Από το λατομείο στην κορυφή
Προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του Ιωσήφ. Τότε που βρισκόταν σε μια Αιγυπτιακή φυλακή εξαιτίας των άδικων κατηγοριών της γυναίκας του αφεντικού του. Τότε που από ελεύθερος άνθρωπος και αγαπημένος γιος του πατέρα του βυθίστηκε στη σκλαβιά και κατόπιν στην αιχμαλωσία. Χρόνο με το χρόνο μαράζωνε μέσα στη φυλακή. Είχε φανεί ένα μικρό παράθυρο ελπίδας όταν βοήθησε τον αρχιυπηρέτη του Φαραώ, αλλά από εκείνη τη στιγμή είχαν ήδη περάσει δύο χρόνια και μάλλον αυτός είχε ξεχάσει τον Ιωσήφ.
Ο Ιωσήφ, ωστόσο, δεν πρέπει να είχε χάσει το θάρρος του. Αντιθέτως, εάν είχε τάση προς την κατάθλιψη, πιθανόν να είχε ήδη καταληφθεί από αυτήν εδώ και καιρό. Πώς μπορούσε όμως να είναι ευτυχισμένος; Λίγα ήταν τα περιθώρια για αισιοδοξία. Πώς ήταν ποτέ δυνατόν να φύγει από το κελί του;
Στιγμές μετά, ένας αγγελιοφόρος έτρεξε να τον αναζητήσει. Είχε σταλεί από τον ίδιο το Φαραώ. Έπλυναν τον Ιωσήφ, του φόρεσαν όμορφα ρούχα και τον συνόδευσαν μπροστά στον πιο δυνατό άντρα του κόσμου. Λίγες στιγμές αργότερα, ο Φαραώ τον ευχαριστούσε για την ερμηνεία που είχε δώσει στα όνειρά του και τον διόριζε αντιβασιλέα.
Τι μας δείχνει αυτή η σύμπτωση; Πρώτον, να μην απελπιζόμαστε ποτέ. Ο άνθρωπος πρέπει να συνειδητοποιεί ότι όσο χαμηλά κι αν έχει φτάσει, οι συνθήκες μπορεί να αλλάξουν και μάλιστα από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι πιο ριζικές αλλαγές, τόσο στη θέση όσο και στη δύναμη κάποιου δεν είναι φαντασία. Συμβαίνουν πολύ συχνότερα από ό,τι αντιλαμβανόμαστε.
Δεύτερον, μας προετοιμάζει να ωφεληθούμε από τις επερχόμενες αλλαγές. Υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν στο λόττο εκατομμύρια και αρκετά χρόνια μετά είναι λίγο καλύτερα από ό,τι ήταν πριν. Ο Ιωσήφ έγινε αντιβασιλέας γιατί ακόμα και στη φυλακή είχε τη νοοτροπία ενός βασιλιά. Είχε διορατικότητα, αυτοέλεγχο και προθυμία να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Και το σημαντικότερο όλων, είχε πίστη στο Θ-ό και αντιλαμβανόταν την παρουσία Του, συνειδητοποιώντας ότι είτε ο άνθρωπος βρίσκεται στην κόψη του κύματος είτε βουλιάζει, ο Θ-ός είναι Αυτός που κινεί τη διαδικασία της αλλαγής.
Αυτές και άλλες αρετές τον κατέστησαν ικανό να εκμεταλλευτεί τα οφέλη της αλλαγής στο πεπρωμένο του.
Ο Ιωσήφ δεν ήταν θυμωμένος με τα αδέρφια του που τον πούλησαν για σκλάβο. Σε αρκετές περιπτώσεις τους είχε πει: «Δεν με στείλατε εσείς εκεί, αλλά ο Θ-ός». Δεν τους παρηγορούσε, αλλά τους μετέδιδε το νόημα που είχε αποκομίσει ο ίδιος από τη ζωή. Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι ζει στον κόσμο του Θ-ού, βρίσκει γαλήνη και ικανοποίηση σε οποιεσδήποτε συνθήκες κι αν βρίσκεται.
Και ζει με την ελπίδα – όχι με το όνειρο ενός μακρινού καλού, αλλά με την εσωτερική αντίληψη ότι εφόσον ένας πανάγαθος Θ-ός ελέγχει τη ζωή μου, «κανένα κακό δεν θα έρθει από τον ουρανό». Ό,τι φαίνεται κακό είναι κρυμμένο καλό και επιπλέον, είναι μέρος μιας διαδικασίας που οδηγεί σε κοινό και προφανές καλό. Γιατί όσα ο Θ-ός σχεδιάζει για το κάθε άτομο ξεχωριστά και τον κόσμο γενικότερα, είναι το ύψιστο καλό που το θνητό μας μυαλό πιθανόν δεν μπορεί να εκτιμήσει.