλυθούν τα πιάτα, να μπουν στη θέση τους, να έχουν φροντίδα τα παιδιά και άλλα πολλά. Λεία, η λέξη «ευχαριστώ» είναι πολύ λίγη για όσα έκανες, αλλά οι καρδιές μας είναι γεμάτες ευγνωμοσύνη για τη βοήθειά που μας πρόσφερες, πάντα με χαμόγελο!
Ελπίζω να μη σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς και η ζωή να μη σταματήσει ποτέ να σου χαμογελά!!!
Όσο για μας, μάλλον ήρθε η ώρα να ψάξουμε για μεγαλύτερο χώρο!!!