Συντονισμένη προσπάθεια
Του Γιαακόβ Λίντερ
Σε μία από τις συνεδρίες μας συζητήσαμε τη σημασία της συντονισμένης προσπάθειας στην ανατροφή των παιδιών. Μία από τις συμμετέχουσες εξέφρασε την οργή της λέγοντας, «Εγώ και ο σύζυγός μου έχουμε συχνά διαφορετική γνώμη σχετικά με την πειθαρχία στα παιδιά μας. Εάν εγώ πω ναι, αυτός θα πει όχι. Όταν αυτός θέλει να διαχειριστεί την κατάσταση ήρεμα, εγώ θέλω να είμαι σκληρή. Τα παιδιά μας αισθάνονται τη διαφορά και «μας παίζουν». Ζητούν άδεια να κάνουν πράγματα από το γονιό που θα τους δώσει την απάντηση που θέλουν. Δεν μπορούμε να είμαστε σαν τα άλλα ζευγάρια που σκέφτονται πάντα το ίδιο;», ρώτησε.
Η απάντησή μου ήταν, «εάν εσύ και ο άντρας σου σκεφτόσασταν πάντα το ίδιο ο ένας από εσάς θα ήταν περιττός...»
Μία από τις ομορφιές του γάμου είναι πως ενώνει δυο ανθρώπους διαφορετικούς, σχεδόν σε κάθε φυσική, συναισθηματική και διανοητική πλευρά. Επιπλέον, χάρη στη συνεισφορά του κάθε γονιού με το δικό του, ατομικό τρόπο το παιδί μπορεί να αποκομίσει όλα τα οφέλη μιας υγιούς ανατροφής. Εντούτοις, μερικοί γονείς που δεν απολαμβάνουν μια υγιή σχέση μεταξύ τους, είναι πιθανόν να παγιδευτούν παίζοντας τον «καλό και κακό αστυνόμο». Νομίζουν πως θα κερδίσουν την αγάπη και το σεβασμό του παιδιού τους με το να είναι καλύτεροι από τον άλλο γονιό. Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Ενώ ο «καλός» γονιός κερδίζει αγάπη βραχυπρόθεσμα, χάνει το σεβασμό μακροπρόθεσμα, βλάπτοντας το παιδί και προκαλώντας του σύγχυση.
Οι διαφορές ανάμεσα στους γονείς προκύπτουν για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο ένας μπορεί να είναι πιο αυταρχικός από τη φύση του και ο άλλος πιο υποχωρητικός. Ένας άλλος ίσως είναι πιο υπομονετικός από το σύντροφό του. Επίσης πιθανόν να ακολουθούν και οι δύο τα πρότυπα των δικών τους γονιών. Η πιο κοινή διαφορά, ωστόσο, ειδικά όσον αφορά τους έφηβους, είναι ο βαθμός της συναισθηματικής εμπλοκής από την πλευρά του γονιού. Είναι πιο εύκολο να διαχωρίσουμε τα συναισθήματά μας όταν προσεγγίζουμε τη λανθασμένη συμπεριφορά του μικρού παιδιού, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας πως είναι μόνο ένα παιδί, αλλά αυτό γίνεται δυσκολότερο όταν έχουμε να κάνουμε με έναν έφηβο. Ένας από τους γονείς βρίσκεται πιθανότατα σε «εμπόλεμη κατάσταση» με το έφηβο παιδί του, ενώ ο άλλος είναι πιο αντικειμενικός.
Πρότεινα στη γυναίκα να ακολουθήσουν με τον άντρα της την παρακάτω φόρμουλα: να συζητούν όλα τα θέματα μεταξύ τους, οι δυο τους, και να αποφασίζουν μια κοινή πολιτική που να ευχαριστεί και τους δύο. Εάν ο ένας δεν είναι ικανοποιημένος από την πολιτική της οικογένειας, τότε αυτή θα στερείται συνοχής, στοιχείου απαραίτητου για την επιβολή πειθαρχίας. Εάν το κρίνετε απαραίτητο, μπορείτε να συμβουλευτείτε ένα τρίτο άτομο της εμπιστοσύνης σας προκειμένου να βρείτε την κοινή οδό.
Αμέσως μόλις υιοθετήσετε την κοινή πολιτική, καθίστε με το έφηβο ή το παιδί σας και εξηγήστε του τους κανόνες που εσείς οι δύο, ως γονείς, θέλετε να εφαρμόσετε. Να είστε ξεκάθαροι πως αυτοί οι κανόνες δεν επιδέχονται διαπραγματεύσεις και σε περίπτωση που χρειάζονται κάποιες αλλαγές, μόνο εσείς, οι γονείς, ενεργώντας ως ομάδα, θα εξετάσετε ποιες αλλαγές είναι απαραίτητες.
Εάν κάποιος από εσάς επηρεαστεί συναισθηματικά από αυτά που έχει κάνει το παιδί του, θα ήταν σοφό να επιτρέψει στον άλλο γονιό να χειριστεί την κατάσταση ή να περιμένει μέχρι να ηρεμήσει ο αναστατωμένος γονιός. Μπορείτε να πείτε στο παιδί σας πως είστε πολύ ταραγμένοι και πως δεν είστε σε θέση για συζητήσεις την παρούσα στιγμή. Θα του δώσετε έτσι το μάθημα πως είστε κι εσείς άνθρωπος ενώ μερικές φορές είναι καλύτερα να περιμένει κανείς να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα, πριν πάρει ριζικές αποφάσεις και αναλάβει δράση.