Ο Ισραέλ αγαπούσε τον Ιωσήφ περισσότερο από όλα τα παιδιά του…Και τα αδέρφια του τον φθονούσαν (37:3, 11)
«Η αγάπη είναι δυνατή σαν το θάνατο» (Άσμα Ασμάτων 8:6) – με αυτή την αγάπη αγαπούσε ο Ιακώβ τον Ιωσήφ. «Ο φθόνος είναι τόσο σκληρός όσο ο τάφος» (στο ίδιο κείμενο) – αυτός ήταν ο φθόνος των αδερφών του προς τον Ιωσήφ. Τι μπορεί να πετύχει η αγάπη σε αντίθεση με το μίσος;
(Μιντράσς Τανχουμά)
Είπε ο Ρεσς Λάκισς στο όνομα του Ραβίνου Ελεαζάρ Μπεν Αζαριά: Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξεχωρίζει τα παιδιά του, γιατί για ένα πολύχρωμο χιτώνα που έφτιαξε για τον Ιωσήφ ο πατέρας του Ιακώβ,
«Αυτοί τον μίσησαν…».
(Μιντράσς Ραμπά)
Και δεν μπορούσαν να μιλήσουν ειρηνικά σε αυτόν (37:4)
Από τον παραπάνω στίχο που τους δυσφημεί, εμείς μπορούμε να συμπεράνουμε κάτι προς έπαινό τους: δε έλεγαν κάτι με το στόμα, έχοντας κάτι διαφορετικό στην καρδιά τους.
(Ρασσί)
Και τον πήραν και τον έριξαν σε ένα λάκκο: και ο λάκκος ήταν άδειος. Δεν υπήρχε νερό μέσα σε αυτόν (37:24)
Από το νόημα της φράσης «και ο λάκκος ήταν άδειος» δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν υπήρχε μέσα νερό; Τότε γιατί λέει «δεν υπήρχε νερό μέσα σε αυτόν»; Δεν υπήρχε νερό, αλλά υπήρχαν φίδια και σκορπιοί.
(Ταλμούδ, Σσαμπάτ 22α)
Το μυαλό και η καρδιά των ανθρώπων δεν είναι ποτέ άδεια. Εάν δεν είναι γεμάτα με ζωογόνο «νερό», τότε μέσα υπάρχουν «φίδια και σκορπιοί».
(Δάσκαλοι του Χασσιδισμού)