Ισότητα
Η φλόγα χορεύει, αναπηδά, τρεμοπαίζει και λικνίζει με χάρη το πύρινο κορμί της. Κινείται από άκρη σε άκρη. Αυξομειώνεται χωρίς αναπαμό, χωρίς μια στιγμούλα αδράνειας. Η φλόγα είναι η πρίμα μπαλαρίνα σε μια χορογραφία σχεδιασμένη ειδικά γι’ αυτήν.
Η ψυχή είναι μια φλόγα. Και όταν θέλει να εκφραστεί, όταν λαχταρά να ξεπεράσει τα σύνορά της, παραμερίζοντας όλα όσα την περιορίζουν, χορεύει κι αυτή.
Κι εμείς ο Εβραίοι για τον ίδιο λόγο χορεύουμε τη γιορτή του Σιμχάτ Τορά. Τα μικρά παιδιά με τις πολύχρωμες σημαιούλες τους και τις μινιατούρες της Τορά. Οι μεγάλοι με τα χειρόγραφα ρολά από πάπυρο. Μελετητές και αρχάριοι, νέοι και γέροι.
Χορεύουμε με την Τορά, ένα σύνολο αντιθέσεων. Περιέχει ένα καθορισμένο αριθμό λέξεων και γραμμάτων που περιέχουν απροσμέτρητη σοφία. Είναι ανεξιχνίαστη από τα πεπερασμένα μας μυαλά, όμως η απεριόριστη μας ψυχή, το κομμάτι του Θ-ού μέσα σε καθέναν από εμάς, η Θεϊκή φλόγα, είναι ένα με την Τορά.
Κάποιος θα υπέθετε πως ο τρόπος που θα έπρεπε να γιορτάζουμε και να αγαλλιάζουμε, συμπληρώνοντας την Τορά τη συγκεκριμένη εποχή του χρόνου, θα ήταν να την ανοίξουμε και να την μελετήσουμε.
Τότε όμως οι εορτασμοί μας θα ήταν περιορισμένοι. Η χαρά θα παρουσίαζε έλλειψη. Πολλοί δεν θα συμμετείχαν λόγω ανεπάρκειας στην ικανότητα ανάγνωσης των Εβραϊκών. Άλλοι είναι πιθανόν να μιλούν άπταιστα τα Εβραϊκά αλλά να μη διαθέτουν τη γνώση βασικών αρχών του Ιουδαϊσμού. Τα παιδιά θα περιορίζονταν στις υπανάπτυκτες νοητικές τους ικανότητες. Η ανωτερότητα των μελετητών σε αυτόν τον τομέα θα ήταν εξαιρατικά εμφανής. Δεν θα έκανε καμία αίσθηση η εσωτερική ισότητα της κάθε ψυχής.
Και έτσι χορεύουμε. Για μερικούς είναι απλά ένα ρυθμικό κούνημα. Για άλλους ξέφρενο χοροπήδημα. Για όλους όμως είναι η έκφραση αυτού που διαθέτουμε μέσα μας και ξεπερνά όλους τους περιορισμούς και τους χαρακτηρισμούς.
Ο χορός, ειδικά αυτός που χορεύουμε το Σιμχάτ Τορά, είναι μοναδικός διότι δημιουργεί μια ατμόσφαιρα χαράς, έκστασης και ανέμελης απόδρασης από τις ανησυχίες της καθημερινής μας ύπαρξης. Είναι δύσκολο, μάλλον σχεδόν αδύνατον, να βλέπει κανείς ένα πλήθος ανθρώπων να περιστρέφεται ολόγυρα χωρίς να μεθά κι ο ίδιος από τη ζωηρή αυτή διάθεση.
Ο χορός το Σιμχάτ Τορά είναι η αποκορύφωση του χαρούμενου πανηγυριού κατά τους ιδιαίτερους εορτασμούς, κάθε βραδιά του Σουκότ, έθιμο τόσο παλιό όσο και ο ίδιος ο Ναός. Η χαρά μεγαλώνει μέρα με την ημέρα, από την πρώτη του Σουκότ μέχρι την τελευταία του Σιμχάτ Τορά. Και αφού οι Σοφοί μας λένε ότι η «ευτυχία υπερνικά όλα τα εμπόδια», η χαρά αυτών των εορτασμών μπορεί και οφείλει να ξεπεράσει όλα τα όρια. Γιατί τότε, η ευτυχία θα λειτουργεί σαν πηγή ευτυχίας για όλο το χρόνο. Η αξιολόγηση και κατανόηση τέτοιων εορτασμών μας βοηθά να εκτιμήσουμε την ευτυχία όπου υπάρχει, ολόκληρη τη χρονιά που ακολουθεί.
Γι’ αυτό λοιπόν χορεύουμε το Σιμχάτ Τορά. Χορεύουμε σαν ίσοι. Χαιρόμαστε σαν ίσοι με το θαυμαστό δώρο της Τορά. Κάποιοι γνωρίζουν περισσότερα, κάποιοι λιγότερα, αλλά στο χορό είμαστε όλοι ίσοι.