Αυτές οι στιγμές είναι επιλεγμένες από το Θ-ό, καλέσματα αγιότητας που θα τα επικαλεστείτε την καθορισμένη ώρα (23:2)

`Ενας βασιλιάς ταξίδευε στην έρημο, όταν ο γιος του, ο πρίγκιπας, δίψασε. Αντί τότε να στείλει έναν έφιππο να φέρει νερό από την κοντινότερη πόλη, ο βασιλιάς πρόσταξε να ανοιχτεί ένα πηγάδι στο σημείο που βρίσκονταν και να το σημαδέψουν.

«Την παρούσα στιγμή» εξήγησε ο βασιλιάς στο γιο του, «έχουμε τα μέσα να αποκτήσουμε νερό πολύ πιο εύκολα και γρήγορα. Αλλά ίσως μια μέρα, πολλά χρόνια μετά, να χρειαστεί να ξαναταξιδέψεις και να περάσεις από αυτό το δρόμο. ‘Ισως τότε να είσαι μόνος χωρίς τη δύναμη και τα προνόμια που απολαμβάνεις τώρα. Τότε, το πηγάδι που θα σκάψουμε σήμερα, θα είναι εδώ για να σβήσει τη δίψα σου. Ακόμα και αν το έχει σκεπάσει η άμμος του χρόνου, εσύ θα μπορέσεις να το ξανανοίξεις, εάν θυμηθείς το μέρος και βρεις το σημάδι που θα βάλουμε».

Αυτό έκανε ο Θ-ός για εμάς όταν καθιέρωσε τις γιορτές στα συγκεκριμένα χρονικά σημεία προσφέροντάς μας αρχικά το δώρο της ελευθερίας του Πέσαχ, τη χαρά του Σουκότ, κοκ.

(Μαρέ Γιεχεζκέλ)

… καλέσματα αγιότητας που θα τα επικαλεστείτε την καθορισμένη ώρα (23:2)

Οι γιορτές είναι «καλέσματα αγιότητας» (μικρα’έι κοντέσς) με την έννοια ότι κάθε ένα από αυτά, είναι ένα ορόσημο στο χρόνο στο οποίο έχουμε τη δυνατότητα να ενεργοποιήσουμε την αγιότητα ή το πνευματικό χαρακτηριστικό που υπάρχει στη συγκεκριμένη γιορτή.

Το πρώτο Πέσαχ, για παράδειγμα, ο Θ-ός μας  χάρισε  την ελευθερία. Το πρώτο Σσαβουότ μας έδωσε την Τορά. Στο Ρωσς Ασσανά, ο Θ-ός έγινε ο βασιλιάς του σύμπαντος και στην ανθρωπότητα ενσταλάχτηκε η γνώση του Δημιουργού της. Το Γιομ Κιπούρ λάβαμε το δώρο της τεσσουβά, κοκ. Αλλά η ελευθερία, η σοφία, η γνώση, η χαρά, η γαλήνη και τα υπόλοιπα Θ-ία δώρα που πήραμε σε όλη την ιστορική μας διαδρομή, είναι οι αιώνιες ανάγκες της ψυχής. Είναι τα πνευματικά θρεπτικά συστατικά που τη συντηρούν στο ταξίδι της στη ζωή. Ο Θ-ός τοποθέτησε αυτές τις αρετές στην ουσία του χρόνου και καθιέρωσε τα «χρονικά σημεία» όπου έχουμε πρόσβαση σε αυτές. Κάθε χρόνο, όταν φτάνουμε σε ένα από αυτά τα χρονικά ορόσημα όπου έχει τοποθετηθεί μια ιδιαίτερη πνευματική αρετή, λαμβάνουμε το δώρο της πρόσβασης σε αυτήν, για ακόμα μία φορά.

Οι μιτσβότ της κάθε γιορτής είναι τα εργαλεία που μας βοηθούν να «ενεργοποιήσουμε» την αγιότητα της ημέρας: Η κατανάλωση ματσά το Πέσαχ, αποκαλύπτει το δώρο της ελευθερίας, ο ήχος του Σσοφάρ το Ρωσς Ασσανά φέρνει στο φως το χαρακτηριστικό του Θ-ίου δέους και το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες γιορτές, δηλαδή όλες τις «επιλεγμένες στιγμής από το Θ-ό».

(Δάσκαλοι του Χασιδισμού)