Η μεγάλη Σουκά
Η Εβραϊκή ζωή είναι το καλαντάρι των αντικειμένων: το σσοφάρ ακούγεται το Ροσς Ασσανά, η σουκά φτιάχνεται για το Σουκότ, το λάδι ή τα κεριά ανάβουν τα βράδια του Χανουκά, η ματσά τρώγεται το Πέσαχ κοκ.
Τα αντικείμενα πρέπει να έχουν συγκεκριμένο μέγεθος. Μια καρέκλα 7 εκατοστών δεν είναι καρέκλα (δεν μπορούμε να καθίσουμε σε αυτήν) ούτε μία 9 μέτρων, φυσικά. Για το λόγο αυτό, η Αλαχά (ο κώδικας νόμων που ορίζει τον Εβραϊκό τρόπο ζωής) είναι γεμάτος εξειδικεύσεις – η ελάχιστη ποσότητα ματσά που πρέπει να καταναλώνεται το Πέσαχ, το μέγιστο ύψος της Χανουκίγια. Για να είναι ένα πράγμα το κατάλληλο αντικείμενο, δεν μπορεί να είναι ούτε πολύ μικρό, ούτε πολύ μεγάλο.
Ο ορισμός της Σουκά είναι «προσωρινή κατοικία» η οποία, για τις εφτά ημέρες της γορτής του Σουκότ, γίνεται το σπίτι των Εβραίων. Ως εκ τούτου, η Σουκά πρέπει να έχει ελάχιστο ύψος – κάτω από δέκα τεφαχίμ (περίπου ένα μέτρο) δεν είναι «κατοικία» αλλά τέλειος χώρος για μπουσούλημα. Δεν μπορεί επίσης να έχει πολύ μεγάλο ύψος – εάν η οροφή της απέχει 9 μέτρα από το πάτωμα, η σουκά είναι πολύ μεγάλη για να θεωρείται προσωρινή κατοικία. Οι νόμοι της Τορά καθορίζουν επίσης το ελάχιστο μήκος και πλάτος της Σουκά, τον ελάχιστο αριθμό των τοίχων, το μέγιστο διάστημα για τα κενά στους τοίχους, κάτω και πάνω από αυτούς. Και αυτό συνεχίζεται – ορισμένα εδάφια από την Ταλμουδική διατριβή για τη Σουκά και τα αντίστοιχα κεφάλαια από τον Κώδικα του Εβραϊκού Νόμου μοιάζουν περισσότερο με εγχειρίδιο κτίστη παρά με θρησκευτικό κείμενο.
Όλα αυτά τα τεχνικά χαρακτηριστικά έχουν μόνο μία εξαίρεση: δεν υπάρχει μέγιστο όριο για το μήκος και το πλάτος μιας Σουκά. Ακόμα και αν κανείς φτιάξει μία σε μέγεθος πόλης ή σε μέγεθος ηπείρου – αυτή θα είναι πάντα κασσέρ.
Αυτός ο νόμος αντιτίθεται σε όλα όσα έχουμε πει μέχρι τώρα για αντικείμενα και κατοικίες. Το Ταλμούδ όμως τον αντλεί από έναν στίχο της Τορά και ο Ράμπι του Λούμπαβιτς εξηγεί την κεντρική θέση του ίδιου νόμου στο νόημα της γιορτής του Σουκότ.
Ο στίχος (Λεβιτικό 23:42) λέει: «Σε Σουκότ (σκηνές) θα κατοικείτε για εφτά μέρες: όλοι οι αυτόχθονες Ισραηλίτες θα κατοικούν στις σουκότ». Εδώ, η Εβραϊκή λεξη ‘Σουκότ’, πληθυντικός της Σουκά, γράφεται χωρίς το γράμμα βαβ, που σημαίνει ότι η λέξη μπορεί να διαβαστεί και ως «Σουκάτ» (η Σουκά του/της). Έτσι ο στίχος λέει επίσης ότι (σύμφωνα με το σύστημα πολλαπλών ερμηνειών της Τορά) ότι «όλοι οι αυτόχθονες Ισραηλίτες θα κατοικούν στη Σουκά».
Το Ταλμούδ εξηγεί: η Τορά επιθυμεί να υπονοήσει ότι «αρμόζει σε όλον το λαό του Ισραήλ να κατοικήσει σε μία ενιαία Σουκά».
Κάθε μία γιορτή είναι μία «συνάντηση στο χρόνο», η οποία μεταδίδει τα ιδιαίτερα πνευματικά της στοιχεία στον Εβραϊκό κύκλο της ζωής: ελευθερία το Πέσαχ, σοφία το Σσαβουότ κοκ. Το στοιχείο της γιορτής του Σουκότ είναι η ενότητα. Η ανεξαρτησία και η ενότητα του λαού μας εκφράζεται με τα τέσσερα χαρακτηριστικά είδη του Σουκότ και με τον εναγκαλισμό του κάθε Εβραίου – οποιουδήποτε τύπου και οποιουδήποτε ατόμου – από τους τοίχους της Σουκά.
Κατά συνέπεια είναι πράγματι πιο «αρμόζον για ολόκληρο το λαό να κατοικεί σε μια ενιαία Σουκά». Η μεγάλη Σουκά – αρκετά ευρύχωρη για να φιλοξενήσει όλους τους Εβραίους μαζί – δεν μπορεί να αποτελεί παραβίαση του ορισμού της «Σουκά», αφού είναι η έκφραση που της ταιριάζει καλύτερα.
Εμείς, φυσικά, κατασκευάζουμε Σουκότ σημαντικά μικρότερου μεγέθους. Ως πεπερασμένα όντα, είμαστε περιορισμένα σε χρόνο, μέσα και ιακνότητα. Αλλά ότι μεγέθους σουκά και αν φτιάξουμε, πρέπει να εξασφαλίζουμε ότι είναι «μεγάλη» σε ουσία – ένα φιλόξενο σπίτι για όλα τα αδέρφια μας.