Βαγιερά

Είναι αμαρτία να διαφωνεί κανείς με το Θ-ό; Είναι ιεροσυλία να αμφισβητεί τις πράξεις Του; Λοιπόν ο Αβραάμ, το έκανε. Όχι γι’ αυτόν, αλλά εκ μέρους των κατοίκων των Σοδόμων τα οποία ο Θ-ός είχε αποφασίσει να καταστρέψει λόγω της ανηθικότητας τους. Ο Αβραάμ ήταν υπόδειγμα του Χέσεδ, η προσωποποίηση της καλοσύνης και της συμπόνοιας. Διαφώνησε με το Μεγαλοδύναμο, προσπαθώντας να διαπραγματευτεί την παύση της εκτέλεσης για τους κατοίκους των ακόλαστων πόλεων, Σόδομα και Γόμορα.

«Θα καταστρέψεις τους δίκαιους μαζί με τους κακούς;» ρωτά το Θ-ό. «Ο κριτής όλης της γης δεν θα είναι δίκαιος;». «Εάν υπάρχουν 50 δίκαιοι, θα τους καταστρέψεις; Ή 45, 40, 30, 20, 10;». Στο τέλος, ο Αβραάμ δεν μπορεί να βρει ούτε ένα μινγιάν δίκαιων στις δύο πόλεις και παρατάει την προσπάθεια. Και διαβάζουμε στο στίχο, «Β’Αβραάμ σσαβ λ’μκομό» – «και ο Αβραάμ γύρισε στον τόπο του». Έχοντας αποτύχει στη γενναία του προσπάθεια για σωτηρία, αναγνωρίζει την ήττα του και επιστρέφει στη γωνιά του.

Υπάρχει όμως μια άλλη εξήγηση αυτών των τελευταίων φράσεων. Και ο Αβραάμ γύρισε στον τόπο του, μπορεί να ερμηνευθεί ως την επιστροφή τους στα έθιμα, στον τρόπο ζωής του. Και τι είδους έθιμο είναι αυτό; Η υπεράσπιση των αδικημένων, η φροντίδα των ταλαιπωρημένων και η βοήθεια των προβληματισμένων, ακόμα και αν αυτοί δεν είναι οι δικαιότεροι όλων. Ο Αβραάμ αρνήθηκε να απογοητευτεί από την ήττα του. Επέστρεψε στις συνήθειές του, ακόμα και αν η συγκεκριμένη αυτή προσπάθεια δεν είχε την απαιτούμενη επιτυχία.

Τι συμβαίνει όταν χάνουμε; Πληγωνόμαστε, κατσουφιάζουμε και τα παρατάμε. Αφού δεν πέτυχε, δεν χρειάζεται. Είναι μάταιο, γιατί να κουραζόμαστε; Κι εγκαταλείπουμε.

Όχι ο Αβραάμ. Ο Αβραάμ ήταν προσκολλημένος στις αρχές του. Μπορεί να έζησε μια αποτυχία, αλλά δεν έπαψε να μάχεται υπέρ της διακαιοσύνης. Δεν έπαψε να διακινδυνεύει την επανάληψη αυτών των ιδεών. Και ακόμα δε δίσταζε να πάει την υπόθεσή του στην υψηλότερη αρχή του σύμπαντος, στον Ίδιο το Θ-ό.

Ο Αβραάμ μας διδάσκει να μην χάνουμε την πίστη μας, να μην αποκλίνουμε από την πορεία που έχουμε χαράξει, από τις ειλικρινείς πεποιθήσεις μας. Εάν κάτι πιστεύουμε ότι είναι σωστό, τότε είναι πράγματι ακόμα και αν δεν υπάρχει ανταμοιβή γι΄αυτό. Εάν είναι σωστό ας προσκολληθούμε σε αυτό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

Στην πραγματικότητα, η αρετή είναι από μόνη της ανταμοιβή. Ο ανάλαφρος ύπνος τη νύχτα λόγω καθαρής συνείδησης, είναι ακόμα ένα μέρος τη συμφωνίας. Ή, με τα λόγια των Σοφών, «η αμοιβή για μια μιτσβά είναι η ίδια μιτσβά».

Ο προπάτοράς μας μάς θυμίζει πάντα ότι είτε δρέπουμε είτε όχι τους καρπούς των πράξεών μας, εάν κάτι είναι σωστό, πρέπει να εξακολουθούμε να το κάνουμε.