Ρεέ
Δευτερονόμιο - 11:26 – 16:17
«Όπως είδατε» είπε ο Μωϋσής στο λαό του Ισραήλ, σας έδωσα σήμερα μια ευλογία και μια κατάρα» - η ευλογία θα έρθει εάν εκπληρώσετε τις εντολές του Θ-ού, και η κατάρα εάν τις εγκαταλείψετε. Αυτές έπρεπε να ανακοινωθούν στο Όρος Γκριζίμ και στο Όρος Εϊβάλ όταν ο λαός θα έμπαινε στην Ιερή Γη.
`Ενας Ναός θα πρέπει να ιδρυθεί στον «τόπο που ο Θ-ός θα επιλέξει για κατοικία του ονόματός Του» όπου ο λαός θα φέρνει τις θυσίες του σε Αυτόν: απαγορεύεται να δίνει κανείς τις προσφορές του στο Θ-ό, σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Επιτρέπεται το σφάξιμο των ζώων οπουδήποτε αλλού, όχι όμως για θυσία αλλά για να φάει κανείς το κρέας τους: το αίμα ωστόσο (το οποίο στο Ναό ρίχνεται στο Βωμό) δεν πρέπει να τρώγεται.
Κάποιος ψευδοπροφήτης ή κάποιος που παρέσυρε τους υπόλοιπους στη λατρεία των ειδώλων, έπρεπε να καταδικάζεται εις θάνατον. Πόλεις ειδολολατρών έπρεπε να καταστρέφονται. Ο Μωϋσής επανέλαβε τα αναγνωριστικά σημάδια για τα ζώα και τα ψάρια κασσέρ καθώς και τη λίστα με τα πουλιά που δεν είναι κασσέρ (τα οποία δόθηκαν πρώτα στο Λεβιτικό, κεφάλαιο 11).
Το ένα δέκατο όλων των προϊόντων έπρεπε να τρώγεται στην Ιερουσαλήμ ή αν δεν ήταν δυνατόν, να ανταλλάσσονταν με χρήματα με τα οποία θα αγοράζονταν τρόφιμα που θα τρώγονταν εκεί. Σε καθοορισμένα έτη του κύκλου της σσεμιτά (σαβατικόν έτος), ο φόρος αυτός έπρεπε να δίνεται στους φτωχούς. Τα πρωτότοκα μοσχάρια και πρόβατα, δίνονταν προσφορά στο Ναό και το κρέας τους τρώγονταν από τους Κοανίμ (ιερείς).
Η μιτσβά της ελεημοσύνης υποχρεώνει έναν Εβραίο να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη , είτε με δωρεά είτε με δάνειο. Κατά το έτος της Σσεμιτά (κάθε εφτά χρόνια), όλα τα δάνεια παραγράφονται και όλοι οι υπηρέτες αφήνονται ελεύθεροι.
Η Παρασσά αυτή κλείνει με τους νόμους των τριών εορτών του προσκυνήματος – Πέσαχ, Σσαβουότ και Σουκότ – όπου όλοι οφείλουν να παρουσιαστούν ενώπιον του Θ-ού στον Ιερό Ναό για να «δουν και να τους δουν».