Θα πάμε με τους νέους και τους γέρους μας, με τους γιους και τις κόρες μας (10:9)

Ο Φαραώ ήταν πρόθυμος να αφήσει τους άντρες του λαού να φύγουν, αλλά να κρατήσει τα παιδιά πίσω. Γιατί όσο οι νεότερες γενιές θα έμεναν στην Αίγυπτο, δεν θα υπήρχε μέλλον για το λαό του Ισραήλ.
Οι «Φαραώ» της εποχής μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Εάν οι παλιότεροι θέλουν να ακολουθήσουν την Εβραϊκή παράδοση, αυτό είναι με χαρά αποδεκτό: η νεολαία όμως θα πρέπει να ανατρέφεται στο «πνεύμα των καιρών».

(Μααγιανά Σσελ Τορά)

Ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο, ούτε σηκώνονταν κανείς από τη θέση του για τρεις μέρες (10:23)

Για εφτά μέρες επικρατούσε σκοτάδι. Τις τρεις πρώτες «Ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο». Τις τρεις τελευταίες, αυτός που κάθονταν δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος και αυτός που στέκονταν δεν μπορούσε να καθίσει. Και αυτός που κείτονταν χάμω δεν μπορούσε καν να σηκωθεί.
(Μιντράσς Ραμπά)

Δεν υπάρχει χειρότερο σκοτάδι από αυτό που «Ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο» - δηλαδή όταν κάποιος ξεχνά τις ανάγκες των συνανθρώπων του. Όταν συμβαίνει αυτό, παρεμποδίζεται και η προσωπική εξέλιξη όπως – «ούτε σηκώνονταν κανείς από τη θέση του».

(Χιντουσσέι ΑΡιμ)

Και συνέβη εκείνη την ημέρα που ο Θ-ός έβγαλε τα Τέκνα του Ισραήλ από την Αίγυπτο (12:51)

Στην Αγκαντά του Πέσσαχ λέμε: «Εάν ο Θ-ός δεν έπαιρνε τους προπάτορές μας από την Αίγυπτο, εμείς, τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας θα είμαστε ακόμη σκλάβοι του Φαραώ στην Αίγυπτο…».
Οι σοφοί εξηγούν ότι τα Τέκνα του Ισραήλ είχαν απορροφηθεί τόσο από τον παγανισμό και τη διαφθορά της Αιγύπτου που η Έξοδος ήρθε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, καθώς όδευαν προς την ολοκληρωτική αφομοίωση από τους Αιγυπτίους. Εάν ο λαός έμενε σκλάβος λίγες στιγμές περισσότερο, δεν θα υπήρχαν «Τέκνα του Ισραήλ» για να λυτρωθούν.

(Αγκαντά του Ράμπι)