Μπεσσαλάχ
Όταν ο Εβραϊκός λαός έφυγε από την Αίγυπτο, έδειξε απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στο Θ-ό. Όπως αναφέρει ο προφήτης: «Πήγαινε και φώναξε στα αυτιά της Ιερουσαλήμ: ‘Θα θυμάμαι για σένα τη χάρη της νεότητάς σου, την αγάπη των νυφικών ημερών καθώς Με ακολουθούσες στην έρημο, προς μια ακαλλιέργητη χώρα». Οι Εβραίοι περιπλανήθηκαν στην έρημο με λίγα παραπάνω από τις ματσότ που μπορούσαν να μεταφέρουν στην πλάτη τους. Ένας λαός αρκετών εκατομμυρίων πήγε στην έρημο χωρίς καμία προμήθεια!
Πώς επιβίωσε; Όπως αναφέρει η περικοπή της Τορά, ο Θ-ός τους δώρισε ένα πηγάδι με νερό το οποίο τους συνόδευε στις περιπλανήσεις τους και κάθε μέρα εκτός από το Σσαμπάτ, το μάννα έπεφτε από τον ουρανό.
Κάθε άτομο λάμβανε ακριβώς την ποσότητα μάννα που του αναλογούσε. Η Τορά μας λέει: «Μερικοί μάζευασν περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αλλά όταν το μετρούσαν... αυτός που είχε πάρει περισσότερο δεν είχε παραπάνω και αυτός που είχε πάρει λιγότερο δεν είχε λιγότερο». Κάθε άτομο λάμβανε ακριβώς την ποσότητα που χρειαζόταν για το ίδιο και για την οικογένειά του.
Οι Ραβίνοι μας διδάσκουν ότι αυτό το μοτίβο δεν περιορίστηκε στον καιρό που οι Εβραίοι διασχίζαν την έρημο, αλλά αντανακλά ένα διαχρονικό πνευματικό πρότυπο. Η απόκτηση των «προς το ζειν» μοιάζει με τη λήψη μάννα από τον ουρανό. Μας χαρίζεται από το Θ-ό, όπως αναφέρει η Τορά: «Ο Θ-ός θα σας ευλογεί σε ό,τι κάνετε». Εννοείται ότι πρέπει να «κάνουμε»: πρέπει να εργαζόμαστε και να μοχθούμε για να εξοικονομούμε τα προς το ζειν. Όλα όσα κάνουμε, όμως, είναι κυρίως ένα μέσο, ένα σκεύος το οποίο αν γεμίσει – και σε ποιο βαθμό – εξαρτάται από το Θ-ό.
Όπως επιβεβαιώνουν και οι επιχειρηματίες, δεν υπάρχει «εγγυημένος και σίγουρος τρόπο» για να κερδίσει κανείς χρήματα. Ακόμα και όταν κάποιος έχει κάνει όλα τα απαραίτητα για να εξασφαλίσει στον εαυτό του πλούτη και επιτυχία, η τύχη του εξαρτάται από τις ευλογίες του Θ-ού.
Τα πλούτη ενός ανθρώπου δεν οφείλονται στην τύχη ή στο πεπρωμένο, αλλά στο χέρι του Θ-ού. Όταν οι Εβραίοι περιπλανιόνταν στην έρημο, αυτό ήταν προφανές. Έβλεπαν πως οτιδήποτε είχαν, τους δωρίζονταν από το Θ-ό. Σήμερα, αντιθέτως, πρέπει να σκεφτούμε και να στοχαστούμε πολύ προτού φτάσουμε σε αυτό το συμπέρασμα. Η ανάγκη της προσπάθειας από μέρους μας, εντούτοις, δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Αν και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς και γιατί ανεβοκατεβαίνει η ζυγαριά Του, όλη η ευημερία μας οφείλεται στο δικό Του θέλημα.
Η παραπάνω αντίληψη έχει δύο παράγωγα: Πρώτα απ’ όλα μια επανατοποθέτηση των προτεραιοτήτων μας. Η ζωή και όχι τα προς το ζειν πρέπει να είναι στην κορυφή της λίστας. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να αναζητήσει την προσωπική του αποστολή. Αυτός είναι ο πρωταρχικός στόχος. Με «την αγάπη σου των νυφικών ημερών» θα πρέπει να ακολουθήσει το μονοπάτι που ο Θ-ός ανοίγει μπροστά του, με την πεποίθηση ότι –δεδομένου ότι αυτός έχει δημιουργήσει ένα κατάλληλο «σκεύος» – θα λάβει οτιδήποτε χρειάζεται.
Δεύτερον, εάν λαμβάνουμε αφθονία από το Θ-ό, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η εμπιστοσύνη μας δίνεται για κάποιο σκοπό. Εάν λαμβάνουμε, πρέπει επίσης και να δίνουμε, μοιράζοντας με τους άλλους τις ευλογίες που μας χάρισε ο Θ-ός. Εφόσον Αυτός είναι η πηγή του πλούτου μας, πρέπει και Αυτός να λαμβάνει το μερίδιό Του, μέσω της ελεημοσύνης και των πράξεων καλοσύνης από μέρους μας.