Τη Δευτέρα πήγα την κόρη μου Χάνα στο νοσοκομείο για να δουν οι γιατροί αν το χέρι της είχε δέσει σωστά: τον προηγούμενο μήνα έπεσε στο πεζοδρόμιο ένα πρωί που έτρεχε να προλάβει το σχολικό και έπρεπε να το βάλει στο γύψο για 3 εβδομάδες.
Ποτέ δεν «περνάς καλά» σε νοσοκομείο (εκτός αν είναι μαιευτήριο και είσαι επισκέπτης), αλλά αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο στα Ελληνικά (δημόσια) νοσοκομεία. Πρώτα έπρεπε να πάρω ένα νούμερο για να πληρώσω την εξέταση. Είχα όμως ένα προβληματάκι: η υπάλληλος που ήταν υπεύθυνη για τις επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία, δεν φαινόταν πουθενά… Όλοι οι γονείς (μιλάμε για το νοσοκομείο «Παίδων»), αναρωτιόμασταν τι είχε συμβεί. Η απάντηση ήταν απλή: η κυρία εμφανίστηκε μετά από 20 λεπτά με ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ στο ένα χέρι και ένα σάντουιτς στο άλλο…
Αφού πληρώσαμε, πήγαμε στο ορθοπεδικό τμήμα, ανήσυχοι πως είχαμε αργήσει στο ραντεβού. Δεν υπήρχε όμως κανένας λόγος ανησυχίας: ο γιατρός δεν είχε φτάσει ακόμα. Ήρθε με την ησυχία του, μετά από 25 λεπτά… Ευτυχώς, η εξέταση για το χέρι της Χάνα κράτησε μόνο 5 λεπτά και το χέρι της ήταν πολύ καλά. (Αλήθεια τι ενδιαφέρον θα έβρισκα σε ένα ελληνικό νοσοκομεία αν χρειαζόμουν για όλα μόνο 10 λεπτά; Πολύ βαρετό, ενώ τώρα το σασπένς ήταν μεγάλο).
Μου είπαν πως η κατάσταση είναι διαφορετική στα ιδιωτικά (και πανάκριβα) νοσοκομεία… Ελπίζω να μην χρειαστεί να το εξακριβώσω!!!
Η Χάνα ήταν πολύ χαρούμενη που το χέρι της ήταν μια χαρά. Εντάξει, την ενοχλούσε πολύ ο γύψος, γιατί δεν μπορούσε να συμμετέχει σε πολλές δραστηριότητες και κυρίως στη γυμναστική που της αρέσει πολύ. Παραπονιόταν για το γύψο και με ρωτούσε: «Τι καλό μπορεί να έχει ένα σπασμένο χέρι;»!!! Πάντα της λέω να βλέπει το καλό στα πράγματα και να μαθαίνει ακόμα και από τα λάθη, έτσι της απάντησα: «Ας το σκεφτούμε λίγο: τι λες;». Μετά από λίγα λεπτά σκέψης είπε: «Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν βγάλω το γύψο είναι να εκτιμήσω τη χρήση του χεριού μου! Επίσης τώρα μαθαίνω να κάνω τα πάντα με το ένα χέρι και θα είμαι έτοιμη όταν θα έχω παιδιά και θα πρέπει να κρατώ το μωρό με το άλλο χέρι!!!». Οι απαντήσεις της ήταν καλύτερες από όλα όσα θα μπορούσα νε σκεφτώ. Με είχε εντυπωσιάσει η φαντασία της κόρης μου και έμαθα κάτι από αυτήν… Σε όλα μα όλα μπορεί να βρει κανείς κάτι θετικό, αρκεί να ψάξει πολύ και σε βάθος….
-----
Τελικά ένα σπασμένο χέρι να μην είναι τόσο μεγάλο εμπόδιο για μένα.