Και έζησε η Σάρα χρόνους εκατό, είκοσι και εφτά (23:1)
Σε ηλικία 20 ετών ήταν όμορφη σαν εφτάχρονη και σε ηλικία 100 ετών ήταν ευσεβής σαν εικοσάχρονη. (Μια άλλη εκδοχή είναι: στα εκατό ήταν όμορφη σαν εικοσάχρονη και στα είκοσι ήταν ευσεβής σαν εφτάχρονη).
(Ρασσί: Μιντράσς Ραμπά)
Είμαι ένας ξένος και επισκέπτης ανάμεσά σας (23:4)
Οι Εβραίοι είναι επισκέπτες στον κόσμο αυτό, γιατί η Τορά μας προστάζει να μην δραπετεύσουμε από την υλική πραγματικότητα, αλλά να κατοικούμε σε αυτήν και να την ανυψώνουμε. Στην ουσία, όλες οι μιτσβότ (οι θεϊκές εντολές) της Τορά είναι φυσικές πράξεις που αφορούν φυσικά αντικείμενα (ανάγνωση από ένα κύλινδρο της Τορά, δέσιμο του Τεφιλίν, κατανάλωση ματσά, άναμμα κεριών και άλλα πολλά). Όλα τα παραπάνω συμβαδίζουν με την αποστολή των Εβραίων που είναι η «κατοίκηση του Θ-ού στον υλικό κόσμο», μέσα από τον καθαγιασμό των καθημερινών υλικών αγαθών.
Ταυτόχρονα, οι Εβραίοι νιώθουν «ξένοι» στον υλικό κόσμο. Η πραγματική τους κατοικία είναι σε ένα υψηλότερο και ανώτερο τόπο, τον κόσμο τους πνεύματος, τον κόσμο της αγιότητας και της Θείας Χάρης από τον οποίο η ψυχή τους έχει εξοριστεί και λαχταρά να επιστρέψει. Πράγματι, επειδή οι Εβραίοι νιώθουν ξένοι σε αυτόν τον κόσμο, μπορούν να αντιστέκονται στην ολοκληρωτική αλλοτρίωση και απορρόφησή τους από αυτόν, διατηρώντας το πνευματικό όραμα και την ακεραιότητα που απαιτούνται για την ανύψωσή και τον καθαγιασμό του, σαν τόπο κατοικίας τους Θ-ού.
(Ράμπι του Λούμπαβιτς)
Υπάρχει μια ιστορία για έναν επισκέπτη που σταμάτησε στο σπίτι του μεγάλου Χασσιδιστή δασκάλου Ράμπι ΝτοβΜπερ του Μεζερίτς και έμεινε έκπληκτος από τη φτώχεια που βρήκε εκεί. Στο σπίτι του Ραβίνου ΝτοβΜπερ δεν υπήρχε κανένα έπιπλο εκτός από μερικές σκληρές σανίδες και τσιμεντόλιθους που λειτουργούσαν σαν πάγκοι για τους μαθητές του κατά τη διάρκεια της μέρας και σαν κρεβάτια για την οικογένειά του τα βράδια. «Πώς μπορείς να ζεις έτσι;» ρώτησε ο επισκέπτης. «Εγώ δεν είμαι καθόλου πλούσιος αλλά στο σπίτι μου, υπάρχουν τουλάχιστον, δόξα τω Θεώ, τα βασικά, μερικές καρέκλες, ένα τραπέζι, κρεβάτια…»
«Αλήθεια;» είπε τότε ο Ραβίνος ΝτοβΜπερ. «Δεν βλέπω όμως να έχεις κανένα μαζί σου. Μα πώς τα καταφέρνεις χωρίς αυτά;».
«Τι εννοείς; Νομίζεις ότι όπου πάω κουβαλάω και τα έπιπλά μου μαζί; Όταν ταξιδεύω, βολεύομαι με ό,τι υπάρχει. Αλλά στο σπίτι μου και στο σπίτι του καθενός, είναι άλλη υπόθεση».
«Μα ναι, βέβαια» είπε ο Ραβίνος ΝτοβΜπερ. «Στο σπίτι μας είναι άλλη υπόθεση».
(Λικουτέι Ντιμπουρίμ)
Ο Αβραάμ ήταν γέρος και έφτασε στις μέρες του (24:1)
Όταν ο Αβραάμ γέρασε δεν είχε απλά περάσει τις μέρες της ζωής του: τις είχε κατακτήσει. Η κάθε του μέρα ήταν γεμάτη, έτσι τις εξουσίαζε ολοκληρωτικά.
(Ζοάρ)